เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1385 ความหมายของเพลง

บทที่ 1385 ความหมายของเพลง

………………..

บทที่ 1385 ความหมายของเพลง

“เขาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เขามีภรรยาแล้ว…” เซี่ยเต๋าอวิ๋นกัดริมฝีปาก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แสดงให้เห็นว่าตอนนี้จิตใจของนางไม่สงบเลย

เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนว่าคุณหนูใหญ่ฉู่และซูอันจะหย่าร้างกันแล้ว ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นโสดเหรอ? แต่ความสัมพันธ์ของตระกูลฉู่กับเขายังคงดูใกล้ชิดกันมาก…

ความคิดยังคงดำเนินไปอย่างเนิ่นนานจนหมึกบนพู่กันหยดลงบนกระดาษ

หึ! มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ! เซี่ยซิวจ้องซูอัน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวของเขาเอง เขาคงยกนิ้วโป้งให้ซูอันในฐานะชายเจ้าสำราญรุ่นเก๋า เขาจะมองไม่เห็นพลังทำลายล้างของบทกวีนี้ได้อย่างไร? เมื่อพิจารณาจากฝีเท้าที่เร่งรีบของพี่สาว เขาบอกได้ว่านางตื่นตระหนกจริง ๆ เขาถามด้วยความรำคาญใจว่า “พี่ซู เจ้าไม่มีพี่สาวหรือน้องสาวจริง ๆ เหรอ?”

ซูอันส่ายศีรษะและตอบว่า “ไม่ ข้าเป็นลูกคนเดียว”

เซี่ยซิวทำได้แค่บ่นความโชคร้ายของตัวเองเท่านั้น เขากำลังพ่ายแพ้อย่างหนักจริง ๆ … หืม? เดี๋ยวก่อน แม้ว่าเขาจะไม่มีน้องสาว แต่เขาก็มีภรรยาแล้ว! คุณหนูใหญ่ฉู่ก็มีน้องสาวไม่ใช่เหรอ? เขาตัวสั่นทันทีเมื่อนึกถึงเสียงคร่ำครวญของฉู่ฮวนเจา เขารีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

“เจ้าสองคนคุยอะไรกัน” เซี่ยเต๋าอวิ๋นถามหลังจากกลับมา สีหน้าของนางกลับมาเป็นปกติ เหลือเพียงรอยแดงบนพวงแก้มอิ่ม

“ไม่มีอะไร” ซูอันพูดด้วยรอยยิ้ม ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปที่ม้วนกระดาษในมือของนาง เขาถามว่า “เขียนเสร็จหรือยัง? ขอข้าดูหน่อย” เขาหยิบม้วนกระดาษสีขาวจากมือของนางและคลี่ออก จากนั้นพูดด้วยความชื่นชมว่า “เต๋าอวิ๋น ลายมือของเจ้าสวยงามอย่างยิ่ง”

งานเขียนของเซี่ยเต๋าอวิ๋นนั้นงดงาม ใครก็ตามที่เห็นจะรู้ว่าตัวอักษรถูกเขียนด้วยอารมณ์อ่อนหวานและสวยงาม การเขียนพู่กันของเกาอิ้งไม่ได้แย่ แต่เมื่อเปรียบกับนางแล้วยังคงเทียบชั้นกันไม่ได้

“แน่นอน! พี่สาวของข้ามีชื่อเสียงมากตั้งแต่ตอนที่เราอยู่ในเมืองจันทร์กระจ่างแล้ว เจ้ารู้ไหม? มีหลายคนยอมจ่ายเงินเพื่อให้นางเขียนอักษรให้พวกเขา!” เซี่ยซิวคุยโม้ แต่เขารู้สึกเสียใจทันทีหลังจากพูดแบบนั้น เขาทำอะไรลงไป ยิ่งเขายกย่องพี่สาวมากเท่าไหร่ ผู้ชายคนนี้ยิ่งชอบนางมากขึ้นเท่านั้น!

“ไม่ขนาดนั้น… หลายคนทำแบบนั้นเพื่อประจบประแจงท่านพ่อของเรา” เซี่ยเต๋าอวิ๋นพูดอย่างเขินอาย

“เต๋าอวิ๋นถ่อมตัวเกินไป พวกเราทุกคนดูออกว่าเจ้าเก่งแค่ไหน” ซูอันหัวเราะเบา ๆ “ใช่ ข้าเป็นหนี้เจ้าเพลงหนึ่งไม่ใช่เหรอ? ข้านึกถึงเพลงที่เหมาะสมได้แล้ว”

“ทำไมข้าต้องโกหกเจ้าด้วย” ซูอันเคยสงสัยเกี่ยวกับบทเพลง ‘ก่วงหลิงส่าน’*[1] จาก ‘ยิ้มเย้ยยุทธจักร’ เขาจึงค้นหามันทางออนไลน์ แต่น่าเสียดายที่เขาฟังมันในฐานะนักเลงคีย์บอร์ดเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะเล่นมันได้

ไม่มีทางที่เขาจะจำโน้ตเพลงได้ แต่เมื่อการบ่มเพาะของเขาเพิ่มขึ้น ความทรงจำของเขาก็ชัดเจนขึ้นเช่นกัน เขาค่อย ๆ จำสิ่งต่าง ๆ ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ได้มากขึ้น

เขาสามารถมอบเพลงให้เซี่ยเต๋าอวิ๋นด้วยวิธีการบันทึกดนตรีในโลกนี้ เซี่ยเต๋าอวิ๋นรู้สึกคันไม้คันมือที่จะลอง นางจึงเชิญทั้งสองคนเข้าไปข้างใน อย่างไรก็ตาม การเล่นพิณเป็นศิลปะที่สง่างาม จึงไม่เหมาะสมที่จะกินดื่มขณะเล่น

เซี่ยซิวดูเศร้าหมองพลางมองหม้อทองแดงอย่างไม่เต็มใจ ข้ายังกินไม่เสร็จด้วยซ้ำ… แต่เขาไม่อยากทำให้พี่สาวอารมณ์เสีย เขาจึงได้แต่ปล่อยอารมณ์ให้บูดบึ้ง

เซี่ยเต๋าอวิ๋นล้างมือก่อน จากนั้นเช็ดให้แห้งด้วยผ้าขาว นางจุดธูปไม้จันทน์ก่อนจะหยิบพิณออกมาอย่างระมัดระวัง การเคลื่อนไหวของนางนั้นสง่างามมาก

ซูอันรู้สึกประทับใจจริง ๆ เจ้าเหมาะสมที่จะทำสิ่งนี้อย่างยิ่ง!

เพลงพิณล่องลอยอยู่ในอากาศ ทักษะพิณของเซี่ยเต๋าอวิ๋นนั้นยอดเยี่ยมทีเดียว นางดื่มด่ำไปกับบทเพลงอย่างรวดเร็ว เซี่ยซิวไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนักใ แต่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าปากของเขาก็อ้ากว้าง

หน้าอกของเซี่ยเต๋าอวิ๋นกระเพื่อมขึ้นลง ความรู้สึกของนางถูกพิณกลืนหายไปจนหมดสิ้น จดจ่ออยู่ในสมาธิอย่างสมบูรณ์

ซูอันเป็นคนที่สงบที่สุด เพราะเขาเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน อีกอย่างเขาไม่เคยได้ยินเพลงพิณมากนัก จึงไม่สามารถบอกได้ว่าไพเราะหรือไม่ ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่หน้าอกของเซี่ยเต๋าอวิ๋น เขาสงสัยว่าหน้าอกของนางวางอยู่บนโต๊ะหรือเปล่าตอนที่นางจดจ่อกับการวาดอักขระเหล่านั้น… มันจะไม่หนักหรือปวดหลังไปหน่อยเหรอ?

เพลงพิณจบลง ทั้งห้องเงียบสนิท เซี่ยเต๋าอวิ๋นนั่งอยู่ในอาการมึนงง ตกอยู่ในภวังค์เป็นเวลานาน

ซูอันเห็นว่าขนที่ด้านหลังคอของนางตั้งขึ้นและมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา เขายอมรับว่านางเป็นคนที่รักเสียงพิณจริง ๆ ทั้งมีอารมณ์ร่วมและถ่ายทอดออกมาได้ดี

หลังจากนั้นไม่นาน เซี่ยเต๋าอวิ๋นก็มองมาที่เขาและถามว่า “พี่ซู เพลงนี้มีชื่อไหม?”

“ชื่อเพลงคือ ‘ก่วงหลิงส่าน’” ซูอันรู้สึกเสียใจหลังจากพูดแบบนั้น เขาควรจะเปลี่ยนชื่อ เพลงเป็น ‘เพลงของซูอันมอบให้เซี่ยเต๋าอวิ๋น’ ซึ่งจะทำให้เขาได้รับคะแนนจากนางมากยิ่งขึ้น

“ก่วงหลิงส่าน…” เซี่ยเต๋าอวิ๋นเก็บชื่อเพลงไว้ในความทรงจำของนางอย่างเงียบ ๆ “ทำไมข้าถึงรู้สึกถึงความเศร้าโศกและเจตนาฆ่าจากเพลงนี้”

เขาครุ่นคิดและอธิบายว่า “เพลงนี้บอกเล่าเรื่องราวจริง ๆ ของนักรบในสมัยโบราณผู้หนึ่งซึ่งบ่มเพาะอย่างลึกซึ้ง เขามีเพื่อนแท้คนหนึ่ง ต่อมาเพื่อนคนนั้นถูกใส่ร้ายโดยศัตรูทางการเมือง จึงเรียกหานักรบหลายครั้ง แม้ว่าจะไม่ได้บอกเหตุผลว่าทำอย่างนั้นทำไม แต่นักรบก็รู้ว่าเพื่อนต้องการอะไร นักรบไม่ได้ตอบอะไรและยังคงอยู่บ้านเพื่อดูแลมารดาที่แก่ชราต่อไป สามปีต่อมา เมื่อมารดาเสียชีวิต นักรบจึงตามหาเพื่อนคนนั้นและตกลงที่จะช่วยแก้แค้น”

“ด้วยเหตุนี้ เขาจึงพุ่งเข้าไปในดินแดนของฝ่ายตรงข้ามโดยมีเพียงดาบติดตัวไป จากนั้นก็สังหารศัตรูคนนั้น แม้จะมีการป้องกันจากพลทหารไม่รู้จบก็ตาม โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อเขาทำงานเสร็จ เขาก็ถูกล้อมโดยทหารที่รีบรุดมายังที่เกิดเหตุ นักรบรู้ว่าไม่มีทางที่เขาจะเอาตัวรอดได้ เขาจึงจบชีวิตของตัวเอง เพราะกลัวว่าจะมีคนจำได้หลังจากเสียชีวิตแล้วทำให้พี่สาวเดือดร้อนไปด้วย เขาเลือกทำลายใบหน้าตัวเองก่อนจะฆ่าตัวตาย

“ต่อมาพี่สาวของเขาไปรับศพ นางร้องไห้เพราะรู้ว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนั้น นางจะปล่อยให้ชื่อของเขาถูกลบตลอดไปได้อย่างไร…”

ดวงตาของเซี่ยเต๋าอวิ๋นเต็มไปด้วยน้ำตาเมื่อได้ยินเรื่องราว ดวงตาของเซี่ยซิวเป็นสีแดงเช่นกัน เพื่อหยุดตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เขารีบพูดว่า “ชายคนนั้นเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง! เขากตัญญูต่อแม่ของเขารอจนกว่าแม่จะเสียชีวิตก่อนที่จะทำภารกิจนี้ เขายอมสละชีวิตเพื่อเพื่อนของเขาและผดุงความยุติธรรม”

“ข้ารู้สึกประทับใจความสัมพันธ์ของเขากับพี่สาวของเขา” เซี่ยเต๋าอวิ๋นกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ “นักรบคนนั้นทำลายใบหน้าตัวเองเพื่อไม่ให้พี่สาวเดือดร้อน แต่พี่สาวของเขาเลือกที่จะสละชีวิตของตนเองเพื่อชื่อเสียงของเขา แค่คิดถึงมันข้าก็รู้สึกชื่นชมยิ่งนัก”

เซี่ยซิว กระแทกโต๊ะและร้องว่า “วีรบุรุษประเภทนี้มีชีวิตที่รุ่งโรจน์จริง ๆ! ข้าสงสัยว่าเมื่อข้าสามารถ … ”

เซี่ยเต๋าอวิ๋นตัดบทเขาก่อนที่จะจบประโยคด้วยซ้ำ “ข้าอยากให้เจ้าใช้ชีวิตแบบชายเจ้าสำราญต่อไปมากกว่าจะเป็นแบบเขา”

เซี่ยซิวพูดด้วยรอยยิ้มที่น่าอึดอัดใจ “ข้าแค่พูดอะไรเลื่อนเปื้อนไป ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแบบนั้นหรอก”

เรื่องราวนี้เป็นของคนอื่น เขาจะไม่ทำอะไรแบบนั้นแม้ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันก็ตาม

[1] ชื่อเพลง

………………..