เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 995 แดนมายา (รีไรต์)

จี้ไจ่ยืนอยู่ที่เดิม มองคนในองค์กรที่ยืนกระจายกันอยู่ทั้งแปด

ทิศทาง ในมือแต่ละคนถืออาวุธปืนลักษณะคล้ายกัน แต่ที่บรรจุอยู่

ข้างในไม่ใช่กระสุนธรรมดา แต่เป็นกระสุนพิเศษที่เต็มไปด้วยอักขระ

ซู่เซี่ยงหยางอธิบาย “นี่เป็นงานวิจัยใหม่ล่าสุด พวกเราได้พัฒนา

กระสุนที่ใช้กันทั่วไปให้สามารถทำลายค่ายกลได้เพียงใช้แค่ไม่กี่นัด”

“ตอนนี้ ต้องให้คนแปดคนยืนอยู่ในทิศทางที่กำหนดเท่านั้น ถึง

จะทำลายค่ายกลได้ครับ”

“หวังว่าในอนาคตจะสามารถทำกระสุนที่ทำลายค่ายกลได้ในนัด

เดียว”

เพิ่งพูดจบ คนที่ยืนอยู่ทั้งแปดด้านก็ยิงกระสุนออกมาพร้อมกัน

ปัง ๆ ๆ ๆ

กระสุนพิเศษพุ่งเข้าใส่ค่ายกล อักขระบนกระสุนราวกับมีชีวิต

มันออกจากกระสุนปีนป่ายไปบนค่ายกลอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งอักขระกระจายไปทั่วทั้งค่ายกล

ก็ได้ยินเสียงแตกหัก

เพล้ง!

ค่ายกลพังทลาย

“พังแล้ว!” จี้ไจ่ตกตะลึง

เจ้าหน้าที่ทั้งแปดคนไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ แต่เป็นทหารธรรมดา

แต่ซู่เซี่ยงหยางกลับไม่พอใจ “ยังช้าเกินไป! ได้บันทึกเวลาไว้

ไหม?”

เขาถามเจ้าหน้าที่ที่คอยบันทึกกระบวนการทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ

เจ้าหน้าที่ยกกล้องขึ้นมา “บันทึกไว้แล้วครับ พวกเขาใช้อุปกรณ์

ตามที่กำหนดไว้มาด้วย”

“หลังกลับไปจะทำสรุป แล้วเขียนประสบการณ์การใช้งานส่งไป

ข้างบน ให้องค์กรวิจัยเพิ่มประสิทธิภาพ”

“ครับ”

ฉู่ลั่วกับจี้ไจ่ที่ยืนมองซูเซี่ยงหยางที่กำลังมอบหมายเรื่องนี้อยู่

ด้านข้าง

ในใจของจี้ไจ่เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา เขาใช้

น้าเสียงที่ได้ยินแค่สองคนกระซิบถามเธอว่า “คนธรรมดาก็ทำลาย

ค่ายกลได้เหรอครับ?”

“อืม”

“ต่อไป… คนธรรมดาก็จะจับผีได้เหมือนกันเหรอครับ?”

“…”

ฉู่ลั่วมองจี้ไจ่ที่กำลังสับสนมึนงง “นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ? จะได้

ไม่มีช่องว่างระหว่างลัทธิเต๋ากับคนธรรมดา”

จี้ไจ่ไม่ได้ตอบคำถาม

เขาทำได้แค่จ้องมองอุปกรณ์ที่คนเหล่านั้นวิจัยออกมาเขม็ง

มองเจ้าหน้าที่ที่เป็นคนธรรมดากำจัดกับดักของลัทธิเต๋าที่อยู่

รอบตัวอย่างเป็นระเบียบแบบแผน

จนกระทั่งเจ้าหน้าที่จัดการกับดักทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนจึง

เดินเข้าไปข้างใน

บ้านไม้ที่ดูเล็กมาเมื่อมองจากด้านนอก เมื่อเปิดประตูเข้าไปกลับ

พบว่าพื้นที่ด้านในนั้นใหญ่จนน่าประหลาด!

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ซู่เซี่ยงหยางมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย

จี้ไจ่อธิบาย “แดนมายา เป็นวิชาของลัทธิเต๋า”

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

ด้านในเป็นทางเดินทอดยาว สองข้างเป็นกำแพงหิน ที่มีกลิ่น

อายเยือกเย็นกระจายออกมา

ทันทีที่เดินเข้าไป ทุกคนก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่างกาย

“มิน่าบริเวณรอบ ๆ นี้ถึงไม่มีร่องรอยของมนุษย์อยู่เลย ที่แท้บ้าน

ไม้หลังนี้ก็เป็นแค่วิชาลวงตา”

นี่มันบ้านไม้ที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นพื้นที่ที่ไหนสักแห่งที่ขุด

ลึกลงไปต่างหาก

“อยู่ข้างหน้า” ฉู่ลั่วชี้ไปข้างหน้า

เจ้าหน้าที่เดินเข้าไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง หลังจาก

สำรวจดูแล้ว “ในนี้ มีเด็กอยู่ครับ”

“แต่ข้างในนั้นมีพลังหยินรุนแรงเกินไป…”

เจ้าหน้าที่ธรรมดาอย่างพวกเขาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้แล้ว

ฉู่ลั่วจึงเดินไปอยู่ข้างหน้าสุด มีจี้ไจ่ตามมาข้างหลัง ส่วนไจ๋โหรว

ก็ตามหลังจี้ไจ่มาอีกที

จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูบานหนึ่งซึ่งมีกระดาษยันต์

แปะไว้จนเต็ม

ด้านในมีเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังออกมา

จี้ไจ่เดินไปข้างหน้า ประสานมือเพื่อทำลายค่ายกล

ทันทีที่ค่ายกลถูกทำลาย ประตูเหล็กที่ปิดตายก็เปิดออกแล้ว

ฟุบ!

เงาดำสายหนึ่งลอยออกมาจากด้านในอย่างรวดเร็ว

ฉู่ลั่วตามขึ้นไป “พวกคุณช่วยเด็กนะคะ ฉันจะตามไป!”

…

เสวียนเฉิงจื่อหนีออกไปตามทางเดินอย่างรวดเร็ว จนกระทั่ง

มาถึงนอกบ้านไม้

เขาหันหลังกลับไปเพื่อจะลงผนึกบ้านไม้ และท่องคาถา

ยังไม่ทันจะลงมือ ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “นายย้ายผล

สะท้อนกลับไปให้คนที่มีดวงชะตาคล้ายกับตัวเองหลายต่อหลายครั้ง

ไม่กลัวถูกสวรรค์ค้นพบเหรอ?”

มือที่กำลังสร้างผนึกของเสวียนเฉิงจื่อชะงักงัน เขาหันหลัง

กลับไปด้วยความตกใจ ก็เห็นว่าฉู่ลั่วมาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

ไม่รู้

“ท่าน… ทำไมเธอ…”

ทั้งที่เธอตามหลังเขามาแท้ ๆ แล้วทำไมถึงออกมาถึงก่อน

ฉู่ลั่วเดินเข้าไปหาเสวียนเฉิงจื่อ “นายมีวิธีปิดบังสวรรค์อย่างนั้น

เหรอ?”

ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ

รอบตัวมีเพียงฉู่ลั่วคนเดียวเท่านั้น

ดวงตาของเสวียนเฉิงจื่อเป็นประกาย “เธอก็อยากปิดบังสวรรค์

ใช่ไหม? ในยุคที่คุณธรรมเสื่อมทราม พลังวิญญาณลดน้อยลง ไม่

ง่ายเลยที่จะบำเพ็ญ ไม่มีผู้ที่บำเพ็ญจนบรรลุวิถีเต๋ามาเป็นพันปีแล้ว”

“มีแต่ต้องปิดบังสวรรค์ แค่ทางนี้เท่านั้นถึงจะบำเพ็ญสำเร็จได้”

ฉู่ลั่วหัวเราะเบา ๆ “มีแค่การปิดบังสวรรค์เท่านั้นเหรอ …ถึงจะทำ

ให้การบำเพ็ญบรรลุผล?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”