เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 917 แลกศพ

ทันทีที่ประโยคนี้ออกมา หรงถงอี้ก็ลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ แล้วพุ่ง

ตรงไปที่หน้ากล้องมือถือจนใบหน้าใหญ่ ๆ นั้นเต็มจอ

“ปรมาจารย์… ละ… ลูกพี่ลูกน้องของผมก็มาเหรอครับ? ธะ…

เธอ…”

“มาค่ะ” ฉู่ลั่วมองที่ด้านหลังของหรงถงอี้ พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

“อยู่ข้างหลังคุณค่ะ”

“แว้กกกก”

หรงถงอี้กระโดดโหยงแล้วร้องเสียงหลง

คุณนายหรงก็กอดลูก ๆ ของเธอไว้แน่นอย่างหวาดกลัว พลาง

มองข้างหลังสามีอย่างตระหนก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉู่ลั่วเอ่ยถึงการมีอยู่ของลูกพี่ลูกน้องของตนเอง

หรือเปล่า ถึงทำให้หรงถงอี้รู้สึกว่าที่คอของตัวเองเย็นวาบขึ้นมา

ราวกับว่ามีมือคู่หนึ่งมาจับที่คอของเขาไว้

“พี่… พี่คะ…”

เสียงที่ราวกับว่าไม่มีที่มานั้นดังขึ้นที่ข้างหูจนหรงถงอี้ตกใจทรุด

ลงไปกับพื้น

เขาปีนขึ้นมาตรงหน้ามือถือ “ปรมาจารย์ช่วยผมด้วยครับ! จะ

เรียกเงินเท่าไหร่ผมก็ยอมให้หมดเลย เสี่ยวชวน ช่วยพูดกับ

ปรมาจารย์ที!”

หรงอวี่ชวนมองไปทางฉู่ลั่ว

“ฉันบอกไปแล้วว่าจะช่วยหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับคุณเต็มใจรึ

เปล่า?”

“ฉันจะช่วยค่ะ”

“นี่เป็นบ่วงกรรมวิญญาณร้าย”

ทันทีที่เธอพูดคำนี้ออกมา คำพูดของหรงถงอี้ก็จุกอยู่ในลำคอไป

เลย

ตอนที่พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่ก็เคยพูดถึงเรื่องประมาณนี้

นี่คือเรื่องที่น่ากลัวที่สุดในการขนส่งศพ ไม่มีใครหนีพ้นจากบ่วง

กรรมนี้มาตั้งแต่สมัยโบราณมากแล้ว บางคนถึงขั้นเดือดร้อนไปถึง

ลูกหลานของตัวเองเลยด้วย

“ถ้าอยากจะลบล้างบ่วงกรรมวิญญาณร้ายนี้ไป คุณจะต้องพา

พวกเขาแต่ละคนไปที่หลุมศพของพวกเขา ชดใช้คืนให้”

“คืน? คืนยังไงครับ?”

“ถ้าเป็นทรัพย์ก็คืนทรัพย์ ถ้าแลกศพก็คืนศพ ถ้าแอบเอาไปเข้า

พิธีวิวาร์ก็คืนการวิวาร์นั้นไป…”

หรงถงอี้ตะลึง “แล้วจะคืนยังไงล่ะครับ?”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ตอนนี้พวกเขาอยู่ในบ้านของคุณกันหมดแล้ว จะคืน

ยังไง คุณก็ไปหารือกับพวกเขาเอาเองเถอะค่ะ”

เธอพูดจบแล้วก็ยกกำปั้นขึ้นมาท่องคาถา

“อ๊าก!”

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องดังมาจากทางปลายสาย

“เห้ย!”

แล้วก็ได้เห็นว่าหรงอวี่ชวนที่อยู่ตรงหน้าจอมือถือก็ตกใจจนร้อง

ออกมาเช่นกัน

จากนั้นก็ได้เห็นอีกฝั่งของมือถือนั้น มีผีเกาะอยู่ทั่วร่างของหร

งถงอี้ และมีผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งขี่คอเขาอยู่ พร้อมกับมือทั้งสองจับ

คอเขาเอาไว้แล้วส่งเสียงเรียกอย่างเศร้าสร้อย “พี่คะ พี่คะ!”

คุณนายหรงตกใจจนสลบไปแล้ว

ส่วนลูกทั้งสองก็ร้องเสียงหลงอยู่ข้าง ๆ ด้วย

“เสี่ยวอี้! พาฉันกลับบ้านที!”

“เห้อ! เส้นทางของพวกเรามันเหน็ดเหนื่อยเกินไป เดินต่อไม่ไหว

แล้ว รบกวนเสี่ยวอี้ช่วยแบกพวกเราไปทีเถอะนะ!”

“ขนพวกเราทีเถอะ!”

วิญญาณที่อยู่รายล้อมนั้นต่างเข้ามาเกาะที่ตัวของหรงถงอี้

ทั้งหมด

พวกมันเกาะทับเข้าไปเรื่อย ๆ

เห็น ๆ กันอยู่ว่าวิญญาณก็ไม่ได้มีน้าหนักอะไร แต่เวลานี้กลับมา

รุมล้อมจนหรงถงอี้ตงหายใจไม่ออกแล้ว

มือของเขายื่นออกมาจากกลุ่มวิญญาณเหล่านั้น แต่ก็ถูก

วิญญาณตนหนึ่งคว้าไปแล้วเกาะไว้

“ปะ… ปรมาจารย์ ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วยครับ!”

ฉู่ลั่วเหวี่ยงยันต์ผืนหนึ่งจากในมือ จากนั้นวิญญาณที่รายล้อม

อยู่รอบตัวของหรงถงอี้ก็ถูกไล่ออกไปจนหมด

หรงถงอี้หน้าแดงและหอบหายใจเฮือกใหญ่

“ปรมาจารย์…”

ชายวัยกลางคนอยากจะให้ฉู่ลั่วยื่นมือเข้ามาช่วยเขา

จากนั้นฉู่ลั่วก็พูดออกไป “คุณฟังขอเรียกร้องของพวกเขาแล้ว

ทำตามข้อเรียกร้องพวกนั้นให้สำเร็จนะคะ จากนั้นพวกเขาจะไม่มารัง

ควาญคุณ”

หรงถงอี้มองเหล่าผีร้ายที่อยู่รอบ ๆ ตัว “ตั้งหลายร้อย… แล้วผม

จะทำสำเร็จทั้งหมดเมื่อไหร่ล่ะครับ?”

“คุณก่อบาปกรรมเอาไว้เอง คุณก็ต้องชดใช้มันด้วยตัวเองค่ะ”

หรงถงอี้ยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ได้ยินฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นมา “คุณรู้อยู่

แก่ใจว่าบ่วงกรรมวิญญาณร้ายแข็งแกร่งแค่ไหน ฉันใช้ยันต์มากด

ความดุร้ายของพวกเขาเอาไว้เพื่อให้โอกาสคุณได้ชดใช้สักครั้ง ถ้า

หากคุณไม่ยอม…”

หรงถงอี้ไม่รอให้ฉู่ลั่วพูดจบ เขาก็รีบพูดขึ้นมา “ยอมครับ ผม

ยอมแล้ว!”

“อย่างนั้นคุณก็คุยกับพวกเขาดี ๆ เถอะค่ะ”

หรงถงอี้จึงพูดขึ้นมาอย่างร้อนใจ “ปรมาจารย์ เท่านี้เหรอครับ?

แล้วพวกเขาก็จะตามผมไปแบบนี้เหรอครับ?”

นี่ไม่เท่ากับว่ามีคนคอยจ้องมองอยู่เป็นร้อย ๆ คนตลอดเวลา

เหรอ?

ทั้งยังเป็นวิญญาณร้ายที่มีเจตนามุ่งร้ายกับเขาแบบจ้องจะกลืน

กินเลือดเนื้อของเขาทั้งหมดเลยด้วย!

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ต่อไปจะมีเพียงแค่คุณคนเดียวที่มองเห็นพวก

เขา นอกจากลัทธิเต๋าแล้ว ครอบครัวของคุณก็จะมองไม่เห็นพวกเขา

เช่นกัน”

สิ่งที่สำคัญมันใช่เรื่องที่คนอื่นจะมองเห็นหรือไม่ด้วยเหรอ?

สิ่งที่สำคัญก็คือตัวเขาเองจะเห็นหรือไม่ต่างหากสิ?

เขาอยากจะพูดต่อแต่ฉู่ลั่วกดวางสายไปแล้ว

เธอส่งมือถือคืนให้หรงอวี่ชวน

หรงอวี่ชวนยังคงหน้าซีด แต่ก็ยังพยายามจะรวบรวมสติแล้วถาม

“ปรมาจารย์ครับ พ่อผมทำบาปเอง แต่ทำไมแม่ผมถึง…”

“เจ้าโง่หรือเปล่า ไม่ใช่เพราะเพื่อเจ้ากับน้องสาวของเจ้าหรือไง!”

เฉิงยวนกลอกตาใส่เขา

“เพื่อผมกับเสี่ยวซี?”

“คุณถามเธอเองเถอะค่ะ!”

ฉู่ลั่วส่งยันต์ให้หรงอวี่ชวน แล้วให้หัวหว่านพาเขาไปที่ห้องพัก

ห้องหนึ่ง เพื่อให้เขาได้ใช้เวลาอยู่กับแม่ของเขาตามลำพัง