เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 880 รายการคงแจ้งเธอแล้วใช่ไหม?
ฉู่จิงเดินออกมาบังฉู่ลั่วเอาไว้ “ถ้าเธอไม่อยากไป ไม่ต้องไปก็ได้
พ่อครับ ลั่วลั่วเพิ่งฟื้นเหมือนกัน ร่างกายของเธอยังไม่ต้องพักผ่อน
อีก”
“แต่ว่าหร่านหร่าน…”
ไม่รอให้ฉู่เหว่ยฮ่าวพูดจบ ซ่งเชียนหย่าก็บอก “มีเรื่องอะไรมา
บอกฉันได้ค่ะ ฉันไปเอง”
ฉู่เหว่ยฮ่าวคิดจะปริปากต่อ แต่ฉู่ลั่วกล่าวขึ้นก่อนว่า “ได้ค่ะ หนู
จะไปหาเธอ”
“…”
แม่กับพี่ชายรองมองฉู่ลั่วด้วยความกังวล
…
คนกลุ่มหนึ่งพากันมาที่ห้องพักผู้ป่วยของฉู่หร่าน
หล่อนอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วยวีไอพี โดยหน้าประตูมีบอดี้การ์ดสวม
ชุดสูทยืนอยู่สองคน
“นี่ทำอะไรเนี่ย?”
ซ่งเชียนหย่าถามด้วยความสงสัย
ฉู่เหว่ยฮ่าวอธิบาย “หร่านหร่านบอกว่าแฟนคลับของพวกลั่วลั่ว
ไร้สติมาก กลัวว่าจะมาทำร้ายสร้างความอับอาย ผมเลยหาบอดี้การ์ด
มาให้น่ะ”
ฉู่จิงขมวดคิ้ว “แต่ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีก็มีการรักษาความ
ปลอดภัยที่เข้มงวดกว่าห้องพักผู้ป่วยธรรมดาอยู่แล้วนะครับ ยังต้องมี
บอดี้การ์ดเพิ่มอีกเหรอ?”
พ่อได้ฟังก็ขุ่นเคือง “แกเป็นผู้ชายตัวโตขนาดนี้จะมาเข้าใจ
ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบหร่านหร่านได้ยังไง!”
ฉู่จิง “…”
หลังพวกเขาผลักประตูห้องเข้าไป ฉู่เหว่ยฮ่าวก็กระซิบเรียกเสียง
เบา “หร่านหร่าน พ่อไปตามลั่วลั่วมาแล้ว”
ฉู่หร่านใช้ผ้าห่มคลุมตัวเองเอาไว้ หลังจากได้ยินเสียง หล่อนก็
ดึงผ้าห่มออก แล้วมองพวกเขาน้าตาคลอ
“ลั่วลั่ว เธอฟื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ!” ฉู่หร่านมีน้าเสียงยินดี “ฉันใช้
ชีวิตของตัวเองพาพวกเธอทั้งแปดคนกลับมาจริง ๆ ด้วย!”
หล่อนลุกขึ้นนั่งท่าทีตื่นเต้น สองมือปิดหน้า ทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะ
ฉู่ลั่วเดินเข้าไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนลากเก้าอี้มานั่งลง
ตรงหน้าฉู่หร่าน
เจ้านิกายจ้องอีกฝ่ายเขม็ง มองตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงคาง พลาง
คำนวณดวงชะตาของฉู่หร่านอยู่ในใจ
ฉู่หร่านร้องไห้แล้วร้องไห้อีก แต่พบว่าฉู่ลั่วไม่มีปฏิกิริยา
ตอบสนองใด ๆ เลย
“ลั่วลั่ว…”
“เธอไม่ได้ช่วยพวกเราเอาไว้” ฉู่ลั่วพูดด้วยน้าเสียงราบเรียบ
“แต่เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าหลังจากที่ฉันขอพร พวกเธอก็กลับมามี
ชีวิต!” ฉู่หร่านสะอื้น “ลั่วลั่ว ฉันไม่ได้อยากให้เธอตอบแทนอะไรฉัน
ฉันแค่…”
“แต่อยากจะบอกว่า ฉันเต็มใจช่วยเหลือเธอ หวังว่าต่อไปเธอจะ
ไม่มองฉันเป็นศัตรูอีก ต่อไปพวกเรามาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันดีไหม?”
หล่อนมองฉู่ลั่วด้วยความคาดหวัง
ฉู่เหว่ยฮ่าวที่อยู่ด้านข้างก็พูดอย่างระมัดระวัง “ลั่วลั่ว หร่านหร่าน
ช่วยชีวิตลูก ก็ถือเป็นการชดใช้ความผิดเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้ว
ถึงแม้ตอนที่พวกลูกถูกสลับตัว หร่านหร่านจะเป็นแค่เด็กทารก แต่
วันนี้ก็ช่วยชีวิตลูกเอาไว้นะ”
ฉู่ลั่วก้มหน้าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะ
วางโทรศัพท์ลงตรงหน้าฉู่หร่าน
ในโทรศัพท์กำลังเล่นวิดีโอเบื้องหลังที่ศิลปินคนอื่น ๆ กำลัง
แต่งหน้ากันอยู่ด้านหลังฉาก
เย่อวิ๋นชูโบกมือให้กล้อง แล้วชี้ไปที่ท้องของตนเอง “ทำได้สมจริง
มากเลยใช่ไหมคะ? พี่ลั่วบอกว่า อีกเดี๋ยวจะพาพวกเราไปลองสัมผัส
ความรู้สึกของวิญญาณที่ออกจากร่างค่ะ!”
จากนั้นกล้องก็หันไปทางหางเจียซิ่นกับฝานจื้อ พวกเขากำลัง
คุยกันว่าจะตายแบบไหนดี ถึงจะเป็นธรรมชาติหน่อย
“ทุกคนช่วยรอดูวิธีการตายของพวกเราด้วยนะครับ! พวกเราจะ
เลือกวิธีไม่เหมือนกันด้วย”
หางเจียซิ่นยิ้มสดใสให้กล้อง
วิดีโอยังคงดำเนินต่อไป ยังมีตอนที่ทีมงานรายการบอกกับพวก
เขาว่าอีกสักครู่จะบอกว่าต้องตายอย่างไรแบบละเอียด
ฉู่หร่านหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา
หล่อนใช้โทรศัพท์กระแทกเข้าไปที่อ้อมแขนของฉู่ลั่ว “อะไร
กัน… ทำไมพวกเธอทุกคนถึงรู้กันหมด แต่ไม่ยอมบอกฉัน ให้ฉัน
กลายเป็นตัวตลก ทำไมกัน!?”
“ลั่วลั่ว เธอเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ ถึงกับต้องให้พวกเขาทิ้ง
ฉันไว้คนเดียวเลยเหรอ”
ฉู่ลั่วรับโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา “คนเดียว ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
“หรือว่าไม่ใช่ล่ะ? พวกเธอรู้กันหมด แต่ไม่ยอมบอกฉันนี่!”
“ซ่อนกล้องแน่นอนว่าบอกคนที่เป็นเป้าหมายไม่ได้สิ เธออยู่ใน
วงการบันเทิงมานานขนาดนี้ ไม่รู้เหรอ?” ฉู่ลั่วทำหน้าสงสัย “ผู้กำกับ
เฉียวบอกว่า ในวงการบันเทิงมีรายการซ่อนกล้องแบบนี้เยอะมาก”
“ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าตัวเองแอร์ไทม์น้อย เวลาถ่ายทอดสด
เหมือนไม่มีตัวเองอยู่ด้วย ผู้กำกับเฉียวเลยคิดว่าครั้งนี้ควรให้เธอเป็น
ตัวเอก”
“เธอไม่เอาด้วยเหรอ?”
“ฉันไม่เอาด้วยแน่นอนอยู่แล้ว!”
ฉู่ลั่วทำหน้าสงสัย “ถ้าไม่เอาด้วย แล้วทำไมถึงไม่ใช้เลือดของ
ตัวเองหยดลงบนโซ่ล่ะ? ฉันนึกว่าผู้กำกับเฉียวแอบไปคุยกับเธอเป็น
การส่วนตัว เธอถึงได้จงใจไม่ใช้เลือดของตัวเอง?”
ฉู่หร่าน “…”
“ถ้าเธอไม่เอาด้วย แล้วทำไมถึงได้แกะยันต์ล่ะ?”
ฉู่หร่าน “…”
“เธอแกะยันต์คือขั้นตอนที่พวกเราต้องการ ขอแค่แกะยันต์ออก
โซ่ก็จะเคลื่อนไหว”
ฉู่ลั่วทำหน้าสงสัย ถามว่า “ถ้าเธอไม่รู้อะไรเลย ผู้กำกับเฉียวก็
ไม่ได้บอก แล้วเธอแกะยันต์ออกทำไม?”
ฉู่หร่านอึกอัก
“ทั้งที่ฉันเตือนอย่างชัดเจนแล้วว่า ถ้าแกะยันต์ออกจะเกิดเรื่อง?”
ฉู่หร่าน “…”
ฉู่ลั่วเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเอง แล้วมองหน้าอีกฝ่าย
“รายการคงจะเคยแจ้งกับเธอแล้วใช่ไหม?”
มุมปากของฉู่หร่านกระตุก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ฉู่ลั่วยืนขึ้น “ถ้าเกิดไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ”
YOU MAY ALSO LIKE
