เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต - บทที่ 421 หญิงสาวจากประเทศญี่ปุ่น
บทที่ 421 หญิงสาวจากประเทศญี่ปุ่น
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากหลินชิงชิงกินผลไม้แห่งปัญญาก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
ลั่วโหวกำลังเตรียมตัวไปหาชุน!
ในตอนนี้ ชุนอยู่บนเกาะลอยฟ้า เกาะที่สำนักเทียนหยุนมอบให้กับศิษย์ที่มีคุณสมบัติในการรับศิษย์เท่านั้น
หลังจากที่ลั่วโหวเข้าไปในเกาะลอยฟ้าที่มีชื่อว่าเกาะยาซิง เขาก็ค้นพบซวิน หญิงสาวกำลังฝึกวิชาดาบอยู่บนทุ่งหญ้าขนาดใหญ่
เมื่อลั่วโหวปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลจากเธอ อาจเป็นเพราะระยะห่างที่ไม่ใกล้มากนัก หรืออาจเป็นเพราะวรยุทธ์ของลั่วโหวสูงกว่าเธอมากเกินไป ทำให้หญิงสาวไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ข้าง ๆ
ลั่วโหวจงใจเนรมิตร่างของตัวเองให้กลายเป็นต้นไม้!
ใช่แล้ว ต้นซากุระสูงประมาณสองเมตร ดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มต้น ลั่วโหวสามารถแปลงร่างได้ตามธรรมชาติ แม้ว่าการแปลงร่างนี้จะเป็นแบบดั้งเดิมมาก เป็นเพียงมายากลลวงตาเท่านั้น
ซวินตกใจในตอนนั้น หญิงสาวสวมชุดฝึกยุทธ์สีขาว ขับเน้นให้รูปร่างของเธองดงามจนไม่อาจบรรยายได้ เธอวิ่งเหยาะ ๆ อย่างรวดเร็วไปที่ข้างต้นซากุระ จ้องมองด้วยความตะลึง
เธอยื่นมือน้อย ๆ ออกไปลูบต้นไม้ แต่แล้วต้นไม้ก็สั่นสะท้านทันที พร้อมกับส่งเสียงคล้ายมนุษย์ออกมา
“ฮ่า ๆ เด็กน้อย อย่าลูบคนแก่อย่างฉันเลย!”
เป็นภาษาจีนด้วย!
เด็กสาวสามารถเข้าใจได้ เพราะมีหมวกเรียนรู้ การเรียนภาษาจึงไม่ใช่เรื่องยาก เธอสามารถพูดได้มากกว่าสิบภาษาแล้ว บนดาวสีฟ้านี้ก็มีอัจฉริยะที่สามารถพูดได้หลายร้อยภาษาเช่นกัน
เด็กสาวตกใจ รีบกระโดดถอยหลังไปทันที สามารถกระโดดถอยหลังได้ไกลกว่าร้อยเมตร!
ในตอนนั้นต้นไม้หัวเราะแล้วถามว่า
“เด็กน้อย เธอเป็นผู้บำเพ็ญเซียนใช่ไหม?”
ซวินพยายามทำให้ตัวเองสงบลงแล้วพยักหน้าตอบรับ
“ฮ่า ๆ เด็กน้อย เธอรู้จักชายหนุ่มที่ชื่อลั่วโหวหรือเปล่า?” ต้นไม้หัวเราะพลางถาม
ซวินตกตะลึงพูดว่า
“ท่านผู้อาวุโส คุณ… อ๋อ ท่านผู้อาวุโส คุณมาหาเขาเหรอคะ?”
ต้นไม้หัวเราะ “ฮ่ะ ๆ ” พูดว่า “เด็กน้อย ไม่ใช่หรอก เขาต่างหากที่ให้ฉันมาหาเธอ เธอชื่อซวินใช่ไหม?”
ซวินดีใจมาก พยักหน้าแรง ๆ วิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าว พูดว่า
“ท่านผู้อาวุโส คุณ… คุณเป็นมนุษย์ต้นไม้ใช่ไหมคะ? แต่ว่าฉันไม่เคยเห็นมนุษย์ต้นไม้ที่เป็นแบบคุณมาก่อนเลย ฉันก็รู้ว่ามนุษย์ต้นไม้ไม่น่าจะมีต้นซากุระด้วย คุณ… คุณเป็นคนที่เขาฝากมาหาฉันจริง ๆ เหรอคะ?”
ต้นไม้หัวเราะพลางกล่าวว่า
“ใช่แล้ว เด็กน้อย เขาฝากของให้เธอหนึ่งอย่าง!”
ในตอนนั้น มีผลึกสีเขียวลอยออกมาจากลำต้น มันมีปลายแหลมทั้งสองด้าน รูปทรงเหมือนรูปข้าวหลามตัด ยาวเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่ และหนาเท่ากับนิ้วก้อย
มันคือสิ่งที่เรียกว่าแก่นไม้วิเศษนั่นเอง!
มันเกิดขึ้นภายในต้นไม้พิเศษชนิดหนึ่ง บรรจุพลังวิเศษธาตุไม้อยู่มากมาย เป็นสิ่งที่นักบำเพ็ญเพียรหญิงหลายคนชื่นชอบ
แม้ว่าวิญญาณไม้จะเป็นผลผลิตของอารยธรรมพลังวิเศษ!
ลั่วโหวซื้อมาจากรุ่นพี่เฮย!
วิญญาณไม้ขนาดใหญ่ล่องลอยมาตรงหน้าเธอ ซวินยื่นมือน้อย ๆ ออกไปจับ รู้สึกได้ถึงความเย็น ๆ จากการสัมผัส
สิ่งนี้ดูก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่า
“พี่คะ นี่ให้ฉันเหรอคะ?” ซวินถามอย่างดีใจ
ต้นไม้หัวเราะพลางกล่าว
“ใช่แล้ว อ้อ เด็กน้อย ยังมีของขวัญอีกชิ้นที่เขาฝากฉันมาให้เธอด้วย!”
พูดจบ ร่างของต้นไม้ก็ลอยออกมาเป็นดาบอีกเล่มหนึ่ง
พูดให้ถูกต้องคือ มันเป็นดาบซามูไร หรือจะเรียกว่าดาบญี่ปุ่นก็ได้ นี่คือดาบที่ท่านพี่ใหญ่เฮยช่วยลั่วโหวสร้างขึ้นมา!
“พี่ใหญ่ อันนี้ก็ให้ฉันเหมือนกันหรือ?” ซวินถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“เธอชอบสิ่งนี้”
ต้นไม้หัวเราะคิกคัก
“แต่ว่านะ คุณหนูน้อย เขายังมีเรื่องจะพูดอีก ฮ่ะ ๆ มีบางคำที่คนแก่อย่างฉันยังไม่อยากจะพูดเลย เขาบอกให้เธอถอดเสื้อผ้าออก แล้วเต้นรำกับดาบเล่มนี้ จากนั้นเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอในไม่ช้า ถ้าเธอไม่ถอด เขาก็จะไม่ปรากฏตัว”
ผู้หญิงนั้นช่างฉลาดจริง ๆ !
ซุนอี้ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปที่ต้นไม้ทันที กอดต้นไม้เอาไว้แน่น แล้วพูดเสียงเบาว่า “ฉันรู้ว่าเป็นคุณ ฉันรู้ว่าเป็นคุณ!”
พูดพลางแนบใบหน้าเล็ก ๆ กับลำต้น พร้อมกับลูบเบา ๆ
ต้นไม้หัวเราะเบา ๆ พลางพูดว่า
“ลองถอดเสื้อผ้าออกแล้วกอดฉันดูสิ”
ซวินรู้สึกอับอายขึ้นมาทันที ใบหน้าเล็ก ๆ แนบชิดกับลำต้น เอ่ยเสียงเบาว่า
“จำเป็นต้องทำด้วยเหรอ?”
ต้นไม้หัวเราะพลางกล่าว
“ใช่ ใช้หน้าอกของเธอถูไถกับต้นไม้สักหน่อย”
ซวินรู้สึกอายจนต้องเอามือปิดใบหน้าเล็ก ๆ
“ไม่เอาแล้ว อย่าทำแบบนั้น!”
ในตอนนั้นเอง ซวินสังเกตเห็นว่ามีแขนคู่หนึ่งที่ทำจากกิ่งไม้ยื่นออกมาจากลำต้น โอบกอดร่างของเธอเอาไว้
ทันใดนั้น ต้นไม้ก็กลายร่างเป็นมนุษย์ เธอเขยิบริมฝีปากเล็ก ๆ เข้ามาใกล้ แล้วจูบเขาไม่หยุด
การจากกันไปสักพักก็เหมือนแต่งงานใหม่ ความสุขดำเนินต่อเนื่องยาวนานกว่าสองชั่วโมง ทั้งสองคนซุกตัวแนบชิดกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงสาวขึ้นสีขาวอมชมพูระเรื่อ
“คุณคิดถึงฉันไหม?” หญิงสาวเอ่ยถามในตอนนั้น
“ไม่คิด!” ลั่วโหวกล่าว
สาวน้อยรู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที แต่แล้วได้ยินลั่วโหวพูดว่า
“ที่บอกว่าไม่คิดคือตอนที่กำลังฝึกบำเพ็ญ เพราะตอนที่ฝึกบำเพ็ญเขาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปช้าหรือเร็ว ไม่รู้เรื่องฟ้าดิน แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว คุณว่าตอนที่ฝึกบำเพ็ญจะมีความคิดฟุ้งซ่านอะไรได้อีกล่ะ?”
ซวินพูดอย่างมีความสุขว่า
“อืม ซวินก็เหมือนกัน ตอนที่ฝึกฝนก็ลืมทุกอย่างไปหมด แต่พอตื่นขึ้นมา ก็ยิ่งคิดถึงมากขึ้น!”
ลั่วโหวลูบไล้ร่างกายของเธอพลางชื่นชม
“ที่รัก หน้าอกของเธอสวยจริง ๆ !”
เขาชื่นชมว่าร่างกายของเธอช่างงดงามไร้ที่ติ หญิงสาวรู้สึกมีความสุขตามธรรมชาติ ผู้หญิงชอบให้ผู้ชายชื่นชมรูปร่างที่สวยงามของพวกเธอ คุณอาจจะบอกว่าเธอโง่ได้ แต่อย่าบอกว่าเธอขี้เหร่
ซวินกอดศีรษะของเขาไว้ รู้สึกถึงใบหน้าของลั่วโหวที่แนบชิดอยู่กับหน้าอกของเธอ
“ต่อไปคุณจะต้องฝึกฝนนานขนาดนี้อีกไหม?”
“ตอนนี้คงไม่แล้ว แต่อนาคตยังอีกยาวไกล แน่นอนว่าต้องใช้เวลาไม่น้อยในการฝึกฝน มีเพียงการเป็นผู้แข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะทำให้ซวินมีชีวิตที่มีความสุขและปลอดภัยมากขึ้นได้”
น่าสงสารจัง ในใจของเธอตอนนี้มีความสุขอย่างล้นเหลือ เธอหลับตาลง รู้สึกถึงริมฝีปากที่อ้าออกกว้างครอบครองยอดอกของเธอ
อีกข้างหนึ่งถูกนิ้วมือของเขาค่อย ๆ บีบนวดเบา ๆ แม้ว่าจะเล้าโลมกันมาสองชั่วโมงกว่าแล้ว แต่เธอที่ “ขาดแคลน” มาครึ่งปีกว่า ก็ยังรู้สึก “คาดหวัง” อีก
…
YOU MAY ALSO LIKE
