เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 911 สะกดผี

นักพรตคนนั้นพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อ แล้วหันไปเตรียมตัว

เหลือเพียงหรงถงอี้มองมาที่ฉู่ลั่ว “สาวน้อย ด้วยหน้าตาของเธอ

ไม่มีความจำเป็นต้องต้มตุ๋นคนอื่นเลย”

ชายวัยกลางคนส่ายหน้า แล้วหันมองลูกชายตัวเอง “ส่วนแก! ไป

เอาเงินคืนมาซะ แล้วก็ไสก้นกลับมาด้วย!”

“พ่อครับ ถึงยังไงพ่อกับแม่ก็เคยเป็นสามีภรรยา นี่พ่อตั้งใจจะให้

แม่ต้องสลายไปจริง ๆ เหรอคะ” หรงอวี่ซีบนรถเข็นเคลื่อนตัวเข้ามา

“พ่อจะใจดำขนาดนั้นจริง ๆ เหรอคะ”

ไม่รอให้หรงถงอี้พูดอะไร เสียงหวานหนึ่งพลันดังเข้ามา “เสี่ยวซี

เธอพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ พ่อเธอใจดำที่ไหน”

“เหล่าหรงก็ทำเพื่อเธอ ทำเพื่อครอบครัวนี้ไม่ใช่เหรอ เธอดู

ตัวเองสิ ขาหักแล้วนะ… นี่จะให้เกิดเรื่องกับพี่ชายและพ่อของเธอด้วย

หรือไง”

ภรรยาคนปัจจุบันของหรงถงอี้เพิ่งอายุสามสิบนิด ๆ บำรุงรักษา

รูปโฉมตัวเองเป็นอย่างดี

เวลานี้เธออยู่ในกระโปรงยาวหลวม ๆ ผมยาวถูกเกล้าขึ้นไป

เวลาพูดจาน้าเสียงอ่อนโยน ดูไม่ออกเลยว่าเป็นผู้หญิงที่มีลูกสองคน

แล้ว

ข้างกายเธอมีเด็กสาวอายุสิบกว่าปีคนหนึ่ง ที่มืออุ้มเด็กชายอายุ

ขวบสองขวบไว้อีกคน

“ฉันรู้ว่าเธอไม่ไยดีน้องชายน้องสาว แต่เธอไม่ไยดีพี่ชายตัวเอง

ไม่ไยดีเหล่าหรงเลยเหรอ”

หรงอวี่ซีทำท่าจะอธิบาย แต่หรงถงอี้แค่นเสียงขึ้นก่อน “พวกเขา

อยากให้ฉันไปตายซะเดี๋ยวนี้ เหมือนกับแม่ของพวกเขา!”

“พ่อครับ!” หรงอวี่ชวนโพล่งผ่านโทรศัพท์

“พ่อคะ พ่อพูดแบบนี้ได้ยังไง” สายตาหรงอวี่ซีทอแววเสียใจ

หรงถงอี้คาดคั้น “ถ้าอย่างนั้นแกตอบมา แม่แกตายกลายเป็นผี

ไปแล้ว แถมยังทำให้ลูกสาวขาหัก ทำให้ฉันเกิดอุบัติเหตุ ตัวอันตราย

อย่างนี้จะเก็บไว้ทำไม?”

หรงอวี่ชวนเห็นว่าคุณพ่อกำลังด่าน้องสาวโดยไม่สนอะไร ถึงกับ

หน้าถอดสีเช่นกัน “พ่อครับ ถึงยังไงนั่นก็แม่เรา จะให้พวกเราปล่อย

ให้ท่านต้องสลายไปได้ยังไง…”

“ตอนนี้ผมเจอปรมาจารย์แล้ว ปรมาจารย์สะกดวิญญาณของแม่

แล้วพาท่านกลับเข้าสู่สังสารวัฏได้ ทำไมต้องตัดเยื่อใยขนาดนั้นด้วย

ครับ!”

เสียงนุ่มนวลดังขึ้นอีกครั้ง “เสี่ยวชวน! ไม่ใช่ว่าเราไร้เยื่อใย แต่พี่

เขาตายไปแล้วยังไม่ยอมรามือเลย”

“ผู้ใหญ่อย่างเราไม่เท่าไร แต่เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์! ถ้าพี่เขาลงมือ

กับลูกฉันสองคน ฉันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว” หล่อนร้องไห้โฮ

“แม้แต่เสี่ยวซีพี่เขายังไม่ปล่อย นับประสาอะไรกับลูกของฉันกับเหล่า

หรง”

หรงถงอี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของภรรยาเด็กแล้วสงสารเป็นที่สุด

โอบไหล่หล่อนอย่างปลอบโยน “เอาละ ไม่ต้องร้อง! ฉันไม่ยอมให้เมีย

เก่าทำร้ายลูกของเราหรอก”

ชายวัยกลางคนปรายตามองลูกชายบนหน้าจอมือถืออย่างเย็น

ชา “ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว! ไม่ใช่ว่าฉันไร้เยื่อใย แต่แม่แกตายแล้ว

ยังไม่ยอมปล่อยเราไป ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย!”

เขากดตัดสายวิดีโอคอล

หรงอวี่ชวนหันมองฉู่ลั่วอย่างร้อนใจ “ปรมาจารย์ครับ ทำยังไงดี

แม่ผม… แม่ผมคงไม่สลายไปจริง ๆ ใช่ไหมครับ”

เขาร้อนรนสุดขีด

ฉู่ลั่วกลับมีสีหน้าราบเรียบ “คุณติดต่อน้องสาวคุณไป เป็นวิดีโอ

คอลนะคะ”

หรงอวี่ชวนรีบกดวิดีโอคอลหาหรงอวี่ซี อีกฝ่ายกดรับอย่าง

รวดเร็ว

“ทำยังไงดีคะพี่ ปรมาจารย์คนนั้นกำลังจะทำพิธีแล้ว”

หรงอวี่ชวนหันไปหาท่านเจ้านิกาย

ฉู่ลั่วเอ่ย “คุณสามารถถ่ายทอดสดพิธีการมาได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ!”

“ดี คุณยกโทรศัพท์แล้วถ่ายทอดสดตั้งแต่ต้นเลยนะคะ”

หรงอวี่ซีไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ แต่ยังเข็นรถ ชูมือถือ

เข้าไปอยู่ใกล้จุดที่ประกอบพิธีมากขึ้น

ภายในคฤหาสน์สไตล์ตะวันตก มีโต๊ะหมู่บูชาโผล่มาอย่างไม่เข้า

พวก

ธูปสูงและเทียนเล่มใหญ่บนโต๊ะยิ่งโดดเด่นเข้าไปใหญ่

ยันต์สีเหลืองสิบกว่าแผ่นเรียงอยู่บนโต๊ะบูชา

นักพรตถือกระบี่ไม้ท้อมือหนึ่ง ใต้เท้าเหยียบค่ายกลเจ็ดดาว

ปากบริกรรมคาถา

“ไท้เสียงเหล่ากุง*[1] ถ่ายทอดวิชากำจัดวิญญาณร้ายแก่ข้า

ประทานวิถีเซียนแก่ข้า ขออัญเชิญนารีพรหมจรรย์เพื่อลดความ

อัปมงคล บรรพตศิลาพลันแตกสลาย…”

เฉิงยวนยืนมองอยู่ด้านข้าง “เดิมข้าคิดว่าเป็นสิบแปดมงกุฎ ไม่

คิดว่าจะมีความสามารถจริง ๆ เพียงแต่ความสามารถ… ช่างน้อยนิด

เกรงว่าได้ขายหน้าแน่”

ผิดกับหรงอวี่ชวนมองดูอยู่ด้านข้าง รู้สึกว่านักพรตที่คุณพ่อ

เชิญมาเก่งกาจมาก!

ดูจากท่าทางก็รู้ว่าฝีมือไม่ธรรมดา

ทันใดนั้น นักพรตตะโกนลั่น “ท่านเทพเจ้าสั่งประหารโดยหวั่น

เกรงเพทภัย กำจัดวิญญาณร้าย ขจัดความมืดมิด เทพเจ้าตนใดมิ

ยอมสยบ ผีตนใดกล้าออกรับ จงสลายโดยทันทีในฉับพลัน!”

ลมหยินพัดมาจากทุกทิศทาง

ร่างเบาบางร่างหนึ่งถูกดูดออกจากคฤหาสน์

นักพรตตวัดกระบี่ไม้ท้อ ยันต์สิบกว่าแผ่นลอยกลางอากาศทัน

ควัน ก่อนจะโหมไปหาเงาผีนั้นอย่างพร้อมเพรียง

พริบตานั้น มือหนึ่งของฉู่ลั่วประสานอิน อีกมือมียันต์ ปาก

บริกรรมคาถา

แทบจะพร้อมกับนักพรตผู้ตวัดกระบี่ไม้ท้อใส่ร่างวิญญาณ

ร่างวิญญาณฉู่ลั่วสะบัดกระดาษยันต์วันควัน “สะกด!”

เงาผีหายไป ลมหยินรอบ ๆ หยุดชะงัก

ยันต์ปรากฏในมือฉู่ลั่วอีกครั้ง

[1] ไท่เสียงเหล่ากุง คือศาสดาแห่งลัทธิเต๋า และยังเป็นผู้คิดค้น

สัญญลักษณ์หยินหยาง อีกทั้งท่านก็เป็นปรมาจารย์ของเหล่า

โป๊ยเซียน