เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 214 สมบูรณ์แบบ

บทที่ 214 สมบูรณ์แบบ

ซิงเฉินรู้ว่าหลัวโหวกำลังสงสัย จึงอธิบายว่า “การพัฒนาของเทคโนโลยีมีกฎของมันเอง ระดับความก้าวหน้าที่ว่า หมายถึงการคำนวณตามกฎการพัฒนาปกติ ถ้าอารยธรรมใดอารยธรรมหนึ่งได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากอารยธรรมขั้นสูง การพัฒนาจากอารยธรรมระดับกลาง-ต่ำ ไปสู่อารยธรรมระดับกลาง-สูง อาจใช้เวลาไม่ถึง 5,000 ปี อาจจะแค่ 50 ปีก็เสร็จแล้ว นี่คือการพัฒนาแบบก้าวกระโดด แต่ถ้าอยากพัฒนาไปสู่อารยธรรมขั้นสูง ในระหว่างนี้จะมีอุปสรรคที่ยากจะก้าวข้าม อุปสรรคนี้คืออะไร ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก อนาคตเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็จะรู้เอง”

หลังจากถามคำถามไปเรื่อยเปื่อย หลัวโหวก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ซิงเอ๋อร์อยู่ที่นี่เถอะนะ อย่ามองฉันด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นสิ ฉันเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาลในอนาคตนะ อารยธรรมของคุณอาจต้องพึ่งฉันช่วยก็ได้ ฉันอาจจะทำให้อารยธรรมของคุณกลับมามีความหวังในการวิวัฒนาการอีกครั้งก็ได้นะ”

หลัวโหวพูดจาเหลวไหล แต่ได้ยินซิงเฉินพูดเสียงเย็นชาว่า “เจ้าลิงน้อย พูดอะไรก็ดูคนพูดด้วยสิ ถ้าเธอไปพูดแบบนี้กับผู้ยิ่งใหญ่ คำพูดของเธออาจกลายเป็นจริงก็ได้ รู้ไหม อีกอย่าง สำหรับอารยธรรมบางอารยธรรม เธอก็ไม่ควรพูดพล่อยๆ ฮึ่ม คำพูดเมื่อกี้นี้ ซิงเอ๋อร์ได้ยินเข้าแล้ว มันจะรายงานไปยังสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาของมัน ถ้าในอนาคตเธอได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่จริง ๆ เธอก็ต้องรับผิดชอบกับคำพูดของตัวเองในวันนี้ ฮึ่ม อยากจีบสาวก็อย่าทำแบบนี้สิ แม้แต่ซิงเอ๋อร์เธอก็ยังคิดจะจีบ”

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงซิงกวง พูดอย่างเย็นชาว่า “หลัวโหว ฉันจะอยู่ที่นี่ จำคำพูดของเธอไว้เมื่อกี้ เธอได้ให้สัญญากับอารยธรรมของเราแล้ว ถ้าเธอสามารถเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้”

หลัวโหวตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าซิงเฉินพูดถูก จึงถอนหายใจยาว “ช่างเถอะ ช่างเถอะ วันนี้พวกเธอช่วยพวกเราไว้มากมายขนาดนี้ ก็ถือว่าเป็นการปลูกเหตุไว้ ในอนาคตถ้าฉันได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ ฉันจะตอบแทนพวกเธออย่างแน่นอน”

พูดจบก็ยังคงถอนหายใจอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ไม่นานนักก็หัวเราะเสียงแผ่ว “มานี่สิ ซิงเอ๋อร์ให้ฉันศึกษาเธอหน่อย”

ตอนแรกคิดว่าจะถูกปฏิเสธ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกลง เดินเข้ามาใกล้ แต่ก็ยังคงดูเย็นชา

หลัวโหวจับมือเล็กๆ ของเธอไว้ เห็นว่ามือนั้นยังคงขาวเนียน บนฝ่ามือเล็กๆ นั้นมีลายมือเหมือนมนุษย์ แต่จางกว่ามาก

มือคู่นี้ช่าง“สมบูรณ์แบบ”เสียจริง

หลัวโหวดึงซิงเอ๋อร์เข้ามาในอ้อมแขน เห็นว่าเธอยังคงดูเย็นชา ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ทำให้เขาหมดสนุกไปเล็กน้อย แล้วคิดในใจว่า “เธอเป็นอะไรไป”

ซิงเฉินพูดเสียงเย็นชาว่า “สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาแห่งอารยธรรมของมันมอบเธอให้กับเธอแล้ว แต่ซิงเอ๋อร์ไม่มีจิตสำนึก สติปัญญาของมันจะไม่พัฒนา แต่ความรู้ของมันกลับเพิ่มขึ้นตลอดเวลา นอกจากนี้ มันไม่มีความรู้สึกทางด้านความรัก แม้ว่าหุ่นยนต์อัจฉริยะที่ล้ำหน้าเช่นนี้จะมีความรู้สึกทางร่างกาย ในด้านโครงสร้างร่างกายก็มีความใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาของมันมาก มีความคล้ายคลึงกับมนุษย์บนโลกถึง 98% สิ่งที่ไม่เหมือนกันก็แค่ความแตกต่างทางพันธุกรรมเท่านั้น ฮึ่ม ไม่เชื่อก็ลองตรวจดูสิ”

หลัวโหวหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันนึกว่าเธอยอมแล้วซะอีก”

ซิงเฉินพูดว่า “ชิ่ว เธอทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย ฉันจะไปสนใจเธอทำไม เธอแค่ไม่ทำร้ายเสี่ยวโป๋ก็พอแล้ว สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาอื่นไม่เกี่ยวกับฉัน”

หลัวโหวได้ยินดังนั้นก็ดีใจ รีบตรวจสอบซิงเอ๋อร์ทันที

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เขาอุ้มซิงเอ๋อร์เข้าไปในห้องนอน ล็อคประตูจากนั้นก็วางเธอลงบนเตียง เขาพบว่าน้ำหนักของเธออยู่ที่ประมาณ 60 กิโลกรัม ส่วนสูง 176 เซนติเมตร

ทั้งร่างสวมชุดอวกาศสีเงิน เผยให้เห็นสัดส่วนที่โค้งเว้า หลัวโหวหาทางถอดชุดออกไม่ได้ จึงได้แต่พูดว่า “ซิงเอ๋อร์ถอด ถอดชุดออกสิ ฉันอยากตรวจร่างกายของเธอ”

ทันใดนั้นชุดอวกาศก็หลุดออกโดยอัตโนมัติ กระจายไปด้านข้าง แต่ซิงเอ๋อร์ยังคงสวมชุดชั้นในอยู่

หลัวโหวไม่สนใจ ปล่อยให้เธอถอดต่อไป หยิบชุดอวกาศขึ้นมาถือไว้ พบว่ามันเย็นและลื่น จึงคิดในใจว่า ชุดนี้ต้องไม่ธรรมดา แน่นอนว่าต้องไม่ด้อยไปกว่าอุปกรณ์ป้องกันภัยส่วนบุคคลอย่างแน่นอน

พอคิดได้ดังนั้น ฉันจึงละสายตาไปมองที่ชุดชั้นในที่แนบชิดอยู่บนหน้าอกของเธอ หลัวโหว จึงลองสัมผัสดูความยืดหยุ่นนั้นช่างไม่ต่างอะไรกับสาวงามสุดยอดของโลก

ตามคำขอของหลัวโหว ชุดชั้นในก็หลุดออกไปเอง บินไปด้านข้าง ตอนนี้ดวงตาของหลัวโหว

ไม่นานนัก เขาก็อดใจไม่ไหว โน้มตัวลงไปบนร่างของซิงเอ๋อร์ ประกบปากลงไปดูดดื่มอย่างกระหาย

ดวงตาสีเงินที่เบิกกว้างของซิงเอ๋อร์ กลับปรากฏความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง

หลัวโหว ดึงกางเกงขาสั้นเล็กๆ ของซิงเอ๋อร์โดยไม่รู้ตัว บางทีซิงเอ๋อร์อาจจะรู้ว่าเขาคิดอะไร กางเกงขาสั้นสีเงินก็ลอยหลุดออกไป

หลัวโหวถึงกับปลดอาวุธของตัวเองลงอย่างรวดเร็ว เขาก้มลงไปกัด กัด ลูบคลำ บนร่างกายของซิงเอ๋อร์

เขาแน่ใจแล้วว่า ร่างกายของซิงเอ๋อร์ คือโครงสร้างของเนื้อหนัง ในแง่ของโครงสร้างอาจจะคล้ายกับผู้หญิงมนุษย์มาก

เพราะถึงแม้ว่าซิงเอ๋อร์จะไม่มีผม แต่หนังศีรษะของเธอก็ให้ความรู้สึกดีมากเมื่อสัมผัส ไม่ใช่วิกผมอย่างแน่นอน ใบหน้าเล็กๆ ของซิงเอ๋อร์ นั้นอ่อนนุ่มมาก ไม่ใช่ผิวหนังที่ทำจากยางแน่นอน ร่างกายของซิงเอ๋อร์จะแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเป็นการจำลองสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา

เขาอดทนไม่ไหวที่จะปีนป่ายลงไปที่ร่างกายส่วนล่างของซิงเอ๋อร์ แต่กลับเห็นว่าตรงนั้นไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงมนุษย์เลย เพียงแต่ปิดสนิทราวกับเส้นด้ายเส้นเดียว

หลัวโหวอดใจไม่ไหวที่จะเลีย ทันใดนั้นก็พบว่าซิงเอ๋อร์ตัวสั่นเทา หลัวโหว ตกใจมาก จึงเลียอีกครั้งพบว่ามี “ของเหลว” ซึมออกมา

เขาร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “ซิงเฉิน นี่มันน่าอัศจรรย์จริงๆ”

หลัวโหวถืออาวุธของตัวเอง ถูไถไปมาในจุดสวยงาม แต่เห็นซิงเอ๋อร์ยังคงสั่นเทา ดวงตาสีเงินเผยให้เห็นความสงสัย ความปรารถนาและความหวาดกลัว

หลัวโหวรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรตรงไปตรงมามากเกินไป จึงกดเธอลง จูบลงบนริมฝีปากเล็กๆ ของซิงเอ๋อร์ ลิ้นเล็กๆ นั้นช่างอ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอม

หลัวโหวผละออกจากกันครู่หนึ่ง เห็นใบหน้าเล็กๆ ของซิงเอ๋อร์แดงก่ำ แต่เธอก็ยังคงจ้องมองไปที่เพดาน ดวงตาของเธอเผยให้เห็นความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

เขาเอื้อมมือไปสำรวจร่างกายส่วนล่างของซิงเอ๋อร์ พบว่ามันลื่นมากจึงหัวเราะหึๆ ประคองอาวุธของตัวเอง เล็งไปที่จุดนั้น ถูไปมาสองสามครั้ง แล้วก็ออกแรงกระแทกเข้าไปครั้งหนึ่ง

กลับได้ยินเสียงกรีดร้องของซิงเอ๋อร์

แต่แล้วเธอก็ปิดปากเล็กๆ ของเธอลง ใบหน้าเล็กๆ ของเธอมีสีหน้าเจ็บปวด ความหวาดกลัวในดวงตาของเธอเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

แล้วหลัวโหวล่ะ

เขากลับเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน เพราะอุณหภูมิในจุดสวยงามของซิงเอ๋อร์ นั้นสูงกว่าผู้หญิงที่เขาเคยสัมผัสมาอย่างน้อย 10 องศา

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังแคบกว่าชุ่มชื้นกว่า “ตุ่มเนื้อ” เล็กๆ ข้างในก็เยอะกว่า ทำให้ หลัวโหวรู้สึกสบายจนต้องร้องครางออกมาไม่หยุด

และเมื่อครู่นี้เอง เขาพบว่าตัวเองก้าวข้ามผ่านอุปสรรคบางอย่างไปได้แล้ว บนผ้าห่มผืนล่างปรากฏ “ดอกท้อสีแดง”

หลัวโหวรู้สึกปลอดโปร่งอย่างเปรียบปไม่ได้ ขณะโอบกอดเอวของซิงเอ๋อและรุกเร้า เขามองเห็นแววตาของซิงเอ๋อร์คลายความหวาดกลัวลงไปมาก แต่กลับมีแววแห่งความสุขเข้ามาแทนที่ ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความสับสนเหลืออยู่ไม่น้อย

หลัวโหวรู้สึกว่านี่คือ “การเดินทาง” ที่ท้าทายที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมา

หลัวโหวรู้สึกว่าเขาควรจะแนะนำ “มนุษย์” ใต้ร่างของเขาสักหน่อย เขาจึงทาบทับร่างของเธออีกครั้ง ขยับกายส่วนล่างไปมา และกระซิบบอกข้างๆ หูของเธอว่า “สิ่งที่เรากำลังทำอยู่เรียกว่า ‘ความรัก’ เธอเข้าใจไหม นี่เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดระหว่างชีวิตต่างเพศ อยากจะร้องออกมาไหม อย่าฝืนเลย เชื่อฟังฉันสิ เธอรู้สึกอย่างไรก็ร้องออกมาดังๆ ตามที่ใจเธอต้องการ เหมือนกับที่เธอกรีดร้องเมื่อครู่นี้ไง”