เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1411 ปกป้องความบริสุทธิ์

บทที่ 1411 ปกป้องความบริสุทธิ์

………………..

บทที่ 1411 ปกป้องความบริสุทธิ์

ซ่างหงถอนหายใจ เขารู้ว่าลูกสาวกำลังคิดอะไรอยู่ แม้ว่าลูกสาวของเขาจะเกลียดสิ่งที่เขาทำ แต่นางก็เป็นเด็กฉลาดเสมอ นางรู้ว่าเมื่อสิ่งต่าง ๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว นางจะเลือกใช้ประโยชน์จากมันให้ได้มากที่สุด การมีซูอันอยู่ใกล้ ๆ นางต้องการเพิ่มโอกาสตั้งครรภ์ให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อย

เขารู้ว่าลูกสาวจะไม่มีวันที่จะพูดแบบนั้นกับซูอัน นางอาจจะปล่อยให้งานนั้นตกเป็นของเจิ้งตาน ท้ายที่สุด นางรู้ด้วยว่าถ้านางไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เร็วพอ บิดาและซูอันจะต้องไปที่มณฑลเมฆคราม หากเจิ้งตานตั้งครรภ์หลังจากนั้น จะไม่มีใครเชื่อว่านั่นคือลูกของเชียนเอ๋อร์ที่เสียชีวิตไปแล้ว

พวกเขาทั้งหมดมีความคิดของตัวเอง คราวนี้ซูอันระวังตัวและไม่ดื่มมากเกินไป

…

เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง ป้ามู่ก็พาซูอันไปที่ห้องรับรองแขกและกล่าวว่า “นายน้อยซู คืนนี้ก็พักที่นี่ ในอนาคตนี่จะเป็นห้องพิเศษของท่าน ท่านจะมาเมื่อไหร่ก็ได้”

“ขอบคุณ ป้ามู่” ซูอันรู้สึกว่าคำพูดของนางค่อนข้างแปลก ราวกับว่านางกำลังบอกเป็นนัยอะไรบางอย่าง

ในตอนกลางคืนเขาแอบออกจากห้องและไปเยี่ยมซ่างเฉี่ยน เขารู้แผนผังห้องหลังจากไปที่นั่นหลายครั้ง

เมื่อนางได้ยินเสียงเคาะ ซ่างเฉี่ยนถามอย่างระแวดระวัง “ใครน่ะ?”

“เฉี่ยนเอ๋อร์ ข้าเอง ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า” ซูอันไม่สามารถบอกได้ว่านางคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจพูดเรื่องนี้ออกมาก่อน

“ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน” ซ่างเฉี่ยนหายใจเข้าลึก ๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด แค่แสร้งทำเป็นว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอ”

“เจ้าจะแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยเกิดขึ้นได้อย่างไร?” ซูอันรู้สึกค่อนข้างเศร้า “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? พูดตามตรง ข้าสับสนนิดหน่อย”

“แม้แต่ผู้หญิงอย่างข้ายังไม่ถือสา แล้วผู้ชายตัวโตอย่างเจ้ากลับทำตัวเซ้าซี้เพื่ออะไร!” ซ่างเฉี่ยนก็รู้สึกรำคาญเช่นกัน “หรือเจ้าต้องการใช้โอกาสนี้หาประโยชน์จากข้าอีก? ถ้านั่นคือสิ่งที่เจ้าคิดจริง ๆ ก็แค่เข้ามาข้างใน อยากทำอะไรกับข้าก็ตามใจเลย”

ประตูส่งเสียงเอี๊ยดทันทีที่นางพูดจบเพราะถูกผลักเปิดจากด้านนอก ซ่างเฉี่ยนนั่งอยู่บนเตียง รู้สึกมึนงงสับสนไปหมด

“เจ้ากำลังทำอะไร?!” ซ่างเฉี่ยนร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก รีบเอาผ้าห่มมาพันรอบตัวไว้แน่นแม้ว่าจะสวมชุดนอนอยู่ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนไม่ได้สวมอะไรเลย

ซูอันหัวเราะเบา ๆ และตอบว่า “เจ้าจะให้ข้าเข้าไปจริงเหรอ?”

ซ่างเฉี่ยนเกือบจะหมดสติด้วยความโกรธ “แล้วข้าหมายความอย่างนั้นจริง ๆ หรือไง!?”

“ข้าแค่ล้อเล่น อย่าอารมณ์เสียไปหน่อยเลย” ซูอันไม่ได้เข้าใกล้อีกต่อไปและนั่งลงที่ทางเข้าแทน เขาไม่ได้ปิดประตูตามหลังเพื่อให้นางรู้สึกสบายใจขึ้น “ข้าแค่มาคุยกับเจ้าเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเราจะไม่สามารถแก้ความเข้าใจผิดได้”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีความตั้งใจที่จะคุกคาม ซ่างเฉี่ยนก็ค่อย ๆ สงบลงและถามว่า “เจ้าแค่สับสนหรือเปล่าว่าทำไมข้าไม่ขอให้เจ้ารับผิดชอบ?”

“ใช่” นั่นคือสิ่งที่ซูอันพบว่าเข้าใจยากที่สุด แม้ว่าโลกนี้จะเปิดกว้างกว่าจีนโบราณมาก แต่ความบริสุทธิ์ของผู้หญิงยังคงมีความสำคัญอย่างยิ่ง การที่หญิงสาวผู้มีเกียรติต้องประสบกับเรื่องเช่นนั้น ผลที่ตามมาน้อยที่สุดก็คือความสุขชั่วชีวิตของนางจะพังพินาศ ที่สำคัญกว่านั้น ตระกูลซ่างทั้งหมดจะโดนดูถูก เมื่อถึงจุดนั้น ใครจะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร?

หน้าอกของซ่างเฉี่ยนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่านางกำลังดิ้นรนกับบางสิ่งภายในใจ ในท้ายที่สุดนางถอนหายใจยาวและพูดว่า “เอาล่ะ ข้าจะบอกเหตุผลให้เจ้าฟัง เป็นเพราะตระกูลซ่างต้องการสืบต่อสายเลือดของเรา”

ซูอันพูดไม่ออก เจ้ากำลังพูดอะไร? เขาไม่ตอบสนองแม้ผ่านไปเนิ่นนาน

ซ่างเฉี่ยนมีสีแดงจาง ๆ บนใบหน้า อย่างไรก็ตาม ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว นางจึงไม่ต้องกังวลอีกต่อไป นางพูดต่อ “เนื่องจากพี่ชายของข้าเสียชีวิตเร็วเกินไป เขาจึงไม่ทันมีลูกหลานไว้ ตระกูลซ่างของเรากำลังเสี่ยงที่จะไม่มีผู้สืบทอด พ่อของข้าตัดสินใจว่าแผนการที่ดีที่สุดคือการทำให้พี่สะใภ้ท้อง แล้วเราจะบอกให้โลกรู้ว่าเป็นลูกของพี่ชาย แต่ด้วยวิธีนั้น เด็กจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลซ่าง ดังนั้น พ่อของข้าจึงต้องการให้ข้าไปแทนที่นาง เด็กที่ข้าให้กำเนิดจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพี่สะใภ้”

ดวงตาของซูอันเบิกกว้าง นี่เหมือนในหนังเลยไม่ใช่เหรอ? ที่สำคัญคือเขาไม่ได้สูญเสียอะไรไปด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่าจะเอาเปรียบอีกฝ่ายแทนด้วย

“นั่นคือเหตุผลที่เจ้ากับพ่อของเจ้า…” ซูอันเริ่มพูด แต่เขาถูกขัดจังหวะโดยซ่างเฉี่ยนที่ละอายใจและโกรธจัดก่อนที่เขาจะพูดจบด้วยซ้ำ

“ข้าก็ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเหมือนกัน! ข้าเพิ่งรู้เมื่อคืนนี้ ข้าถูกสะกัดจุดชีพจร แต่เจ้าอันธพาลอย่างเจ้าก็แยกใครไม่ออกและไม่ฉุกคิดอะไรเลย!” ดวงตาของซ่างเฉี่ยนเป็นสีแดง รู้สึกเจ็บใจมากจนน้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง

ซูอันเดินไปมอบผ้าเช็ดหน้าให้นาง ซ่างเฉี่ยนกำลังจะพูดว่า ‘อย่าแตะต้องข้า’ แต่เมื่อนางรู้สึกถึงความสงสารในดวงตาของเขา นางยังคงรับผ้าเช็ดหน้ามาอย่างเงียบ ๆ

“ทำไมไม่บอกความจริงกับข้าแต่แรก?” ในที่สุดซูอันก็ถามพร้อมกับถอนหายใจ

ซ่างเฉี่ยนค่อย ๆ สงบลงแล้ว นางกล่าวว่า “แม้ว่าข้าไม่รังเกียจที่จะหลอกลวงคนอื่น แต่ข้าไม่เคยคิดจะหลอกคนอื่นด้วยร่างกายของตัวเอง” มีอีกเหตุผลหนึ่งที่นางไม่ได้กล่าวถึง นางเป็นคนที่มีความสามารถเสมอ หลายสิ่งหลายอย่างที่พ่อของนางคิดได้ นางก็รับรู้เช่นกัน นางรู้ว่าความเฉลียวฉลาดของซูอันจะทำให้เขาเข้าใจทุกอย่างในไม่ช้า แทนที่จะปล่อยให้มันเกิดขึ้น นางควรจะชิงบอกเขาทุกอย่างตั้งแต่ต้นแทน

ถ้าพ่อของนางพูดเรื่องนี้ ไม่เพียงแต่มันจะทำลายภาพลักษณ์ของตระกูลซ่างเท่านั้น ทั้งหมดนี้ยังทำให้รู้สึกว่าเป็นแผนร้ายที่วางไว้อย่างดีอีกด้วย แต่นางในฐานะเหยื่อนั้นแตกต่างออกไป หากใช้ความรู้สึกสำนึกผิดในปัจจุบันของเขา เขาจะไม่รู้สึกรังเกียจเมื่อได้ยินคำอธิบาย และนางจะได้รับความเห็นอกเห็นใจจากเขาแทน

ในฐานะผู้ชาย ไม่มีใครปฏิเสธน้ำตาที่ไหลรินของหญิงงามได้ ซูอันถอนหายใจและพูดว่า “ในสถานการณ์แบบนี้… ข้าไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ” เขาอยากจะพูดเรื่องอื่น ๆ อีกมาก เช่น ‘ทำไมเจ้าถึงพยายามเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว’ ข้ายินดีช่วยเหลือทุกวิถีทาง… แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องแบบนี้

ซ่างเฉี่ยนเช็ดน้ำตาและพูดว่า “เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าก็ไม่ต้องรู้สึกแย่อีกต่อไป เจ้าไม่จำเป็นต้องถามข้าถึงเรื่องเหล่านี้อีกต่อไปเช่นกัน” นางตัดบทเมื่อเห็นว่าเขาต้องการจะพูดอย่างอื่น โดยเสริมว่า “ถ้าเจ้ารู้สึกสำนึกผิดจริง ๆ สัญญากับข้าว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าให้พี่สะใภ้หรือท่านพ่อรู้ว่าเจ้ารู้แล้ว โปรดออกจากตระกูลซ่างของเราโดยหลงเหลือศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายไว้ให้เราด้วย”

………………..