เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 890 อสุรกายแมลงเนื้อ

แมลงเนื้อตัวนั้นสะบัดโซ่เคลื่อนไปทางสองพ่อลูกอย่างรวดเร็ว

“อ๊าก… ปรมาจารย์รีบจัดการมันเร็วเข้า! นี่มันตัวบ้าอะไร

กันเนี่ย!”

จี้ไจ่ก้าวไปขวางตรงหน้าสองพ่อลูกเอาไว้

ฉู่ลั่วจึงยกกระบี่ไปกดไว้ตรงหัวของแมลงเนื้อ จากนั้นแมลงเนื้อที่

เดิมทีเอาแต่เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งก็ไม่ขยับตัวอีก

เธอจึงมองไปทางสองพ่อลูก “ฉันจะกำจัดมันเดี๋ยวนี้ค่ะ”

“เดี๋ยวครับ!”

“พ่อ นี่ยังจะต้องรออะไรอีกล่ะ!?”

หวงเลี่ยไม่เข้าใจ

แต่หวงหย่งผลักจี้ไจ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าออกไป แล้วให้ลูกชาย

เข็นเขาไปข้างหน้า… จนกระทั่งไปถึงในตำแหน่งที่อยู่ห่างจากแมลง

ก้อนเนื้อแค่เพียงสองก้าวเท่านั้น ถึงได้หยุด

แมลงเนื้อที่อยู่ที่พื้นได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวก็เงยหน้าขึ้นทันที

พอเห็นหวงหย่งมันก็แยกเขี้ยวอย่างดุร้าย รอไม่ไหวที่จะกระโจนใส่

เข้ากัด ตามมาด้วยด่าทอที่ฟังไม่ไม่ได้ศัพท์

“…”

หวงหย่งลองเรียกออกไป “พ่อ?”

แมลงเนื้อที่อยู่บนพื้นยิ่งดิ้นรุนแรงขึ้น แม้ว่าฉู่ลั่วจะกดมันเอาไว้

แต่โซ่แปดเส้นก็ยังขยับไปมาไม่หยุดเลย

เสียงบ่นงึมงัมก็ยิ่งดังขึ้นอีก

“ปรมาจารย์ เขาพูดว่าอะไรครับ?”

หวงหย่งเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

ฉู่ลั่วจึงเหวี่ยงยันต์ไปติดไว้บนตัวของแมลงเนื้อ

แล้วเสียงนั้นก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

“ไอ้เด็กบ้า ฉันตายไปแล้วแกก็ยังไม่ให้ฉันตายอย่างสงบสุขอีก!”

“บุญที่ฉันสั่งสมมาตั้งหลายปีต้องมาถูกแกทำลายไปแบบนี้อีก!

ยังไม่รู้เลยว่าถ้าฉันไปปรโลกแล้วจะยังได้ไปเกิดใหม่หรือเปล่า”

“ตอนที่ฉันมีชีวิตอยู่ ไม่เคยแม้แต่จะทะเลาะกับใครเลย พอตาย

แล้วกลับมาถูกแกทำร้าย…”

“แกมีสมองบ้างไหม? หรือว่าตอนเด็กไปตีจนมันหายไปแล้ว…”

หวงเลี่ยมองแมลงเนื้อที่อยู่บนพื้นอย่างงุนงง จากนั้นก็มองพ่อที่

ถูกดุด่าจนไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย

“พ่อ นี่คือ… ปู่เหรอครับ?”

หวงหย่งไม่ได้ตอบคำถามของหวงเลี่ยแล้วมองพ่อที่ดูเหมือน

อสุรกายที่พื้น ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ยังไงก็ไม่มีทางจำผิดแน่นอน

“ปรมาจารย์ครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ พะ… พ่อผมตายไปแล้ว

นี่! ทะ… ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะครับ?”

“นี่เป็นผลของโลงพรายดินค่ะ” ฉู่ลั่วออกแรงกดแมลงเนื้อที่ดิ้นไป

ดิ้นมาเอาไว้ “กระดูกของพ่อคุณถูกเอาไปทำพิธี เขียนยันต์วิญญาณ

ดินขึ้นมาแล้วก็เอาไปชุบเลือด หลังจากที่โยนสิ่งนั้นลงไปในโลงแล้ว

มันก็จะเกิดการหล่อเลี้ยงกลายเป็นเลือดเนื้อขึ้นมาค่ะ”

หวงหย่งมองที่หัวนั้นแล้วก็มองก้อนเนื้อกลม ๆ ที่ดูน่ากลัวใน

ส่วนล่าง

อสุรกายตัวนี้เป็นพ่อของเขาจริง ๆ ด้วย

“พ่อ…”

“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ! แกดูนะว่าแกทำให้ฉันเป็นอะไรไป

แล้ว?” อสุรกายตะโกนเสียงดังลั่น จากนั้นก็ดิ้นอย่างฉุนเฉียว โซ่

เหล่านั้นก็ส่งเสียงดังไปตามการดิ้นของเขาด้วยเช่นกัน

“แกทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้แล้ว ตระกูลหวงของเราได้

กลายเป็นมหาเศรษฐีไหมล่ะ?”

หวงหย่ง “…”

“แกมีลูกกี่คน? แกกับลูกเขยลูกสะใภ้คงจะเข้ากันได้ดีสินะ! แล้ว

นี่หลานฉันเหรอ?” อสุรกายด่าไปก็พิจารณาหวงเลี่ยไปด้วย “ดูดีนี่

คล้ายแกเลย!”

“ได้เห็นแกมีชีวิตที่ดีแบบนี้ก็ไม่เสียแรงที่ฉันต้องมารับบาปแบบ

นี้”

“แต่ฉันจะบอกแกไว้นะ! คนเราต้องรู้จักพอ แกมาได้ถึงขั้นนี้มันก็

เพียงพอแล้ว อย่าได้คิดหาวิธีบ้า ๆ อะไรอีกเลย”

“แกต้องหมั่นสร้างบุญกุศล ทำความดีให้มาก ๆ…”

เขาพูดพร่าไปเยอะมาก และยิ่งพูดสีหน้าของสองพ่อลูกนั้นก็ยิ่ง

แย่ลง

“เอาเถอะ ในฐานะที่ฉันเป็นพ่อแก มีชีวิตเพื่อผลักดัน ขนาดตาย

ก็เพื่อผลักดันแกเช่นกัน มันเพียงพอแล้ว ให้ฉันได้ไปเกิดใหม่อย่างที่

สมควรจะเป็นเถอะ!”

อสุรกายหลับตาลงอย่างสงบ

แต่วินาทีนั้น มันก็เหลือบมองขึ้นไปเห็นรถเข็นที่หวงหย่งนั่งอยู่

จนต้องเบิกตาโพลงอีกครั้ง “ขาแกเป็นอะไร?”

มุมปากของหวงหย่งกระตุก “อุบัติเหตุรถยนต์ครับ”

“อุบัติเหตุ?”

อสุรกายสงสัย “มันเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ยังไง? แกควรจะมี

ครอบครัวที่สมบูรณ์ มีทั้งลูกชายลูกสาวแล้วก็เงินเข้ามามากมายสิถึง

จะถูก!”

มันพูดไปก็พิจารณาลูกหลานที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดไปด้วย

ลูกชายนั่งรถเข็น ใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายที่มองไม่ออกว่าเป็นยี่ห้อ

อะไร

ส่วนหลาน…

เขาพิจารณาหลานชายอย่างละเอียดแล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นมา “สูทนี้

สั่งตัดเหรอ?”

“ครับ”

“ทำไมมันไม่พอดีตัว สูทสั่งตัดไม่พอดีตัวได้ยังไง?”

หวงเลี่ยเงียบงัน

หวงหย่งเองก็ขยับรถเข็นของตัวเองถอยหลังไป

จากนั้นก็เกิดเสียงดังขึ้น โซ่เส้นหนึ่งยื่นออกมาล็อกรถเข็นของ

หวงหย่งไว้แล้วลากไปที่ตรงหน้าของอสุรกาย

ฉู่ลั่วดึงกระบี่กลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อสุรกายจึงได้รับอิสระ

มันใช้โซ่พวกนั้นพยุงร่างกายให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับหวง

หย่ง

“บอกมาซิ มันเกิดอะไรขึ้น?”