เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 874 ผู้บ าเพ็ญเต๋าจะมาช่วยผีได้ยังไง
แค่พริบตาเดียวเท่านั้น จินหยางก็มองออกแล้วว่าเฉิงยวนนั้นต่าง
ออกไป
เฉิงยวนหัวเราะเบา ๆ “โอ้! ยังมีตาอยู่บ้างเหมือนกันนะ”
ต่างจากตอนที่เผชิญหน้ากับหร่วนย่วนย่วน ให้มาเผชิญหน้า
กับเฉิงยวนในตอนนี้ ก็ทำเอาสีหน้าของจินหยางเย็นชามาก “ผีร้าย
พันปีแต่กลับไม่มีหนี้กรรมเปื้อนเลือด?”
เฉิงยวนใช้นิ้วม้วนผมของตนเองเล่น “เป็นยังไงบ้าง ข้าเก่งมาก
ใช่หรือไม่!”
จินหยางกวาดธุลีในอากาศ “วิญญาณพยาบาทตนเดียวไม่พอ
ยังมีผีร้ายเพิ่มมาอีกตน สวรรค์ช่วย!”
เฉิงยวนหัวเราะเยาะ “สวรรค์ช่วยเจ้าหรือไม่ ข้าไม่รู้หรอก! แต่
ข้า… ไม่มีทางช่วยเจ้า!”
ทันทีที่พูดจบ หล่อนก็กลายเป็นเงาร่างสีแดง พุ่งเข้าใส่จินหยาง!
นักพรตหนุ่มใช้ธุลีมาต้านไว้ ทั่วทั้งร่างของจินหยางเปล่งแสงสี
ทองออกมา เงาร่างสีแดงกับสีทองต่อสู้กันอยู่กลางอากาศ จนเกิด
เสียงปะทะดังราวกับจะทะลุเข้าไปในแก้วหู
“กรี๊ดด ฉู่ลั่ว หากเจ้ายังไปปรากฏตัว ข้าจะถูกจับแล้วนะ!”
เฉิงยวนตะโกนเสียงสูง
เปรี้ยง!
แสงเย็นเฉียบสายหนึ่งพุ่งลงมาจากท้องฟ้า โจมตีเข้าใส่จินหยาง
โดยตรง
เฉิงยวนรีบเอี้ยวตัวหลบก่อนร่อนลงมาอยู่ข้างหร่วนย่วนย่วน ผี
ร้ายพันปีกุมอกอย่างหวาดกลัว “เจ้าเกือบโจมตีมาโดนข้าแล้ว”
ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ไม่โดนหรอก”
“อะไรคือไม่โดนหรอก! หากเมื่อครู่ข้าหลบช้ากว่านี้นิดเดียว เจ้า
คงโจมตีข้าไปแล้ว”
ฉู่ลั่วชี้กระบี่ชิงเจวี๋ยไปทางจินหยาง พลางส่งสายตาเหลือบมอง
เฉิงยวน “ไม่มีทาง ต่อให้หลบไม่พ้น เธอก็ไม่เป็นไรหรอก”
เฉิงยวนเบ้ปาก
แม่คนไร้หัวใจ!
หล่อนหันไปมองหร่วนย่วนย่วนที่ถูกภูเขาทับไว้ ก่อนเหลียวมอง
จี้ไจ่ “ยังไม่มาแกะยันต์ออกอีก! ยืนเป็นผู้ชมอยู่ตรงนั้นทำไม?”
จี้ไจ่ “…”
เขาเดินเข้าไป แกะยันต์บนตัวหร่วนย่วนย่วนออก
“แกะไม่ได้นะ!” ซ่งอวิ๋นไท่ตะโกนเสียงดัง “พวกคุณเป็น
ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าไม่ใช่เหรอ? ลัทธิเต๋าของพวกคุณไม่ได้จับผี
เหรอ? จะมาช่วยผีได้ยังไง!”
จี้ไจ่ “…”
มือของปรมาจารย์หนุ่มหยุดชะงัก
ซ่งอวิ๋นไท่เตรียมจะตะโกนเสียงดังอีกครั้งพร้อมพุ่งตัวเข้ามา
ขณะที่กำลังจะเตะเข้ากลางตัวปรจารย์หนุ่ม จี้ไจ่ยังไม่ทันได้
ตอบสนองอะไร เย่อวิ๋นชูก็พุ่งเข้ามาชกซ่งอวิ๋นไท่ไปหนึ่งหมัด
“แกมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ? แกมันหนอนที่ปีนออกมาจากห้องน้า
ห้องไหน ถึงได้มาปากเหม็นแถวนี้”
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ซ่งอวิ๋นไท่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็พุ่งเข้ามาชกเขาอย่างแรง
แม้ว่าเย่อวิ๋นชูจะเป็นวิญญาณ แต่เพราะอยู่ในโลกที่พลังหยิน
แข็งแกร่งมาก จิตวิญญาณถึงทรงพลังมาก
หมัดกระแทกลงบนตัวตาแก่หน้าไม่อาย จนซ่งอวิ๋นไท่ได้แต่ยก
แขนขึ้นมาบังพร้อมกับส่งเสียงคร่าครวญ
เขามองหร่วนย่วนย่วนที่แกะยันต์บนตัวออกแล้ว พลางส่งเสียง
อ้อนวอน “ย่วนย่วน ช่วยฉันด้วย!”
หร่วนย่วนย่วน “…”
เฉิงยวนล้อเลียนเสียงของซ่งอวิ๋นไท่ “ย่วนย่วน ช่วยฉันด้วย!”
หร่วนย่วนย่วนเตะไปป้าบเดียว ทั้งร่างของซ่งอวิ๋นไท่ก็ถูกถีบไป
ชนหน้าผา ก่อนจะล้มลงบนพื้น
จี้ไจ่ลุกขึ้น ทำท่าจะเข้าไปขวางพวกเขา
แต่เย่อวิ๋นชูหยิบยันต์แผ่หนึ่งออกมาแปะลงไปบนตัวซ่งอวิ๋นไท่
งัดวิญญาณของอีกฝ่ายออกมาจากร่าง
“ปรมาจารย์จี้ไจ่ พวกเราทำร้ายคนเป็นไม่ได้! แต่รังแกวิญญาณ
ได้ใช่ไหม!”
เย่อวิ๋นชูเหวี่ยงวิญญาณที่กำลังมึนงงของซ่งอวิ๋นไท่ไปมา พร้อม
กับมองไปที่ปรจารย์หนุ่ม
จี้ไจ่ชะงักฝีเท้า เขามองกายเนื้อของซ่งอวิ๋นไท่ที่นอนอยู่บนพื้น
สลับกับวิญญาณสั่นเทาของอีกฝ่าย
พอเขาจะพูด ก็ถูกหางเจียซิ่นจับแขนเอาไว้ พร้อมกับส่ายหน้า
ให้
จี้ไจ่ “…”
หางเจียซิ่นทำท่าทางเชื้อเชิญ “จัดการต่อได้เลย!”
เย่อวิ๋นชูดึงสายตากลับมา หล่อนมองเฉิงยวนกับหร่วนย่วนย่วน
ด้วยความกลัวปนคาดหวัง พร้อมกับพูดเชื้อเชิญท่าทางระมัดระวัง
“พวกคุณจะร่วมด้วยไหมคะ?”
เฉิงยวน “…”
หร่วนย่วนย่วน “…”
…
บนฟ้า แสงสีทองและแสงเย็นเยือกโรมรันกันอย่างดุเดือด
บนพื้น ผีทั้งสามตนกำลังรุมชกซ่งอวิ๋นไท่อย่างบันเทิง
จี้ไจ่ “…”
ส่วนเหล่าผีผู้ชายพากันนั่งอยู่บนหินก้อนหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง รอ
ให้คนบนฟ้าสู้กันเสร็จ สลับกับชมคนถูกรุมกระทืบไปด้วย ถ้ามีป๊อบ
คอร์น คงนั่งกินกันอย่างเพลิดเพลินไปแล้ว
“โอ๊ย ๆ ๆ! ลงมือหนักเกินไปหรือเปล่า! อวิ๋นชูโหดขนาดนี้เชียว
เหรอ?”
“อวิ๋นชูโหดแค่ไหน คุณเหยียนน่าจะเข้าใจอย่างลึกซึ้งนะครับ!”
“ให้ตาย ถ้าเมื่อกี้เท้ากระทืบลงบนคนเป็น ๆ รับรองว่าแตกแน่!”
แตกเหรอ?
อะไรแตก?
จี้ไจ่หันไปมองก็เห็นผีทั้งสามตนกำลังรวมตัวกันยกเท้ากระทืบลง
ไปที่เป้าของซ่งอวิ๋นไท่!
ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา เย่อวิ๋นชูยกเท้าขึ้นพร้อมหันมา
มองปรมาจารย์หนุ่มด้วยแววตาที่ไม่เย็นชาแต่ก็ไม่อ่อนโยน หล่อน
กัดฟัน ก่อนจะเหยียบลงไปแรงกว่าเดิม
จี้ไจ่หันขวับกลับมาเงียบ ๆ เขากำขาสองข้างของตนเองแน่น
และไม่หันไปมองด้านข้างอีกเลย
YOU MAY ALSO LIKE
