เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 976 ค่ำยกลสลำยเซียน

ค่ำยกลแตกกระจำยสลำยไปในอำกำศ

ปีศำจจิ้งจอกตะลึง แล้วรีบออกมำจำกบ้ำนต้นไม้และคืนร่ำงเดิม

ทันที จำกนั้นก็วิ่งตรงไปในป่ำจนพ้นสำยตำของพวกเธอ

เยว่ฝำนวิ่งเข้ำมำอย่ำงร้อนใจ “ปรมำจำรย์คะ ปีศำจจิ้งจอกตน

นั้นหนีไปแล้วค่ะ…”

ยังไม่ทันพูดจบ ร่ำงปีศำจจิ้งจอกก็วิ่งกลับมำอย่ำงรวดเร็ว และ

ในขณะที่วิ่งก็กลำยร่ำงอย่ำงช้ำ ๆ

จนกระทั่งมำถึงตรงหน้ำของฉู่ลั่ว หล่อนก็กลำยร่ำงเป็นสำวสวย

ที่มีทรวดทรงองเอวเย้ำยวนคนหนึ่งแล้ว

ทันทีที่ปีศำจจิ้งจอกเห็นฉู่ลั่ว เธอก็แสดงท่ำทีกระอักกระอ่วน

“ปรมำจำรย์ คุณต้องให้ควำมเป็นธรรมกับฉันนะคะ นักพรตบ้ำนั่น

หลอกฉันมำที่นี่ค่ะ!”

“ทั้งยังคิดจะใช้ให้ฉันท ำร้ำยคน จำกนั้นก็จะฉวยโอกำสยึดพลัง

ของฉันไปด้วย”

“ถ้ำไม่ใช่เพรำะฉันฉลำดเอำมือข้ำงหนึ่งไว้ที่ยันต์ คำดว่ำคงจะมี

คนถูกฉันท ำร้ำยแล้วไปค่ะ”

“ปรมำจำรย์ ฉันไม่ได้ท ำร้ำยใครจริง ๆ นะคะ พวกเขำต่ำงหำกที่

บังคับฉัน”

ฉู่ลั่วพูดออกมำ “พำฉันไปหำเขำหน่อย”

“ได้ค่ะ! ฉันรู้ว่ำเขำอยู่ที่ไหน เพรำะว่ำฉันทิ้งกลิ่นของตัวเองเอำไว้

คิดไว้ว่ำสักวันหนึ่งจะตำมไปล้ำงแค้นเขำ เดี๋ยวฉันพำปรมำจำรย์ไป

เองค่ะ”

เธอน ำทำงไปด้วยสีหน้ำโกรธแค้น

“อยู่ที่นี่ค่ะ”

“ข้ำงในคฤหำสน์เหรอ?” เยว่ฝำนประหลำดใจ

ฉู่ลั่วหันไปมองคฤหำสน์หลังนี้ เมื่อกี้เธอใช้พลังวิญญำณ

ตรวจสอบไปแล้วแต่ไม่พบอะไรเลย

ดูท่ำทำงแล้ว…

จะประมำทควำมสำมำรถของอีกฝ่ำยไม่ได้เลย

ฉู่ลั่วหันไปก ำชับเยว่ฝำนกับหรงอวี่ซี “อีกเดี๋ยวพวกคุณไม่ต้อง

ตำมฉันไปนะคะ”

“…ค่ะ!”

“โอเคค่ะ!”

สีหน้ำของทั้งสองต่ำงดูผิดหวัง

ท ำได้เพียงมองปีศำจจิ้งจอกพำฉู่ลั่วเดินเข้ำไปข้ำงในจำกทำง

ด้ำนหลังคฤหำสน์

ทั้งสองท ำได้เพียงกลับไปที่โถงจัดเลี้ยง

ปีศำจจิ้งจอกสูดดมกลิ่นในอำกำศแล้วบอก “เดินไปจำกตรงนี้

ค่ะ”

พวกเธอจึงเดินไปจนกระทั่งไปถึงด้ำนบนของคฤหำสน์

ด้ำนบนของคฤหำสน์เป็นดำดฟ้ำกลำงแจ้ง มีห้องส ำเร็จรูปตั้งอยู่

ตรงกลำงอย่ำงโดดเด่น

ชำยคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีด ำก็ก ำลังยืนอยู่ที่นั่น จ้องมองสอง

คนที่อยู่ตรงหน้ำอย่ำงเย็นชำภำยใต้แสงจันทร์

ปีศำจจิ้งจอกยกมือขึ้นชี้ไปที่เขำแล้ว “ปรมำจำรย์ เขำนั่นแหละ

ค่ะ! เขำนั่นแหละที่หลอกฉันมำขังไว้ แล้วก็ยังคิดจะเอำพลังของฉัน

ไปด้วย!”

ภำยใต้แสงจันทร์ที่เย็นเยียบ ร่ำงของนักพรตเต๋ำดูกลมกลืนไป

กับควำมมืดมิด

มีเพียงสำยตำคู่นั้นที่เป็นประกำยอย่ำงน่ำประหลำด

ธุลีที่ลอยคละคลุ้งอยู่ค่อย ๆ เคลื่อนไปในอำกำศและส่งเสียงดัง

รำวกับเสียงระฆัง

“แม่ปีศำจจิ้งจอกตัวน้อย กำรใช้พลังงำนของเธอมำช่วยให้ฉัน

ได้บรรลุเต๋ำขั้นสูงนั้น นับว่ำเป็นโอกำสของเธอแล้ว”

“เหอะ!” ปีศำจจิ้งจอกพูดอย่ำงรังเกียจ “โอกำสของฉันเหรอ?

ตอนที่ฉันบ ำเพ็ญอยู่ ยังไม่รู้เลยว่ำบรรพบุรุษของแกเกิดหรือยัง”

เธอชี้ไปที่นักพรตอย่ำงไม่พอใจ “ปรมำจำรย์คะ! เขำนั่นแหละค่ะ

ตัวกำร นักพรตชั่วนั่นจงใจล่อลวงพวกปีศำจอย่ำงพวกเรำไปท ำร้ำย

จำกนั้นก็จะเอำพลังงำนของพวกเรำไปเป็นพลังอำยุวัฒนะช่วยใน

กำรบ ำเพ็ญของเขำ”

สำยตำของนักพรตจึงเลื่อนไปมองที่ฉู่ลั่ว “ฉันท ำนำยไว้อยู่แล้ว

ว่ำเธอต้องมำ แต่ไม่คำดคิดเลยว่ำจะเผยตัวของปีศำจจิ้งจอกน้อยตน

นี้ด้วย”

ฉู่ลั่วค่อย ๆ มองนักพรตที่เห็นหน้ำค่ำตำไม่ชัดเท่ำไหร่

ถ้ำไม่ใช่เพรำะปีศำจจิ้งจอกพำมำ เธอจะต้องหำที่อยู่ของนักพรต

คนนี้ไม่เจอแน่ ๆ

เขำปกปิดกลิ่นอำยและร่องรอยไปจนหมดจริง ๆ

ซึ่งมีแค่ปีศำจจิ้งจอกเท่ำนั้นที่ได้กลิ่น ถึงได้พำเธอมำเจอนักพรต

คนนี้ได้

“คุณเป็นคนวำงค่ำยกลโลหิตแปดทิศของตระกูลเฉินใช่ไหม?”

นักพรตยิ้มเยำะไม่พูดอะไร

“ไม่ตอบ?” ฉู่ลั่วเองก็ยกมุมปำกเช่นกัน เธอก้ำวไปข้ำงหน้ำ แล้ว

ชักกระบี่ชิงเจวี๋ยออกมำส่องแสงเย็นเยียบใต้แสงจันทร์

แววตำของนักพรตวูบไหวไปเล็กน้อย “เห็นเขำว่ำกันว่ำลัทธิเต๋ำ

มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์ ไม่เพียงแต่ได้ขึ้นเป็นเจ้ำนิกำยตั้งแต่

อำยุยังน้อย แต่ยังท ำงำนร่วมกับรัฐบำลด้วย”

“เดิมทีก็คิดว่ำจะเป็นแค่พวกที่มีดีแต่เปลือก แต่ควำมจริงไม่ได้

เก่งกำจอะไร คิดไม่ถึงเลย… ว่ำจะมีควำมสำมำรถอยู่เหมือนกัน”

“แต่ว่ำ… เรื่องอำยุน้อยมันไม่ส ำคัญหรอก”

“ถ้ำไม่ให้บทเรียนกับเธอเสียบ้ำง เธอก็คงจะไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!”

เขำหัวเรำะใส่ฉู่ลั่วพลำงปัดธุลีที่มือ ก ำไว้แล้วท่องคำถำ

ทันใดนั้น… รอบ ๆ ก็มีลมพัดมำโดยไม่มีสำเหตุ

ทั้งแปดทิศเหนือดำดฟ้ำปรำกฏธงสีเลือดที่เต็มไปด้วยอักขระปัก

อยู่ทั้งแปดต ำแหน่ง

ฉู่ลั่วท ำเพียงแค่กวำดสำยตำมอง มือข้ำงหนึ่งช้อนตัวปีศำจ

จิ้งจอกขึ้นมำเพื่อแปะยันต์ผืนหนึ่งไว้บนตัวหอีกฝ่ำย จำกนั้นก็ใช้

กระบี่ชิงเจวี่ยวำดวงกลมบนพื้นและโยนหล่อนเข้ำไปในวงกลมนั้น

ในชั่วพริบตำ ธงเลือดทั้งแปดต ำแหน่งก็กลำยเป็นค่ำยกลหนึ่ง

แล้ว

“ปรมำจำรย์ นี่คือ…”

“ค่ำยกลสลำยเซียน มันจะมุ่งเป้ำไปที่ผู้บ ำเพ็ญ”

ฉู่ลั่วรู้สึกได้ว่ำพลังวิญญำณในร่ำงกำยของตนเองก ำลังถูกค่ำย

กลสูบออกไปทีละนิด

ทันใดนั้นเอง ระบบที่ไม่ได้โผล่หน้ำมำแสนนำนก็กระโดดออกมำ

อย่ำงร้อนรน

[นำยหญิง ๆ! เกิดอะไรขึ้น? ท ำไมพลังวิญญำณถึงลดลงไปเร็ว

ขนำดนี้]