เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 476 เปิดศึก

“คิดมิถึงว่า ในบรรดาผู้แข็งแกร่งระดับเซียนมากมาย จะมีเพียง สตรีเช่นเจ้าที่ยังมีความกล้าอยู่บ้าง”

ชวี่สิงหยางที่เวลานี้ยังยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าราวกั้น แสยะยิ้ม ออกมา “คนอย่างเจ้าถือว่ามิเลวเลย แต่ต่อให้เจ้าจะอยู่จุดสูงสุดของ ระดับเซียน แต่ส าหรับข้า เจ้าก็ยังไร ้ความสามารถอยู่ดี”

“แต่ช่างเถอะ เห็นแก่หน้าของเด็กคนนั้น ข้าจะมิฆ่าเจ้า และจะมิ น าเจ้ามาท าเป็ นหุ่นเชิด ข้าจะให้เจ้าได้เห็นกับตาว่าข้าก้าวสู่เส้นทาง โบราณ และขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณได้อีกครั้ง เพื่อไปจุดสูงสุด ของวิถีเซียนได้เยี่ยงไร”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ชวี่สิงหยางก็เพ่งสมาธิ จากนั้นหุ่นเชิดด้านหลัง ตนหนึ่งพลันหายวับไป ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หนิงซู่ซู่

ขณะเดียวกันหนิงซู่ซู่เองก็มิประมาท นางเพ่งสมาธิจากนั้นพิณ โบราณตัวหนึ่งก็ได้ลอยอยู่ตรงด้านหน้าของนาง

“เหวินเซี่ย ที่ผ่านมาอาจารย์มิได้ชี้แนะอันใดให้เจ้ามากนัก วันนี้ เจ้าจงยืนอยู่ตรงนี้เพื่อสัมผัสวิถีดนตรีของอาจารย์ให้ดีก็แล้วกัน”

หนิงซู่ซู่เอ่ยออกมาด้วยน้าเสียงจริงจัง ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะดีด สายพิณเบา ๆ

ทันใดนั้นความว่างเปล่าก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น ไอพลังวิถี ดนตรีแผ่ออกมา

คลื่นพลังอันรุนแรงไร ้ที่เปรียบสายหนึ่งระเบิดออก

ทุกที่ที่คลื่นพลังพาดผ่าน จะเกิดเป็ นรอยแยกขึ้นกลางอากาศ ยาวนับร ้อยจั้ง ราวกับคมมีดตัดผ่าน

แค่คิดก็รู ้แล้วว่าคลื่นพลังที่แฝงจิตแท้ของวิถีดนตรีสายนี้ แท้จริง แล้วน่าสะพรึงกลัวเพียงใด !

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า มิใช่เพียงคนของสามสานักเซียนใหญ่ เท่านั้นที่มีสีหน้าตื่นตระหนก แม้แต่ชวี่สิงหยางเองก็อดมิได้ที่จะขมวด คิ้วน้อย ๆ

เห็นได้ชัดว่าฝีมือที่หนิงซู่ซู่แสดงออกมานั้น เหนือกว่าที่พวกเขา คาดหมายเอาไว้มาก

มิเพียงมีตบะบารมีสูงสุดของระดับเซียน อีกทั้งความรู ้แจ้งในวิถี ดนตรียังอยู่ในระดับที่พวกเขามิสามารถคาดเดาได้

น่ากลัว !

ช่างน่ากลัวยิ่งนัก !

วินาทีต่อมาเพียงชั่วประกายไฟแลบ หุ่นเชิดที่พุ่งเข้ามาหมาย สังหารหนิงซู่ซู่ตนนั้น ร่างของเขาก็เกิดสั่นเทา จู่ ๆ แขนข้างหนึ่งก็มี เปลวไฟลุกโชนขึ้นมา

เปลวไฟชนิดนี้น่ากลัวยิ่งนัก มันร ้อนแรงและลุกไหม้จนความว่าง เปล่ารอบ ๆ บิดเบี้ยวไปหมด

เปรี้ยง !

จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้น

ความว่างเปล่าภายในรัศมีร ้อยจั้งเกิดการบิดเบี้ยว มีรอยแตกร ้าว ปรากฏขึ้น ก่อนจะพังทลายลงในที่สุด ประกายไฟสว่างเจิดจ้าสาด กระเซ็นออกมา ราวกับดอกไม้ไฟนับหมื่นถูกจุดขึ้นในวินาทีนี้

พลังฟ้ าดินมหาศาลพวยพุ่งออกมามิหยุด และทาลายทุกสิ่งทุก อย่าง……

เพียงมินานเลือดสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ใช่แล้ว !

เพียงแค่ประจันหน้ากัน แม้ว่าหุ่นเชิดตนนี้จะสามารถต้านทาน คลื่นพลังที่พุ่งเข้าใส่ได้ ทว่าเกราะที่สวมอยู่เกิดแตกออก จึงทาให้ แขนข้างหนึ่งของเขาถูกคลื่นพลังทาลายจนมีเลือดไหลทะลักออกมา และแผลลึกจนเผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลน

ทว่าแม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่หุ่นเชิดตนนี้ก็ยังคงมิยอมแพ้ เขาก้าว เดินออกไปพร ้อมพุ่งตัวเข้าโจมตีด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง

ส่วนหนิงซู่ซู่ ด้านหน้าของนางยังคงมีไอหมอกปิ ดบังจนมอง ใบหน้าได้มิชัดเจน ดังนั้นเวลานี้จึงมิมีผู้ใดได้เห็นสีหน้าของนาง

ทว่าหลังจากพลังมหาศาลรอบกายของนางปะทุขึ้น วงแสงอัน เจิดจ้าราวกับเปลวเพลิงทางด้านหลังก็ปรากฏขึ้น

จากนั้นนิ้วอันเรียวยาวของนางก็ดีดไปที่สายพิณอีกครั้ง

“แต๊ง……แต๊งแต๊งแต๊ง……แต๊งแต๊งแต๊งแต๊ง……แต๊ง……”

เสียงพิณอันพลิ้วไหว นุ่มนวลชวนฟัง ราวกับเสียงสวรรค์ แต่ กลับแฝงไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวมากมายเอาไว้

คลื่นพลังที่แฝงจิตแท้ของวิถีแห่งดนตรีอันรุนแรงหลายสาย พุ่ง ออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้นก็เกิดรอยแยกยาวนับร ้อยจั้งขึ้นมากมาย ทาให้ เหตุการณ์ทวีความน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วนหุ่นเชิดตนนั้น มือทั้งสองข้างกาหมัดแน่น ร่างทั้งร่างลุกโชน ไปด้วยเปลวเพลิง วงแสงสีเลือดมากมายปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา ราวกับเทพมารก็มิปาน

ตู้ม !

ตู้ม !

ตู้ม!

ตู้ม !

หุ่นเชิดเหวี่ยงแขนทั้งสองข้างไปมาอย่างบ้าคลั่ง หมัดแล้วหมัด เล่าแฝงที่ไว้ด้วยพลังอันมิรู ้จบ ปะทะกับคลื่นพลังอันน่ากลัวที่พุ่งเข้า หาอย่างต่อเนื่อง……

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

หุ่นเชิดผู้นี้ก็มิสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีกแม้เพียงครึ่งก้าว ส่วนเกราะบนแขนทั้งสองข้างบัดนี้กลับแตกออกจนหมด มือทั้งสอง ข้างแทบจะแหลกเป็ นชิ้น ๆ เป็ นภาพที่น่าสยดสยองเป็ นอย่างมาก

อีกทั้งหน้าอกของเขาก็ยังถูกคลื่นพลังสายหนึ่งจู่โจม ทาให้ เกราะแตกออกเช่นกัน และเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาที่เอวมิหยุด

“ในที่สุด……ในที่สุดก็เป็ นอิสระแล้วงั้นหรือ ? ”

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

หุ่นเชิดที่มีเกราะดาปิดบังใบหน้าเอาไว้ ก็ค่อย ๆ เปล่งเสียงอัน เศร ้าสร ้อยออกมา

จากนั้นร่างก็สั่นน้อย ๆ ก่อนจะร่วงลงสู่เบื้องล่างในทันที ราวกับ ดาวตกก็มิปาน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชวี่สิงหยางที่ยังคงยืนเอามือไพล่หลังก็มีสี หน้าเข้มขึ้น ประกายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพาดผ่านแววตาลุ่มลึกคู่ นั่น

เพราะหุ่นเชิดทั้งสิบตนของเขา ล้วนแต่มีพลังแข็งแกร่งในระดับ เซียนขั้นกลางทั้งสิ้น

อีกทั้งการหลอมหุ่มเชิดแต่ละตนมิเพียงต้องใช ้สมบัติวิเศษนับมิ ถ้วน ทั้งยังต้องแบ่งจิตวิญญาณส่วนหนึ่งของตนใส่เข้าไปอีกด้วย

แน่นอนว่าการที่เขายอมลงทุนมากมายเพียงนี้เพื่อหลอมหุ่นเชิด มิเพียงใช ้พวกมันให้ลงมือแทนเขาแล้ว

แต่ที่สาคัญเมื่อเขาสามารถชาระสิ่งอัปมงคลบนกายได้แล้ว และ กลับไปอยู่ในจุดสูงสุดของวิถีเซียนอีกทั้งสามารถก้าวสู่เส้นทาง โบราณได้อีกครั้ง เขามีความคิดที่จะใช ้หุ่นเชิดเหล่านี้รับหายนะและ สิ่งอัปมงคลแทนตนเอง

บัดนี้เมื่อหุ่นเชิดถูกทาลายไปหนึ่งตน ชวี่สิงหยางจึงมิค่อยสบ อารมณ์เท่าไรนัก

“เจ้าทาลายหุ่นเชิดของข้าไปตนหนึ่ง เช่นนั้นข้าคงจะต้องนาเจ้า มาหลอมเป็ นหุ่นเชิดแทนเสียแล้ว”

ชวี่สิงหยางแค่นเสียง “ หึ ” ออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้าเสียง เย็นชา

สิ้นเสียงเขาก็เพ่งสมาธิอีกครั้ง จากนั้นหุ่นเชิดสี่ตนก็พลันหายตัว ไป ก่อนแปลงร่างเป็ นเงาและเหาะไปด้านหน้า

อีกด้านหนึ่ง

อู๋ไท่เหอและขงซิงเจี้ยนที่ยังอยู่ในค่ายกลป้ องภูผาก็มีสีหน้า เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“ศิษย์น้องขง แม้ว่าบทเพลงนี้ของศิษย์น้องหนิงจะทรงพลัง แต่ก็ ต้องใช ้พลังอย่างมาก พวกเราจะนิ่งดูดายเช่นนี้มิได้อีกแล้ว”

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน”

“แม้ศิษย์น้องหนิงจะมีตบะบารมีระดับเซียนขั้นท้าย แต่การที่นาง เกิดการบรรลุติด ๆ กันเช่นนี้ เกรงว่ารากฐานเต๋าคงยังมิมั่นคงพอ หากยังคงสู้ต่อไปเช่นนี้มิช ้าก็เร็วนางต้องทนมิไหวเป็ นแน่”

หลังจากปรึกษากันแล้ว อู๋ไท่เหอและขงซิงเจี้ยนก็สบตากัน จากนั้นทั้งสองก็หายตัวไปทันที ก่อนจะพุ่งออกไปนอกค่ายกลป้ องภู ผา

เห็นดังนั้น

“ทุกท่าน ในเมื่อเปิดศึกแล้วเช่นนั้น พวกเราก็มิอาจเฝ้ าดูอยู่ห่าง ๆ ได้อีกแล้ว”

นักพรตจิ่วอั้นที่อยู่ด้านล่างเม้มริมฝีปากอันแห้งผาก ก่อนจะเอ่ย ขึ้นด้วยน้าเสียงจริงจัง “หากพวกพี่อู๋พ่ายแพ้ขึ้นมา เช่นนั้นพวกเราก็ คงมิมีโอกาสชนะได้”

เอ่ยจบนักพรตจิ่วอั้นและผู้อาวุโสที่เหลืออยู่ของนิกายจื่ออวิ๋นก็ ส่งสายตาสื่อสารกัน

จากนั้นทุกคนพลันทะยานขึ้นฟ้ า และออกไปด้านนอกค่ายกล ป้ องภูผา

“ทุกท่านเห็นเป็ นเช่นไร ? ”

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก หนานหลิงจื่อก็ถอนหายใจออกมา อย่างจนปัญญา พลางเอ่ยขึ้นว่า “เวลานี้พวกเราสามสานักเซียน ใหญ่เป็ นพันธมิตรกันแล้ว พวกเราคงมิอาจผิดสัญญาได้แล้วกระมัง ? ”

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คงทาได้เพียงต้องสู้จนตัวตายไปข้าง”

หญิงชราของจวนหนานหลิงผู้นั้นเม้มริมฝีปากเล็กน้อย และเอ่ย ขึ้นอย่างจนปัญญาเช่นกัน “หากวันนี้เราทอดทิ้งนิกายกระบี่สวรรค์ ไป วันหน้าหากเซียนทุรชนเกิดบุกมาที่จวนหนานหลิงของเราจะทา เช่นไรเล่า ? ”

จากนั้นก็ได้มีบรรพจารย์อีกท่านเอ่ยต่อว่า “อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมี ท่านเย่เป็ นแนวป้ องกันสุดท้ายของพวกเรา จวนหนานหลิงของเราคง มิถึงขนาดสิ้นชื่อไปจากหลิงโจวหรอกกระมัง”

หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว บรรพจารย์ของจวนหนานหลิงก็เหาะ ออกไปนอกค่ายกลป้ องภูผาเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้น ชวี่สิงหยางจึงได้ส่งหุ่นเชิดที่เหลือทั้งหมดออกไป ทันที เพื่อเตรียมเปิดศึกกับเหล่าบรรพจารย์ของสามส านักเซียนใหญ่