เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 565 บรรลุต่อเนื่อง

ตอนที่ 565 บรรลุต่อเนื่อง

เย่ฉางชิงค่อย ๆ วางหมากสีดำลงไป

ทันใดนั้น พลังมหาศาลก็พวยพุ่งขึ้นมา และแผ่ออกไปทั่วสารทิศภายในพริบตา

ขณะเดียวกัน ด้านหลังของเขาก็ปรากฏวงล้อสีดำขนาดใหญ่วงหนึ่ง และแผ่ไอพลังอันพิสดารออกมา ราวกับสามารถแช่แข็งจิตวิญญาณของคนได้ก็มิปาน

หลังจากวางหมากดำลงไปแล้ว เย่ฉางชิงก็ใช้สองนิ้วคีบหมากขาวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะวางลงในตำแหน่งที่สอดคล้องกัน

ทันใดนั้น ก็มีพลังมหาศาลอีกกลุ่มหนึ่งพลุ่งพล่านออกมา

อีกทั้งวงล้อสีดำด้านหลังของเขาก็เกิดเปลี่ยนแปลงไป โดยวงล้อครึ่งหนึ่งได้กลายสีขาวอันบริสุทธิ์

ราวกับจุดสมดุลของหยินหยาง แต่พลังทั้งดำและขาวก็ยังคงยังปะทะกันอย่างต่อเนื่อง

แม้เย่ฉางชิงจะมิได้เอ่ยวาจาโอ้อวดตนเอง ทว่าผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก ท่าทางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

หากพวกนางอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างสองสิ่งนี้ เกรงว่าคงจะกลายเป็นผุยผงภายในพริบตา

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ

ภาพอันน่าอัศจรรย์พันลึกก็ปรากฏเกิดขึ้น

บนวงล้อประหลาดที่แบ่งครึ่งด้วยสีขาวและสีดำ ได้มีปลาสีขาวและสีดำปรากฏขึ้นมาข้างละหนึ่งตัว

ทว่าปลาสีดำกลับอยู่ในส่วนสีขาวของวงล้อ ส่วนปลาสีขาวกลับอยู่ในส่วนสีดำของวงล้อแทน

เมื่อปลาสีขาวและสีดำปรากฏ พลังขาวดำของวงล้อประหลาดก็หยุดการปะทะลง

จากนั้นก็เริ่มหมุนช้า ๆ ราวกับว่าอยู่ในจุดที่สมดุลบางอย่างแล้ว

มิเพียงเท่านั้น หลังจากเกิดความสมดุลอันลึกลับขึ้น ไอพลังมหามรรคาอันบริสุทธิ์ยิ่งและมีจำนวนมหาศาลกลุ่มหนึ่งก็พลุ่งพล่านออกมา ก่อนจะปกคลุมเรือวิเศษทั้งลำเอาไว้ภายในพริบตา

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

อวิ๋นจงเอี้ยนและหนิงซู่ซู่ต่างมีท่าทางตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด

เมื่อเวลานี้ทั้งสองคนราวกับสตรีผู้โชคดีที่ได้รับความเมตตาจากสวรรค์ รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีมหามรรคาอยู่รอบกาย

จนเวลาผ่านไปประหนึ่งเคอ

ทั้งสองก็สบตากันเล็กน้อย เหมือนกับมีการตกลงปลงใจบางอย่างพร้อมกัน

จากนั้นพวกนางก็ได้นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น และเริ่มตั้งใจรู้แจ้งในทันที

ถูกต้อง !

พวกนางสองคนตัดสินใจละทิ้งวิถีที่ตนเองบำเพ็ญเพียรก่อนหน้านี้ และเปลี่ยนมาบำเพ็ญเพียรสุดยอดมหามรรคาแทน

มินานรอบกายของพวกนางก็เปล่งประกายขึ้น หมอกแสงลอยอบอวล ด้านหลังปรากฏภาพไท่จี๋สองภาพที่ดูมิต่างกันเท่าไรนัก

ตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงที่กำลังพิจารณากลหมากบนกระดาน บนใบหน้าอันหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

บัดนี้มิว่าจะเป็นหมากดำหรือว่าหมากขาว

หลังจากที่เขาวางหมากทั้งสองตัวลงไป หมากบนกระดานก็กลับมาเป็นหมากอีกครั้ง

หมากขาวและหมากดำอย่างละหนึ่งตัวดูเหมือนจะมิส่งผลอันใดมากมายนัก ทว่าความจริงแล้วกลับเกี่ยวพันถึงการแพ้ชนะของทั้งสองฝ่าย

ดังนั้นจึงกลายเป็นกลหมากที่เกิดความสมดุลได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“กลหมากนี้เรียกได้ว่าสั่นสะเทือนไปทั่วปฐพีเลยก็ว่าได้ ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเพียรเกรงว่าคงยากจะมีผู้ใดเทียบเคียงได้กระมัง ? ”

เย่ฉางชิงวิพากษ์วิจารณ์กลหมากของตนเองไปพลาง ก่อนจะดึงสมาธิกลับมา ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นหัวฉางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกผิดสังเกต ก็คือ อวิ๋นหัวฉางกลับมีท่าทางนิ่งงัน สายตาจ้องเขม็งไปบนกระดาน และมิมีการกะพริบตาแม้แต่น้อย

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ’

‘ดูแปลก ๆ เยี่ยงไรชอบกล ! ’

‘หรือจะเป็นเหมือนกับที่โลกบำเพ็ญเพียรชอบเรียกกันว่าละสังขารเยี่ยงนั้นหรือ’

‘หรือกลหมากนี้ซับซ้อนเกินไป ทำให้เขาใช้พลังไปจนหมดถึงขั้นดับสูญเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘มิใช่ ! ’

‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

‘จริงสิ ! ’

‘อาจเป็นเพราะกลหมากนี้ซับซ้อนเกินไป เขาจึงเลือกใช้เคล็ดวิชาบางอย่างสามารถถอดวิญญาณออกจากร่าง เพื่อไปขอคำแนะนำจากยอดฝีมือวิถีหมากตัวจริงท่านใดท่านหนึ่งอยู่’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง ! ’

‘เช่นนั้นก็ดีเลย’

‘นับตั้งแต่มายังสวรรค์บูรพาก็มัวแต่มุ่งมั่นบำเพ็ญเพียร จนละเลยการฝึกฝน พิณ หมาก อักษรพู่กัน และวาดภาพไปเสียสนิท’

‘หากเขาสามารถพายอดฝีมือวิถีหมากมาได้จริง ๆ และประลองกับข้าได้’

‘หรือชี้แนะข้าได้ก็อาจจะเป็นโอกาสอย่างหนึ่งก็เป็นได้’

คิดได้ดังนั้น เย่ฉางชิงก็มิได้สนใจอวิ๋นหัวฉางที่จิตวิญญาณหลุดออกจากร่างอีก ก่อนจะเบนสายตาไปอีกทาง

มองไปทางหนิงซู่ซู่และอวิ๋นจงเอี้ยนที่ตอนนี้กำลังนั่งสมาธิอยู่กลางอากาศ ด้านหลังของพวกนางต่างมีภาพไท่จี๋หยินหยางลอยอยู่

“พวกนางสองคนเป็นอันใดไป หรือได้รับโอกาสและวาสนาอันใดอีกงั้นหรือ ด้านหลังถึงปรากฏนิมิตเช่นนี้ขึ้น……”

เอ่ยเพียงเท่านั้น เย่ฉางชิงก็เหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบถอนสายตากลับมามองยังกระดานหมากอีกครั้ง

“จะว่าไปแล้วกลหมากของข้าก็เหมือนจะสอดคล้องกับภาพไท่จี๋นี้มิน้อย ดังนั้นหากข้าตั้งชื่อว่ากลหมากว่า ฉางชิงไท่จี๋ เล่า”

“อืม กลหมากฉางชิงไท่จี๋ ชื่อนี้มิเลวเลย”

เย่ฉางชิงลูบที่ปลายคาง พลางพึมพำกับตนเองมิหยุด

ทว่าในตอนนั้นเองสิ่งที่เย่ฉางชิงคิดมิถึงก็คือ พลังปราณฟ้าดินรอบกายเขากลับปะทุขึ้นมา อีกทั้งยังมีลมลึกลับบางอย่างไหลเข้าไปภายในกายของเขาอีกด้วย

เพียงเสี้ยววินาที ร่างของเขาก็เปล่งแสงสีทองเจิดจ้าออกมากินรัศมีไกลนับหมื่นจั้ง แสงสีทองอันเจิดจ้านี้ได้ปกคลุมไปทั่วร่าง

บัดนี้จึงทำให้ผิวและผมที่ยาวสลวยของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีทองตามไปด้วย

อีกทั้งตรงหลังศีรษะยังปรากฏวงล้อเทพที่ลุกโชนราวกับเปลวไฟ ค่อย ๆ หมุนช้า ๆ แผ่ไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอีกด้วย

แต่สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุด ก็คือ บนหน้าผากของเย่ฉางชิงเวลานี้กลับมีลวดลายสีทองบางอย่างปรากฎขึ้น ดูคล้ายกับผนึกบางอย่าง

และผนึกก็เกิดสั่นน้อย ๆ ราวกับจะแตกออก

ฟิ้ว !

พลังวิญญาณมหาศาลภายในกายของเย่ฉางชิงพลุ่งพล่านขึ้นมิหยุด ร่างกายแผ่ไอพลังต้องห้ามอันรุนแรงออกมา

ขณะที่ร่างของเขาเริ่มสั่นเทา ภายในกายพลันมีเสียงดังออกมาทันที

เขาบรรลุระดับแล้ว !

จากระดับแดนก่อกำเนิดเลื่อนขึ้นเป็นระดับแดนเทวา

ทว่ากลับยังมิหยุดเพียงเท่านั้น

หลังจากที่เย่ฉางชิงก้าวเข้าสู่ระดับแดนเทวา

เวลาผ่านไปอีกมิถึงหนึ่งเคอ

ฟิ้ว !

พลันมีเสียงอันกึกก้องออกมาจากภายในร่างกายของเขาอีกครั้ง

หมายความว่าเวลานี้เขาไปได้เลื่อนจากระดับแดนเทวา ขึ้นไปถึงระดับถ้ำสวรรค์……

จนเวลาผ่านไปอีกประมาณหนึ่งก้านธูป

เย่ฉางชิงก็สามารถเลื่อนจากระดับแก่นก่อกำเนิดขึ้นไปถึงระดับเทวาได้สำเร็จ

ทว่าในระหว่างนี้

ร่างของเขากลับมิได้มีนิมิตใด ๆ และมิมีสิ่งที่เรียกว่าทัณฑ์สวรรค์ฟาดฟันลงมา ทั้งหมดล้วนดูอัศจรรย์ยิ่งนัก

ทว่าในระหว่างนี้เย่ฉางชิงกลับมิรู้สึกตัวแม้แต่น้อย เพราะในหัวของเขามีภาพที่เหมือนเคยเกิดขึ้นผุดขึ้นมามิหยุด แต่กลับมิสามารถปะติดปะต่อกันได้

แน่นอนว่าในภาพที่มิปะติดปะต่อเหล่านี้ มักจะมีร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาเสมอ

นั่นก็คือท่านเทพฉางชิงที่เขาเคยมีโอกาสได้พบเพียงมิกี่ครั้ง

“ภาพที่มิปะติดปะต่อเหล่านี้ มันหมายถึงอันใดกันแน่ ? ”

“เหตุใดข้าถึงรู้สึกราวกับเคยเกิดขึ้นมาก่อน อีกอย่างท่านเทพฉางชิงผู้นี้ก็คือตัวข้าจริงหรือ ? ”

“หรือข้าจะผนึกตบะบารมีและความทรงจำเอาไว้จริง ๆ จากนั้นจึงลงไปยังโลกเบื้องล่าง และขึ้นมายังสวรรค์บูรพาอีกงั้นหรือ ? ”

“……”

“……”

ผ่านไปพักใหญ่

ในที่สุดเย่ฉางชิงก็หยุดความคิดฟุ้งซ่านลง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงสมาธิกลับมา

หลังจากมีภาพอันเลือนรางและมิปะติดปะต่อเหล่านั้นแวบผ่านเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง

จู่ ๆ อารมณ์ของเขาก็หดหู่ลงอย่างมิทราบสาเหตุ ราวกับสัมผัสได้ถึงความเหงาและโดดเดี่ยวที่มิมีที่สิ้นสุด ของการอยู่บนจุดสูงสุดในวิถีเซียน

‘การก้าวสู่จุดสูงสุดของวิถีเซียน มีเพียงความเหงาและโดดเดี่ยวอย่างมิมีที่สิ้นสุดจริงหรือ ? ’

‘หากเป็นเช่นนั้นจริงนับแต่นี้ไป ข้าจะมิขอบำเพ็ญเพียรอีกแล้ว’

ทว่าในตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงก็เหมือนจะสังเกตเห็นอันใดบางอย่าง

ระดับตบะบารมีของเขาที่หยุดชะงักมานาน เวลานี้กลับสามารถบรรลุจนถึงระดับเทวาในตำนานได้อย่างง่ายดาย

‘นี่มันเรื่องอันใดกันอีก ? ’

‘เหตุใดระดับถึงเกิดการบรรลุต่อเนื่องและรวดเร็วเช่นนี้ ? ’

‘เขามิทันรู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ ! ’