เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 873 ยุติธรรมเสียจริง
ฉู่ลั่วจิ้มลงไปบนหน้าผากของเย่อวิ๋นชู เพื่อสะกดพลังหยินของ
วิญญาณไอดอลสาว “สงบสติอารมณ์หน่อย!”
พลังหยินบนตัวเย่อวิ๋นชูหายไป
แต่ใบหน้าของหล่อนยังแดงก่าไปด้วยความขุ่นเคือง
“พี่ลั่ว ฉันสั่งสอนไอ้เดรัจฉานนั่นไม่ได้จริงเหรอคะ?”
จี้ไจ่เอ่ยเตือน “เขาเป็นคนเป็น”
เท่านั้นแหละ เย่อวิ๋นชูก็หันมาถลึงตามองเขาอย่างดุร้าย “ท่าน
ปรมาจารย์จี้ไจ่ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?!”
จี้ไจ่ “…”
“เขาเป็นคนเป็น เลยรังแกคนตายได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นเหรอ
คะ!”
จี้ไจ่อยากส่ายหน้า แก้ตัวว่าตนเองไม่ได้หมายความเช่นนั้น
“คุณไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้เหรอคะ นั่นเป็นคำพูดของมนุษย์
หรือเปล่า? จะบอกว่าเขาเป็นสัตว์เดรัจฉานก็ยังเหมือนดูถูกสัตว์
เดรัจฉานเลย ยังจะบอกว่าเขาเป็นคนเป็นอีก! คนเป็นแล้วยังไงคะ!
ฉันทุบตีเขาไม่ได้เหรอ?”
จี้ไจ่ “…”
เขาปิดปากเงียบ จากนั้นจึงถอยออกไปให้ห่างจากเย่อวิ๋นชูที่
กำลังโกรธ
หางเจียซิ่นกระซิบบอกเขา “ท่านปรมาจารย์จี้ไจ่ ตอนนี้ทางที่ดี
ที่สุดคือไม่พูดอะไรเลยนะครับ”
จี้ไจ่พูดอธิบาย “ผมแค่อยากเตือนเอาไว้ ซ่งอวิ๋นไท่เป็นคนเป็น
ส่วนหร่วนย่วนย่วนเป็นคนตาย ผีมีทางของผี มนุษย์ก็มีทางของ
มนุษย์”
“วิญญาณพยาบาทอันตรายกว่าผีร้ายเสียอีก…”
เขายังอยากพูดต่อไป แต่หางเจียซิ่นกลับจิ้มเขาเบา ๆ เป็น
สัญญาณให้เขามองไปข้างหลัง
จี้ไจ่หันกลับไป ก็เห็นเย่อวิ๋นชูกำลังกอดอกมองจี้ไจ่ด้วยสายตา
เย็นชา
จี้ไจ่ “…”
เห็นเย่อวิ๋นชูที่กำลังโกรธ จี้ไจ่พลันนึกถึงเหมิ่งหยวนลี่ขึ้นมาโดย
ไม่ทราบสาเหตุ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉู่ลั่วต้องปกป้องหล่อน
เหมือนในตอนนี้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเย่อวิ๋นชูต้องโกรธขนาด
นี้?
ซ่งอวิ๋นไท่มีความผิด
แต่หร่วนย่วนย่วนก็ตายไปแล้ว กลายเป็นวิญญาณพยาบาท
เขาอธิบายอย่างใจเย็นว่า “วิญญาณพยาบาททำร้ายคนเป็นได้
พอแข็งแกร่งยิ่งกว่าผีร้าย ก็ยิ่งทำร้ายคนหนักขึ้นไปอีก”
“โอ้! ความหมายของท่านปรมาจารย์คือ คนเป็นทำอะไรผีร้ายก็
ได้ แต่ผีร้ายทำอะไรคนไม่ได้ใช่ไหมคะ!”
จี้ไจ่กดเสียง “ผมไม่ได้หมายความแบบนี้”
“ถ้าอย่างนั้นหมายความว่ายังไงคะ?” เย่อวิ๋นชูยกตนข่ม “ไอ้สาร
เลวนั่นพูดจาไร้ยางอายขนาดนี้ ท่านปรมาจารย์ไม่ได้ยินเหรอคะ เขา
ทำร้ายคนอื่นจนตายก่อน ตอนนี้ยังจะใช้คนอื่นเป็นเครื่องสังเวยอีก?
เพราะเขาเป็นคนเป็น ก็เลยทำอะไรไม่ได้เหรอ?”
จี้ไจ่เม้มปาก ก่อนก้มหน้าไม่พูดอะไร
การมีอยู่ของปรมาจารย์ลัทธิเต๋า ก็เพื่อกำจัดภูติผีปีศาจ
หร่วนย่วนย่วนเป็นวิญญาณพยาบาท เป็นสิ่งที่ต้องกำจัด
ซ่งอวิ๋นไท่เป็นคนสารเลว น่ารังเกียจ
แต่ยังเป็นมนุษย์มีชีวิต ดังนั้นบาปทั้งหมดของเขาจะได้รับการ
พิพากษาหลังความตาย
เย่อวิ๋นชูหัวเราะเย็นชา “ท่านปรมาจารย์ช่างยุติธรรมเสียจริงนะ
คะ!”
จี้ไจ่ “…”
ไอดอลสาวหันหน้ามาความโกรธ “ในทางเทคนิคแล้ว ฉันก็ยังไม่
ตายสนิท คนอื่นลงมือสั่งสอนไอ้สารเลวคนนั้นไม่ได้ แต่ฉันทำได้!
วันนี้ฉันต้องเอาไข่มันยัดปากมันให้ได้”
หางเจียซิ่นดึงแขนเสื้อปรมาจารย์หนุ่มอีกครั้ง พลางพูดโน้มน้าว
เสียงเบา “ปรมาจารย์จี้ไจ่ ถ้าคุณยังพูดต่อไป อีกเดี๋ยวคุณอาจจะเป็น
อีกคนที่ถูกทุบตีก็ได้นะครับ”
จี้ไจ่เงียบปากลงแล้ว
เขามองเย่อวิ๋นชูที่กำลังโกรธ ก่อนจะมองไปที่นักพรตจินหยางที่
กำลังตั้งค่ายกลบูชายัญ โดยมีหร่วนย่วนย่วนกำลังจะถูกสังเวย
“หล่อนเป็นวิญญาณพยาบาท พลังแข็งแกร่ง สามารถทำร้ายคน
ได้”
เหยียนอันอี้เห็นจี้ไจ่ขมวดคิ้วแน่น จึงยื่นมือออกไปตบบ่าเขาเบา
ๆ พลางถามว่า “ถ้าอย่างนั้นก็รอจนกว่าหล่อนจะทำร้ายคน ค่อย
ปราบแล้วกันครับ!”
ปรมาจารย์หนุ่มยืนกราน “แต่ถ้ารอให้วิญญาณพยาบาททำร้าย
คน จะสายเกินไปแล้วครับ”
“…” ดาราอาวุโสเหยียนอันอี้เอ่ยอย่างใจเย็น “แต่ตอนนี้หล่อน
เป็นผู้ถูกกระทำ ไม่ได้ทำร้ายใครเลยนะครับ”
จี้ไจ่มองหร่วนย่วนย่วนที่อยู่ไกล ๆ เขาจมอยู่กับความคิด
ทางด้านของนักพรตจินหยางกำลังวาดค่ายกล เขารวบรวมธุลี
ก่อนจะดึงเชือกตรึงวิญญาณกลับมา
ในตอนที่เชือกตรึงวิญญาณหายไปหร่วนย่วนย่วนก็พลิกตัวจะวิ่ง
หนีออกมา
“ยังคิดจะหนีอีกเหรอ!”
ธุลีแหลมคมที่นักพรตจินหยางกวาดมา พุ่งเข้าไปรัดหร่วนย่วนย่
วน แล้วกระชากหล่อนกลับมา ก่อนจะโยนไปตรงกลางค่ายกล
หร่วนย่วนย่วนจะขัดขืน แต่มียันต์แผ่นหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้า
เหมือนภูเขาลูกหนึ่งที่กดร่างหล่อนไว้
แม้จะพยายามขยับตัว แต่ขยับได้แค่นิ้วสองนิ้วเท่านั้น
นักพรตจินหยางเชิดหน้าเยาะเย้ย “ไม่เจียมตัว ๆ”
หร่วนย่วนย่วน “…”
ในตอนที่นักพรตจินหยางกำลังหัวเราะเย็นชานั้นเอง พลังหยิน
แข็งแกร่งสายหนึ่งได้พุ่งเข้ามาตรงหน้า จนต้องหลบอย่างรวดเร็ว!
“ผีร้ายพันปี!”
YOU MAY ALSO LIKE
