เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 891 เรื่องภายในบ้านมันยากจะตัดสินถูกผิด

หวงหย่ง “…”

จู่ ๆ ภาพที่เขาถูกพ่อทุบตีอย่างรุนแรงเมื่อตอนเด็กก็ผุดขึ้นมาใน

หัว เรื่องราวมันก็ผ่านไปตั้งหลายสิบปีแล้ว แต่ความเจ็บปวดใน

ช่วงเวลานั้นดูเหมือนจะย้อนกลับมาได้ในทันที

ความทรงจำที่เลือนลางไปแล้ว จู่ ๆ ก็กลับมาเข้าโจมตีเขา

“พ่อ… พ่อฟังผมอธิบายก่อนนะ”

“ได้! แกอธิบายมา”

หวงหย่งนิ่งไม่กล้าพูดอะไร

อสุรกายจึงส่งเสียงเย็นชาแล้วมองไปที่หลานชาย “แกพูดมาซิ”

หวงเลี่ยลังเลอยู่สักพักหนึ่งแล้วจึงเอ่ยปาก

“พ่อแม่ผมหย่าร้างกันเมื่อหลายปีก่อน แม่พาน้องสาวผมไปด้วย

ส่วนผมอยู่กับพ่อครับ”

“หย่า… ทำไม?”

หวงเลี่ยอธิบาย “พ่อผมไปมีคนรักใหม่นอกบ้านครับ แล้วคนคน

นั้นท้องก็เลยมาหาแม่ผม แม่ก็เลยหย่ากับพ่อครับ”

อสุรกายตะลึง แล้วหันไปทางหวงหย่งอย่างเศร้าใจ

หวงหย่งคอตก “พ่อครับ ผม… ผมก็เป็นคนที่ประสบความสำเร็จ

คนหนึ่ง… ผู้ชายร่ารวยในสมัยนี้มีใครบ้างที่จะไม่ไปมีผู้หญิงอื่นล่ะ

ครับ! ผมก็แค่ทำความผิดแบบที่ผู้ชายทั่วโลกเขาทำกัน”

เพียะ!

สิ้นเสียงเขา โซ่เส้นหนึ่งก็ฟาดเข้ามา

โซ่มันไม่ได้ดึงน่ากลัวแบบก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังมีใช้แรงเยอะมาก

จนรถเข็นล้มลงไป “ตอนนั้นแกคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน ขอร้องฉันให้

ไปสู่ขอ จะเป็นจะตายยังไงก็จะแต่งงานกับหล่อนให้ได้ไง!”

“คนประสบความสำเร็จเหรอ!”

“ร่ารวยอย่างนั้นเหรอ!”

เปรี้ยง ๆๆ

โซ่นั้นลากร่างกายของหวงหย่งโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทำเอา

เขาเจ็บปวดจนต้องร้องออกมา

หวงเลี่ยมองแล้วพูดต่อโดยที่ไม่ขยับไปไหน “พ่อของผมโอน

ทรัพย์สินในบ้านบางส่วนไปให้ชู้รักคนนั้นเพื่อจะเลี้ยงดูเธอกับลูก”

“แต่ใครจะรู้ว่าหล่อนจะหอบเงินหนีตามคนรักไปต่างประเทศ

แถมเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่ลูกของพ่อด้วย”

อสุรกาย “…”

โซ่ยิ่งฟาดลงไปอย่างรุนแรงขึ้นอีก

จี้ไจ่เห็นแบบนั้นก็จะเข้าไปช่วย แต่ถูกซูเซี่ยงหยางดึงแขนเอาไว้

“เรื่องในบ้านมันยากจะตัดสิน พ่อเขาจะสั่งสอนลูกชาย คุณเป็น

คนนอกจะเข้าไปยุ่งทำไมกัน!”

จี้ไจ่ “…”

เหรอ?

หวงเลี่ยยังแฉไม่หยุด “ต่อมา พ่อผมก็ไปลงทุนอยู่หลายครั้ง แต่ก็

ล้มเหลวทั้งหมดครับ”

โซ่นั้นเหวี่ยงรุนแรงมาก

หวงหย่งกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

“ผมมาหาปรมาจารย์เพราะอยากจะให้ท่านแก้ไขสถานการณ์

ของครอบครัวเรา พ่อผมก็ยังดุด่าผมเลย!”

โซ่ทั้งแปดเส้นนั้น นอกจากสองเส้นที่ใช้พยุงตัวเองแล้ว เส้นที่

เหลือก็เหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่ง

จนกระทั่งเสียงร้องของหวงหย่งเบาลงเรื่อย ๆ แล้วมีเลือดชุ่มไป

ทั่วทั้งตัว ฉู่ลั่วถึงได้ก้าวเข้าไปขวางหน้าอสุรกายที่เตรียมตัวจะสั่ง

สอนลูกชายตัวเองต่ออีก

“คุณทำร้ายคนจนตายไปตั้งกี่คนแล้วคะ ถ้าคุณยังจะทุบตีเขาจน

ตายอีก จะต้องแบกรับหนี้กรรมเปื้อนเลือดไปอีกนะคะ”

ยันต์ผืนหนึ่งไปติดที่ตัวของอสุรกายตามเสียงของเธอ

มันทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง แต่ปากก็ยังคงดุด่าอยู่อย่าง

นั้น “ถ้าไม่ฟาดมันจนตาย ฉันก็ไม่ใช่พ่อมันแล้ว!”

“จะต้องใช้ทางลัดอย่างนู้น ใช้วิธีการอย่างนี้ แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ

วางแผนร้ายใส่คนอื่นไม่ได้ผล กลับต้องมาตกหลุมพรางเสียเอง!”

อสุรกายดุด่าลูกชายที่ร้องโอดโอยอยู่ที่พื้นอย่างไร้ความปรานี

ฉู่ลั่วยกกระบี่ขึ้นแล้วก้าวไปข้างหน้า “ตอนนี้ฉันสามารถปลด

พันธนาการพรายดินให้คุณได้ แต่คุณมีหนี้กรรมเปื้อนเลือดแล้ว

หลังจากที่คุณเข้าสู่ปรโลกก็จะต้องรับโทษ”

“ยังอยากให้เป็นแบบนี้อยู่ไหมคะ?”

อสุรกายพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงแล้วมองค้อนลูกชาย

ตัวเองอย่างหนัก จากนั้นก็หันไปหาหลานชายของตัวเอง

“พ่อของแกไร้ประโยชน์ ตัวแกเองก็… ทำตัวให้ดี ๆ นะ! พวกเรา

ในฐานะที่เป็นบรรพบุรุษ ตอนที่มีชีวิตอยู่ก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจ พอ

ตายมาก็สละร่างและวิญญาณ ดังนั้นสิ่งที่กลัวที่สุดก็คือการที่ได้เจอ

ทายาทรุ่นหลังโง่ ๆ”

“ต่อไป ถ้ามีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องมาหาบรรพบุรุษอย่างพวกฉัน

แก้ปัญหาด้วยตัวเองไปซะ”

หวงเลี่ยพยักหน้า “ผมรู้ครับปู่ หลังจากกลับไป ผมจะรับช่วงต่อ

ธุรกิจทั้งหมดของตระกูลอย่างเต็มที่ จะไม่ให้เขาเข้ามาแทรกแซงอีก

แล้วครับ”

“ฉันไปล่ะ!”

อสุรกายทอดถอนใจ

ฉู่ลั่วยกกระบี่ขึ้นแทงเข้าไปในก้อนเนื้อนั้น

อสุรกายส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ก้อนเนื้อที่ลำตัวกลายเป็นเถ้า

ถ่านไปแล้ว สุดท้ายก็เหลืออยู่เพียงกระดูกที่เต็มไปด้วยอักขระร่วงลง

พื้น

โลงโลหิตเองก็กลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตาเช่นกัน

ฉู่ลั่วเก็บกระดูกที่พื้นขึ้นมา จ้องมองอักขระที่อยู่บนนั้น จากนั้นก็

บีบแล้วใช้มือถูดู

อักขระบนกระดูกพลันหายไป เธอจึงส่งมันคืนให้หวงเลี่ย

“กระดูกของปู่คุณค่ะ”

หวงเลี่ย “…”

เขามองกระดูกนั้น จะรับก็กระไรอยู่ แต่จะไม่รับก็กระไรอยู่

เหมือนกัน!