เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1384 ของขวัญของซูอันที่มอบให้ เต๋าอวิ๋น

บทที่ 1384 ของขวัญของซูอันที่มอบให้ เต๋าอวิ๋น

………………..

บทที่ 1384 ของขวัญของซูอันที่มอบให้ เต๋าอวิ๋น

เซี่ยเต๋าอวิ๋นมีความสุขมากเมื่อได้ยินคำตอบของซูอัน นางหยิบยกชายกระโปรงแล้วรีบออกไปบอกคนใช้ให้เตรียมอาหาร

ซูอันใช้โอกาสนี้โอบไหล่ของเซี่ยซิวแล้วถามว่า “ซิวเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้น? เจ้าอารมณ์เสียเหรอ?”

เซี่ยซิวโวยวายและผลักแขนของซูอันออกไป “อย่าแตะต้องข้า ข้าไม่มีสหายที่ไม่ซื่อสัตย์อย่างเจ้า” เจ้าจีบพี่สาวของข้าได้ แต่แล้วข้าล่ะ?

ซูอันถอนหายใจและพูดว่า “ซิวเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าเจ้าไม่รู้ว่าข้ากำลังพยายามทำอะไร”

ทำเช่นนี้แล้วจะให้คิดอะไรได้อีก? แต่เขาลังเลเมื่อได้ยินน้ำเสียงของซูอันและถามว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

ซูอันถามว่า “เจ้ารู้ไหมว่าทำไมอาจารย์ของเจ้าถึงให้เจ้าท่องจำเกมหมากล้อมวันแล้ววันเล่า”

“เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับจิตวิญญาณของข้า” เซี่ยซิวตอบโดยไม่รู้ตัว

“ถูกต้อง ผู้บ่มเพาะปกติจำเป็นต้องไปถึงขั้นสูงสุดระดับเก้าก่อนจึงจะสามารถเริ่มใช้พลังวิญญาณได้ อย่างไรก็ตาม เต๋าหมากล้อมของอาจารย์ของเจ้าสามารถใช้วิธีอื่นได้…” ซูอันยกย่องเฮยไป๋จื่อ อาจารย์ของเซี่ยซิวก่อน จากนั้นจึงเปลี่ยนทัศนคติของเขา “แต่มีพื้นฐานหลายอย่างของการบ่มเพาะที่ไม่สามารถละเลยได้ การบ่มเพาะของเจ้ายังต่ำเกินไป แถมร่างกายยังไม่แข็งแรงพอ จิตวิญญาณของเจ้าไม่แข็งแกร่งเหมือนคนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง”

“เจ้าไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ พลังงานภายในจึงไม่เสถียร ถ้าเจ้าไปหอคณิกาตอนนี้ เจ้าจะเสียพลังงานไปกับสาว ๆ นั่นมีแต่จะทำลายความพยายามทั้งหมดที่ทุ่มเทในการบ่มเพาะจิตวิญญาณ ร่างกายของเจ้าจะไม่สามารถรับมันได้อีกต่อไปและจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงแก่ชีวิตได้!”

การบ่มเพาะของซูอันสูงขึ้นมากแล้ว คำพูดของเขาจึงฟังดูน่าเชื่อถืออย่างแท้จริง เซี่ยซิวรู้สึกสับสนอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง แต่แล้วเขาก็รีบกุมมือแล้วพูดว่า “ข้าคงทำผิดพลาดครั้งใหญ่ถ้าไม่ใช่เพราะคำเตือนของพี่ซู ข้าจะไม่ลืมพระคุณที่ช่วยชีวิตนี้ไว้”

“เจ้าจริงจังเกินไปแล้ว! เราเหมือนครอบครัวเดียวกัน”ซูอันตบไหล่ของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยซิวมีสีหนเาแปลก ๆ เรากลายเป็นครอบครัวเดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาอดไม่ได้ที่จะตอบว่า“ ใช่แล้ว พี่ซู เจ้าเรียกข้าว่าซิวเอ๋อร์เหรอ? ฟังดูแปลก ๆ”

“แน่นอน ซิวเอ๋อร์” ซูอันตอบ

“เจ้าสองคนคุยอะไรกัน” เซี่ยเต๋าอวิ๋นถามเมื่อกลับมาหลังจากเตรียมการเสร็จแล้ว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางเมื่อเห็นพวกเขาคล้องแขนกัน ทั้งสองคนดูเหมือนจะสนิทสนมกันมาก

เซี่ยซิวมองซูอันอย่างขอบคุณที่ไม่ได้เปิดเผยความตั้งใจของเขาที่จะไปหอคณิกา

เซี่ยเต๋าอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะจับหูของเซี่ยซิวและพูดว่า “เป็นความผิดของเจ้าเด็กคนนี้ที่ทำตัวงมงายและไร้ความสามารถ เที่ยวเล่นกับผู้หญิงทั้งวัน ดูสิว่าพี่ซูน่าเกรงขามแค่ไหน เขาสามารถช่วยองค์รัชทายาทเอาชนะอสรพิษหยกจันทราระดับแปดได้ในขณะที่ยังเป็นรุ่นเยาว์”

นั่นคือสิ่งที่ราชสำนักประกาศต่อสาธารณะ นางให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับข่าวเสมอ นางจึงรู้เรื่องอย่างชัดเจน น่าเสียดายที่นางไม่รู้ว่าศัตรูที่ซูอันเผชิญอยู่นั้นเหนือกว่าระดับแปดมาก

เซี่ยซิวเริ่มรู้สึกมืดมน ซูอันไปหอคณิกาบ่อยกว่าข้า! เขาลงเอยด้วยการพาคณิกาอันดับหนึ่งจากหอสุขนิรันดร์กลับบ้าน! แม้ว่าเราจะแยกคณิกาออกไป แต่สาวงามที่อยู่เคียงข้างเขาเพียงอย่างเดียวก็มีมากกว่าแล้ว แต่ทำไมจู่ ๆ ข้าถึงกลายเป็นคนที่ไม่ดี…

เขากำลังจะโต้กลับ แต่ตระหนักได้ว่าจะทำให้ตัวเองดูแย่ลงหากเขาพูดอะไรออกไป ทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้พี่สาวสงบลง เพื่อที่นางจะได้ปล่อยหูของเขา

…

หลังจากนั้นไม่นาน คนรับใช้ก็นำเตาถ่านและอาหารประเภทผักและเนื้อเข้ามา

เซี่ยเต๋าอวิ๋นพูดเบา ๆ ว่า “อาหารปกติใช้เวลาเตรียมนาน อากาศค่อนข้างเย็นด้วย คืนนี้เราทานหม้อไฟกันดีไหม?”

“ฟังดูเข้าท่า!” ดวงตาของเซี่ยซิวเป็นประกาย “ข้าหิวมากแล้ว”

จากนั้นซูอันก็รู้ว่าตอนนี้เป็นฤดูหนาวแล้ว นับตั้งแต่เขาเริ่มบ่มเพาะ เขาก็เลิกกลัวความหนาวเย็น นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลด้วยซ้ำ

พวกเขาปรุงเนื้อแกะในขณะที่คุยกัน ประหนึ่งพวกเขามาจากบ้านเกิดเดียวกัน การรวมตัวกันจึงทำให้รู้สึกดีเป็นพิเศษ

ลมหนาวพัดผ่านมา ทันใดนั้น ดวงตาของเซี่ยเต๋าอวิ๋นก็สว่างขึ้น นางมองออกไปด้านนอกอย่างตื่นเต้นและร้องว่า “หิมะตกแล้ว!”เมืองจันทร์กระจ่างอยู่ทางใต้จึงไม่ค่อยเห็นหิมะที่นั่นแม้ในฤดูหนาว นั่นเป็นเหตุผลที่นางตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ซูอันรู้สึกตื่นเต้นกับความงามของนางท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายและไฟในเตา เขาโพล่งออกมา “หิมะโปรยปรายคล้ายกับอะไร?”

“ข้าไม่ได้คิดเลยว่าพี่ซูจะมีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นมากระทันหัน” เซี่ยซิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขามองดูหิมะที่ตกลงมา จากนั้นพึมพำกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในความคิดของข้า มันเหมือนกับเกลือที่โปรยอยู่ในอากาศ”

เซี่ยเต๋าอวิ๋นมองน้องชายอย่างรำคาญ น้องชายของนางคนนี้เป็นปรมาจารย์ในทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิง แต่เขาจะโง่เหมือนลาในเรื่องอื่น ๆ ด้วยความกลัวซูอันจะมองเห็นสถานการณ์ในครอบครัว นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คล้ายกับใบหลิวที่ถูกลมพัดแกว่งไกว”

ซูอันนึกไม่ถึงเลยว่าเซี่ยเต๋าอวิ๋นจะคิดบทกวีเดียวกันกับผู้หญิงที่มีความสามารถบางคนจากประวัติศาสตร์โลกก่อนหน้าของเขาได้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกราวกับติดอยู่ในความฝัน

โลกนี้เกี่ยวข้องกับโลกก่อนหน้าของเขาอย่างไร?เซี่ยเต๋าอวิ๋นในโลกนี้มีความสัมพันธ์แบบใดกับเซี่ยเต๋าอวิ๋นคนอื่น *[1]

แม้จะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็คิดไม่ออก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหยุดคิด ท้ายที่สุดแล้วคนเราต้องอยู่กับปัจจุบัน อย่างน้อยที่สุด คนเหล่านี้ที่อยู่ต่อหน้าเขายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นจะไปคิดเรื่องทั้งหมดนั้นทำไม?

“ท่านซู บทกวีของข้าไม่ดีเหรอ?” เซี่ยเต๋าอวิ๋นถามอย่างระมัดระวังเมื่อสังเกตว่าเขาเงียบไปนาน

เซี่ยซิวเริ่มไม่พอใจ ปกติพี่สาวของเขาค่อนข้างภูมิใจในความสามารถของตัวเองในด้านวรรณกรรม แต่นางลงเอยด้วยความสงสัยในความสามารถของตัวเองต่อหน้าซูอัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงกล่าวว่า “บทกวีของพี่ใหญ่ดีกว่าของข้าหลายเท่า”

เซี่ยเต๋าอวิ๋นไม่พอใจ “ใครอยากเปรียบเทียบกับเจ้า?”

เซี่ยซิว พูดไม่ออก เขารู้สึกว่าถูกโจมตี นี่คือพี่สาวของเขา…

ซูอันหลุดจากความงุนงงและพูดว่า “เต๋าอวิ๋น เจ้าถ่อมตัวเกินไป ถ้อยคำของเจ้ายอดเยี่ยมมาก ข้ามีบทกวีจะมอบให้เจ้าเป็นของขวัญเช่นกัน”

“ของขวัญสำหรับข้า?” เซี่ยเต๋าอวิ๋นหน้าแดง หัวใจเต้นแรง นางคาดหวังขณะที่พูดว่า “ข้ากำลังตั้งใจฟัง”

ซูอันมองไปที่รูปลักณ์อันสวยงามและอ่อนโยนของนาง จากนั้นพูดช้า ๆ ว่า “ดอกไม้ที่สวยงามน่าทึ่ง สะท้อนเงาที่สวยงามบนผืนน้ำ จิตใจที่บริสุทธิ์ จะหาได้จากที่ไหนในโลกแห่งหิมะที่โปรยปราย”

ใบหน้าของเซี่ยเต๋าอวิ๋นเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ตอนนี้พวกเขานั่งอยู่ริมทะเลสาบ ผิวน้ำจึงสะท้อนใบหน้าของพวกเขา เขาชมข้าว่าสวยเหรอ? และครึ่งหลังหมายความว่าอย่างไร? เขาถามข้าว่าความรักของข้าอยู่ที่ไหน?

“ขอบคุณพี่ซู ข้าจะหากระดาษมาจดเดี๋ยวนี้” นางไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงตัดสินใจหนีออกมาก่อน หัวใจของนางยังคงเต้นรัวเมื่อเข้าไปในห้องของตนเอง

นางหยิบพู่กันและหมึก การเขียนพู่กันเป็นสิ่งที่นางถนัดตั้งแต่แรกเริ่ม ตอนนี้นางกำลังฝึกฝนวิธีการวาดอักขระลงบนยันต์ ทักษะของนางจึงเติบโตขึ้น ลืมเรื่องบทกวีไปได้เลย นางสามารถเขียนเรียงความเป็นบท ๆ ได้อย่างรวดเร็ว

1. เจ้าของคำตอบของเซี่ยเต๋าอวิ๋นคือคนที่มีชื่อเดียวกันจากโลกก่อนหน้าของซูอัน

………………..