เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 838 ผนึก

ฝำนจื้อจึงยิ้มออกมำทันที “ปรมำจำรย์ฉู่ดีมำกครับ สวยมำก

แล้วก็เก่งมำกด้วย ผมชื่นชมเธอมำก ๆ เลย แต่ไม่ได้ชื่นชมในแบบชู้

สำวครับ”

“ที่เมื่อกี้ผมเอำแต่มองปรมำจำรย์ฉู่ ก็เพรำะว่ำยังคิดไม่ออกว่ำ

ควรจะพูดยังไงดี ว่ำผมอยำกขอซื้อยันต์ของปรมำจำรย์ฉู่สักผืนครับ”

ฝำนจื้อยิ้มอย่ำงเขินอำย “แม้ว่ำผมจะมำเข้ำร่วมรำยกำรเป็นครั้ง

ที่สองแล้ว แต่ครั้งที่แล้วผมอยู่กับกลุ่มปลอดภัยตลอด พอเห็นรูปภำพ

พวกนั้นเข้ำ… ทุกคนอย่ำหัวเรำะที่ผมขี้กลัวเลยนะครับ”

“ตัวผมเองก็เพิ่งได้รู้เหมือนกันว่ำตัวเองขี้กลัว”

“ไม่ทรำบว่ำผมจะขอซื้อยันต์ของปรมำจำรย์ฉู่สักผืนได้ไหม

ครับ?”

หลังจำกที่รำยกำรผ่ำนไปหลำยสัปดำห์แล้ว ยันต์ของฉู่ลั่วก็ถูก

ประมูลในแวดวงชั้นสูงด้วยรำคำสูงลิ่วเลย

โดยเฉพำะยันต์ที่อยู่ในมือของบรรดำแขกรับเชิญนั้น ได้ยินว่ำมี

คนเสนอรำคำให้ผืนละเจ็ดหลักเลยทีเดียว! แต่ว่ำจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่

มีแขกรับเชิญคนไหนยอมเอำยันต์ที่มีอยู่ในมือออกมำขำยสักคน

ฉู่ลั่วคิดครู่หนึ่งแล้วบอก “ไม่ต้องซื้อหรอกค่ะ ทำงทีมรำยกำร

เชิญฉันให้มำปกป้องพวกคุณ ฉันจะเอำยันต์ให้พวกคุณอยู่แล้ว”

ฝำนจื้อถอนหำยใจก่อนขอบคุณซ้ำ ๆ หลังจำกนั้นก็นั่งลงที่เก้ำอี้

ตัวเองอย่ำงสงบ

หลังจำกที่เขำนั่งลงแล้ว หำงตำก็เหลือบมองฉู่หร่ำนอย่ำงกลัด

กลุ้ม

เขำอยู่วงกำรบันเทิงมำตั้งหลำยปีขนำดนี้แล้ว ใช่ว่ำจะไม่มีปำกมี

เสียงอะไร แต่หลังจำกที่ถูกฉู่หร่ำนยั่วยุเมื่อครู่นี้ เขำกลับไม่ได้ตอบโต้

ในทันที ทั้งยังพูดจำไม่ชัดเจนรำวกับเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ำสังคมอีก

ฝำนจื้อละสำยตำกลับมำ พลำงเอียงคออย่ำงงุนงง

ยิ่งตั้งใจแน่วแน่ว่ำพอเมื่อไปถึงที่หมำยแล้วจะต้องอยู่ให้ห่ำงจำก

กำรตัดสินใจของฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้!

รถเคลื่อนเข้ำไปในที่รกร้ำงมำกขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งรอบด้ำนไม่

มีคนอยู่เลย มองจำกระยะไกล ๆ ก็เห็นฝุ่นคลุ้งไปทั่วและในระยะใกล้ก็

มีสีเขียว ๆ อยู่เพียงประปรำยเท่ำนั้นเอง

หลังจำกที่รถเคลื่อนไปอีกครึ่งชั่วโมง ภำพตรงหน้ำก็ปรำกฏ

พื้นที่สีเขียวขนำดกว้ำงใหญ่ขึ้นมำ

และตรงกลำงพื้นที่สีเขียวนั้นก็เป็นอำคำรสีครำมตั้งตระหง่ำนอยู่

สำมสี่หลัง

รถหลำยคันจอดอยู่รอบนอกให้ทุกคนลงจำกรถ

“ไปกันเถอะ!”

จำกนั้นคนของทีมงำนรำยกำรก็เดินตรงเข้ำไปด้ำนใน

เฉียวโจวเดินไปก็พูดไป “จำกนี้พวกคุณก็อยู่ด้ำนในอำคำรนี้นะ

ครับ”

ผู้ก ำกับพำพวกเขำเดินขึ้นไปที่ชั้นสำม

ตรงบันไดไม่มีรำวกั้นเลย แถมทั้งสี่ด้ำนก็มีลมผ่ำนได้ทั้งหมด

แต่ห้องสองห้องที่อยู่ติดกันมีประตูและหน้ำต่ำงตรงกันอยู่

ทำงทีมงำนเองก็ติดตั้งกล้องเอำไว้นำนแล้วเช่นกัน หลังจำกที่มี

กำรปรับแก้เรียบร้อยแล้ว เฉียวโจวก็ไม่ไปยุ่งกับทำงแขกรับเชิญอีก

และถอยออกจำกหน้ำกล้องไปเลย

แขกรับเชิญทั้งหกคนเดินไปเดินมำส ำรวจอำคำรทั้งหลำยนั้น

พร้อมกับถือกล้องไปด้วย

ส่วนฉู่ลั่วกับจี้ไจ่เดินไปที่หลุมขนำดใหญ่

หยำงไต้เดินตำมอยู่ข้ำงกำยฉู่ลั่ว พอเห็นว่ำฉู่ลั่วเดินไปตำม

สภำพแวดล้อมที่ดูรกรุงรังด้วยสีหน้ำเรียบเฉย เธอจึงไม่ได้ตำมต่อ

แล้วไปยืนรวมกับทีมงำนรำยกำร

ในตอนนี้หลุมนั้นก็ยังคงมีขนำดใหญ่ แต่ไม่มีโลงศพอยู่ข้ำงใน

แล้ว

“โลงศพล่ะคะ?”

ฉู่ลั่วหันไปถำมผู้ก ำกับ

เฉียวโจวส่ำยหน้ำ “ลือกันว่ำมีเศรษฐีซื้อไปแล้วครับ แล้วก็มีลือ

กันอีกว่ำโลงศพหำยวับไปในอำกำศเอง…มีข่ำวลืออยู่เต็มไปหมด ไม่

รู้เลยว่ำเรื่องไหนจริงหรือหลอก”

“สรุปก็คือ พอรอจนคนจำกทำงกองโบรำณคดีมำถึง โลงศพก็

ไม่อยู่แล้วเหรอครับ?”

จี้ไจ่เดินวนรอบ ๆ หลุมขนำดใหญ่นั้น ก่อนชูนิ้วขึ้นสองข้ำง

พร้อมท่องคำถำ ยันต์ปรำกฏขึ้นมำตรงระหว่ำงนิ้วของเขำก่อนถูก

สะบัดออกไป

แต่แล้วยังไม่ทันได้ร่วงลงจำกอำกำศ… มันก็กลำยเป็นผงเถ้ำไป

แล้ว

จี้ไจ่เอ่ย “…เป็นอย่ำงที่คิดจริง ๆ ด้วย!”

“ไม่มีพลังหยิน แต่มีผนึกอยู่!”

ฉู่ลั่วมองปรมำจำรย์หนุ่มแล้วหันไปหำพวกแขกรับเชิญ สำยตำ

จับจ้องฉู่หร่ำนกับฝำงไคจี้ “คืนนี้น่ำจะมีกำรเคลื่อนไหว”

จี้ไจ่เองก็มองตำมสำยตำของเธอไป พอเห็นสองตัวปัญหำก็ทอด

ถอนใจเบำ ๆ “ผมจะจัดกำรพวกเขำเอง พรุ่งนี้รอให้พวกคุณมำ

พร้อมกันก่อนแล้วค่อยดูสถำนกำรณ์อีกที”

กระทั่งบรรดำแขกรับเชิญพำตำกล้องไปถ่ำยภำคควำมน่ำกลัว

ภำยในสถำนที่ก่อสร้ำงแล้ว ฉู่ลั่วก็จะพำกลุ่มสำมคนที่ชนะออกไป

จำกที่นี่

ก่อนที่จะออกไป เธอก็เอำยันต์ที่เขียนเองให้กับพวกฝำนจื้อ ฉู่ห

ร่ำนและฝำงไคจี้คนละหนึ่งผืน

โดยให้ฝำนจื้อมำกกว่ำหนึ่งผืน