เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 879 ให้อภัยแม่ได้ไหม

“มังกรทมิฬ?”

“ใช่ค่ะ”

“พวกลัทธิเต๋าเรียกอีกชื่อว่ามังกรชั่วร้าย?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ซู่เซี่ยงหยางขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม “มังกรชั่วร้าย! แสดงว่าต้อง

ชั่วร้ายใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วเอ่ย “…ฉันไม่เห็นบาป และหนี้กรรมเปื้อนเลือดบนตัวมันนะ

คะ”

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

“แต่ว่า มันต้องถูกจองจำเอาไว้ด้วยอาวุธเซียนแน่นอนค่ะ”

อาวุธเซียน!

ผู้บัญชาการยังไม่ทันได้สอบถาม ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกบท

สนทนาของพวกเขา

“ลั่วลั่ว! ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม!” ซ่งเชียนหย่าวิ่งเข้ามาด้วย

ใบหน้าซีดเซียวมาหยุดข้างฉู่ลั่ว จับมือเธอไว้ และมองสำรวจลูกสาว

ไปทั่วตัว

“แม่ได้ยินพวกเขาพูดว่าลูกยังไม่ตาย! แม่ยังนึกว่าเป็นเรื่อง

โกหก! ลูกไม่เป็นอะไรจริงใช่ไหม?”

ผู้เป็นแม่ร้องขณะที่ดึงฉู่ลั่วไปกอดไว้ ตามมาด้วยเสียงร้องไห้

สะอึกสะอื้น

มือทั้งสองข้างของฉู่ลั่วตกลง ปล่อยให้ซ่งเชียนหย่ากอด พร้อม

กับมองซู่เซี่ยงหยางและจี้ไจ่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง

ซู่เซี่ยงหยางสรุป “คุณจัดการธุระส่วนตัวไปก่อนแล้วกัน”

พูดจบเขาก็พาจี้ไจ่ออกไป

ฉู่จิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองซ่งเชียนหย่ากอดฉู่ลั่วร้องไห้สะอึกสะอื้น

เฝ้าดูฉู่ลั่วลูบหลังแม่เบา ๆ ด้วยสีหน้าไม่อารมณ์ พลางเอ่ยปลอบโยน

ว่า “หนูไม่เป็นอะไรค่ะ”

ซ่งเชียนหย่าร้องไห้อยู่พักหนึ่งถึงได้ปล่อยลูกสาว เผยให้เห็น

ดวงตาบวมแดง “ลั่วลั่ว ลูกไม่เป็นอะไรจริงใช่ไหม? แม่ไม่ได้กำลังฝัน

ใช่ไหม!”

“หนูไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ และแม่ก็ไม่ได้ฝัน”

…

ทั้งสามคนนั่งลงในศาลาพักผ่อน

ซ่งเชียนหย่าจับมือของฉู่ลั่วเอาไว้แน่น “แม่รู้แล้วว่าแม่ผิด แม่

ไม่ใช่แม่ที่ดี ตอนลูกยังเด็กแม่ก็ไม่ได้ดูแล หลังจากพาลูกกลับมาก็

ไม่ได้ชดเชยให้ลูกอย่างเหมาะสม”

“แม่… ต่อไปแม่จะต้องชดเชยให้ลูกอย่างดีแน่นอน”

“แม่จะไม่ทำแบบนั้นกับลูกอีกแล้ว”

“ลั่วลั่ว ลูกให้อภัยแม่ได้ไหม?”

เธอมองลูกสาวด้วยความกังวล

แต่เมื่อสบตากับแววตาเรียบเฉยของฉู่ลั่ว ผู้เป็นแม่ก็ยิ่งหนาว

สะท้าน “ลั่วลั่ว ลูกเกลียดแม่ใช่ไหม?”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “หนูไม่ได้เกลียดหรอกค่ะ ไม่ใช่ความผิดของแม่

ตอนนั้นแม่ไม่ได้เป็นคนสลับตัวหนู หนูไม่ได้ถูกแม่เลี้ยงดูมา จะไม่มี

ความผูกพันธ์อะไรกับหนูก็เป็นเรื่องปกติมาก”

“ไม่ใช่นะ แม่ไม่ใช่ไม่มีความผูกพันกับลูก แม่…”

ซ่งเชียนหย่าไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

เธอต้องรักลูกสาวของตัวเองอยู่แล้ว!

แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมตัวเองถึงได้ทำเรื่องแบบนั้น?

ทำไมหลังจากรับลูกสาวที่ตามกลับมาไม่ได้ง่าย ๆ คืนมา กลับไม่

พอใจอีกฝ่าย ทั้งยังไล่ลูกสาวออกไปอีก

เห็นซ่งเชียนหย่าลำบากใจและโทษตัวเอง ฉู่จิงก็รู้สึกอึดอัดใจ

ตอนนี้พ่อกับแม่ยังไม่รู้ว่าสาเหตุทั้งหมด เป็นเพราะฉู่หร่าน

หากว่ารู้…

หากพวกเขารู้ล่ะก็…

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ร่างหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

ฉู่เหว่ยฮ่าวคว้าแขนของฉู่ลั่ว “หร่านหร่านฟื้นแล้ว! เธอร้องไห้

หนักมาก ลั่วลั่วรีบตามพ่อไปที่ห้องพักผู้ป่วยเถอะ ช่วยออกหน้า

อธิบายให้หน่อย บอกว่าหร่านหร่านไม่ได้ทำร้ายลูก”

“และหร่านหร่านไม่ได้ไล่ลูกออกมาจากบ้านตระกูลฉู่!”

ฉู่เหว่ยฮ่าวจะดึงฉู่ลั่วไป แต่เดินไปได้ครึ่งทางก็ถูกซ่งเชียนหย่า

คว้ามือไปรั้งไว้

ซ่งเชียนหย่ามองสามีของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ “ลั่วลั่วเพิ่งฟื้น

กลับมานะ ไม่สนใจเลยเหรอว่าเธอบาดเจ็บหรือเปล่า คุณอยากให้

เธอไปแก้ตัวให้ฉู่หร่านอย่างเดียวเลยใช่ไหม?!”

ได้ยินแบบนี้ ฉู่เหว่ยฮ่าวก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ที่รัก ลั่ว

ลั่วเป็นลูกสาวของผม ผมต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่เป็น

อะไรแล้วไม่ใช่เหรอ? คนที่กำลังมีปัญหาในตอนนี้คือหร่านหร่าน

ต่างหาก”

“ผมได้ยินมาว่า…”

“หร่านหร่านใช้อายุขัยของตัวเองทำให้พวกเขาทั้งแปดคน

กลับมามีชีวิตอีกครั้ง” ฉู่เหว่ยฮ่าวมองฉู่ลั่ว ถามลองเชิงไปว่า “จริง

หรือเปล่า?”

“ถ้าเป็นความจริง งั้น… งั้นหร่านหร่านจะทำยังไง?”

ซ่งเชียนหย่าก็ชะงัก หันไปมองฉู่ลั่วโดยไม่รู้ตัว

ฉู่จิงเลิกคิ้ว “พ่อครับ นี่มันเป็นเรื่องโกหกชัด ๆ อายุขัยของคน

คนหนึ่งจะแลกชีวิตของคนแปดคนได้ยังไง?”

ฉู่เหว่ยฮ่าวขมวดคิ้ว “แกไม่เห็นวิดีโอในอินเทอร์เน็ตเหรอ?

หลังจากหร่านหร่านให้คำสัญญา ทั้งแปดคนฟื้นกลับมามีชีวิต นี่มัน

จะบังเอิญเกินไปแล้ว!”

“ลั่วลั่ว ใช้ชีวิตของคนคนหนึ่งไปช่วยชีวิตของคนอีกคนหนึ่ง มัน

ไม่ยุติธรรมนะ!”

ฉุ่เหว่ยฮ่าวร้อนใจมองฉู่ลั่วอย่างกังขา ราวกับพยายามหาความ

จริงบนใบหน้าของอีกฝ่าย

“พวกเราไม่ได้ตายจริง ๆ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตเธอ

มาแลกชีวิตพวกเราแปดคน” ฉู่ลั่วมองพ่อด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ถ้าอย่างนั้นลูกไปดูหร่านหร่านหน่อยได้ไหม?” มีแววอ้อนวอน

ในน้าเสียงของพ่อ “ได้ไหม? ลั่วลั่ว”

ฉู่ลั่ว “…”