เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 975 ปีศำจจิ้งจอก

ยันต์ผืนนั้นลอยผ่ำนคฤหำสน์ไปยังป่ำไม้ที่อยู่ด้ำนหลัง

ยิ่งเดิมตำมเข้ำไปข้ำงในมำกเท่ำไหร่ ก็ยิ่งมืดมิดมำกขึ้นเท่ำนั้น

ฉู่ลั่วยังคงสีหน้ำเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่สองคนที่ตำมอยู่

ด้ำนหลังเริ่มปรำกฏสีหน้ำของควำมกลัวขึ้นมำเล็กน้อยแล้ว

“ปรมำจำรย์คะ… เรำมำที่นี่กันท ำไมเหรอคะ?”

ฉู่ลั่วตอบ “หำปีศำจค่ะ”

“ปีศำจ?”

“ค่ะ”

จู่ ๆ ยันต์ผืนนั้นก็เร่งควำมเร็วขึ้นอีก แล้วมันก็ลอยไปบนบ้ำน

ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลนัก

มือสีขำว ๆ ข้ำงหนึ่งรับยันต์ผืนนั้นไว้แล้วพูดด้วยเสียงออดอ้อน

“ยังมีคนใช้ยันต์ของฉันมำหำฉันจนเจอด้วย!”

“ท ำไม อยำกจะจับฉันเหรอ?”

เสียงนั้นออดอ้อนมำก แค่ฟังก็ละลำยไปถึงกระดูกแล้ว

หรงอวี่ซีเขยิบเข้ำไปใกล้ฉู่ลั่วแล้วมองบ้ำนต้นไม้นั้นอย่ำงสงสัย

ใคร่รู้ ในป่ำที่มืดมิดนี้มีเพียงแสงสว่ำงของบ้ำนต้นไม้หลังเล็กนี้เท่ำนั้น

ที่หน้ำต่ำงบ้ำนต้นไม้ มีแขนที่ขำวเนียนละเอียดข้ำงหนึ่งวำงพำด

อยู่ พร้อมกับแกว่งยันต์ในมือไปด้วย

แค่ค ำพูดเรียบง่ำยประโยคเดียว และภำพเรียวแขนนั้น

ก็ท ำให้คนรู้สึกปำกแห้งและหัวใจเต้นรัวเร็วแล้ว

เยว่ฝำนกลืนน้ำลำย “นี่คือปีศำจจิ้งจอกเหรอคะ? แม้แต่ฉันที่เป็น

ผู้หญิงยังควบคุมตัวเองไม่อยู่ ไม่แปลกเลยที่ผู้ชำยพวกนั้น…”

“คิดจะจับฉัน ก็มำดูกันว่ำเธอมีควำมสำมำรถนั้นหรือเปล่ำ”

ท่ำมกลำงแสงไฟนั้น จู่ ๆ ร่ำงนั้นก็ผิดรูปไปแล้วกลำยร่ำงเป็น

จิ้งจอกตัวใหญ่ พวงหำงกระดิกไปกระดิกมำอยู่ข้ำงหน้ำต่ำง

น้ำเสียงที่ออดอ้อนนั้นก็เปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน กลำยเป็นน้ำเสียง

แสนเย็นชำ “ไม่ได้กินเนื้อมนุษย์มำนำนแล้ว ยิ่งเนื้อมนุษย์ผู้หญิงเนี่ย

อร่อยที่สุดเลยล่ะ!”

เสียงหัวเรำะแปลก ๆ ของจิ้งจอกดังสะท้อนก้องอยู่ในป่ำ

และเสียงหัวเรำะนั้นก็ท ำให้เยว่ฝำนกับหรงอวี่ซีหวำดกลัวจนต้อง

เขยิบเข้ำไปเบียดกันอยู่ข้ำงกำยของฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วปกป้องสองคนนั้นไว้แล้วช้อนสำยตำขึ้นมอง พร้อมกับมือ

ข้ำงหนึ่งจับกระบี่ชิงเจวี๋ยออกมำ “ปีศำจจิ้งจอกที่บ ำเพ็ญเพียรมำ

เกือบพันปีแล้วเนี่ยนะ คุณแน่ใจเหรอว่ำจะฆ่ำคนท ำลำยกำรบ ำเพ็ญ

นั้นไป?”

เธอหันกระบี่ไปแล้วแสงเย็น ๆ ก็ส่องตรงไปทำงบ้ำนต้นไม้

เยว่ฝำนจึงดึงตัวหรงอวี่ซีไว้ “เดี๋ยวถ้ำมีกำรสู้กัน เรำถอยไปข้ำง

หลังกันนะ อย่ำไปเกะกะข้ำงหลังปรมำจำรย์เด็ดขำดเลย”

หรงอวี่ซีก็พยักหน้ำ “นั่นปีศำจจิ้งจอกพันปีนะ! พันปี… จะต้อง

แข็งแกร่งมำก ๆ แน่นอนเลย! เรำสองคนต้องไปหลบอยู่ไกล ๆ หน่อย

ไหม”

หำงที่เดิมทียังกระดิกไปมำเรื่อย ๆ

จู่ ๆ ก็ชะงักไปรำวกับถูกกดจุด

วินำทีต่อมำ หำงนั้นก็ยิ่งกระดิกเร็วขึ้นอีก พร้อมเสียงเปลี่ยนไป

เช่นกัน

“ปรมำจำรย์ ใช่คุณหรือเปล่ำ”

“ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม”

“ปรมำจำรย์ฉู่ลั่ว คุณมำแล้วใช่ไหม?”

ปีศำจจิ้งจอกกลำยร่ำงเป็นร่ำงมนุษย์ทันที ร่ำงกำยครึ่งหนึ่งยืด

ออกมำ ดวงตำแวววำวมองใบหน้ำของฉู่ลั่วด้วยควำมตื่นเต้นสุด ๆ

“ปรมำจำรย์ คุณมำแล้วจริง ๆ ด้วย!”

น้ำเสียงนั้นไม่มีร่องรอยของควำมออดอ้อนแบบเมื่อครู่แล้ว

ใบหน้ำงดงำมนั้นก็เต็มไปด้วยน้ำตำแห่งควำมคับข้องใจ หล่อนร้อง

แบบไม่สนใจภำพลักษณ์ใด ๆ เลย!

“ปรมำจำรย์ ถ้ำคุณไม่มำช่วยฉัน ฉันจะต้องถูกพวกเขำทรมำน

จนตำยแน่ ๆ!”

มือฉู่ลั่วที่ถือกระบี่อยู่หยุดชะงักไป

เยว่ฝำนกับหรงอวี่ซีก็ตะลึงเช่นกัน

“ปรมำจำรย์ คุณรู้จักปีศำจจิ้งจอกนี่เหรอคะ?”

ฉู่ลั่วส่ำยหน้ำ

แต่ทันทีที่เห็นดังนั้น ปีศำจจิ้งจอกก็ยิ่งร้องไห้อย่ำงน้อยใจ “ฉัน

เองไงคะปรมำจำรย์ ฉันนี่ไง! ฉันเป็นเพื่อนสนิทของจิ่งเจียเหยียน

ก่อนหน้ำนี้ฉันก็เคยไปที่บ้ำนของปรมำจำรย์ด้วยนะคะ”

“ตอนที่ฉันไป ฉันทักทำยคุณอย่ำงสุภำพ คุณเองก็ยังพยักหน้ำ

ให้ฉันเลยค่ะ จ ำไม่ได้เหรอคะ?”

“ตอนนั้นคุณยังยิ้มให้ฉันอย่ำงใจดีมำก ๆ เลย คุณลืมไปแล้ว

เหรอ?”

น้ำเสียงนั้นเศร้ำสร้อยรำวกับว่ำก ำลังกล่ำวโทษผู้ชำยใจร้ำยที่

เห็นหล่อนเป็นของเล่น

ฉู่ลั่ว “…”

จิ่งเจียเหยียนเคยพูดถึงจริง ๆ ว่ำตัวเองมีเพื่อนเป็นปีศำจจิ้งจอก

ตอนที่อยู่เมืองเจียง จิ่งเจียเหยียนกับเฉิงยวนฉวยโอกำสตอนที่

เธอไม่อยู่บ้ำนเรียกพวกปีศำจกลุ่มหนึ่งมำปำตี้บ้ำน

เพียงแต่…

เธอจ ำไม่ได้เลย

ฉู่ลั่วเก็บกระบี่แล้วกระโดดเข้ำไปเพื่อจะเข้ำใกล้บ้ำนต้นไม้ แต่

พอเข้ำไปใกล้ก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นผลักออกมำ

ปีศำจจิ้งจอกเอ่ยเสียงสะอื้น “ที่นี่ตั้งค่ำยกลเอำไว้ค่ะ ฉันออกไป

ไม่ได้ คนอื่นก็เข้ำมำไม่ได้เช่นกัน นอกเสียจำกว่ำจะเป็นคนพิเศษ”

หล่อนร้องไห้แบบไม่สนใจภำพลักษณ์ตัวเองอยู่ตรงขอบของ

ค่ำยกล ใช้หลังมือปำดน้ำตำพลำงสะอึกสะอื้นไปด้วย

ฉู่ลั่วจึงบอก “ฉันสำมำรถปลดค่ำยกลออกได้ค่ะ”

“ฉันรู้อยู่แล้วค่ะว่ำปรมำจำรย์เก่งมำก!”

ฉู่ลั่วเดินไปตรงหน้ำค่ำยกลแล้วยกสองมือก ำไว้เพื่อรวมพลัง เธอ

วำดยันต์ในอำกำศก่อนที่แสงสีทองจะพวยพุ่งออกไปจำกฝ่ำมือของ

เธอ

เพล้ง

เกิดเสียงรำวกับกระจกแตกเสียงดังฟังชัด