เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1438 ไม่ใช่คนรวย

บทที่ 1438 ไม่ใช่คนรวย

………………..

บทที่ 1438 ไม่ใช่คนรวย

ซุนจี้และหยางหลงที่กำลังอารมณ์เสียจากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกำลังจะจากไปเพื่อวางกับดักแก้แค้นซูอัน แต่เมื่อทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็ชะงัก

“เกิดอะไรขึ้น ผู้อาวุโสหยาง?” ซุนจี้ถามด้วยความอยากรู้เมื่อเห็นหยางหลงหยุดชะงัก

“มีดเทพสังหารในตำนาน…” หยางหลงตื่นเต้น เขาไม่ได้สนใจที่จะตอบซุนจี้แต่จ้องมองไปที่กล่องแสนงดงามในมือของผู้ดำเนินการประมูลแทน

ซูอันตกตะลึง มีดเทพสังหารงั้นหรือ? ซือคุนพยายามใช้มันทำให้เขากลายเป็นคนพิการตอนที่อยู่ในวังตะวันออก แต่ลงเอยด้วยการทำร้ายตัวเอง เขาไม่คิดว่าจะเจอพวกมันที่นี่อีก! ถ้าจำไม่ผิด เขาได้พวกมันมาจากซือคุนถึงสี่เล่มด้วยกัน

ผู้อาวุโสร่างกำยำกระโจนไปที่เวทีกลางแล้ว มีดเทพสังหารนั้นมีค่ามาก หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น เขาจำเป็นต้องป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาดใดขึ้นมาอีก

แต่ในหมู่ผู้ชมไม่มีใครที่มีความรู้กว้างขวาง “มีดในตำนานที่โค่นได้แม้กระทั่งผู้เป็นอมตะงั้นหรือ? ของแบบนั้นจะมีอยู่จริงได้ยังไง? แม้ว่าจะมีอยู่จริง ภาคีอิสระของเจ้าเต็มใจนำมาประมูลอย่างนี้ได้ยังไง?”

ผู้ดำเนินการประมูลสะบัดศีรษะไล่ความงุนงงและอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “แขกคนนี้พูดถูกต้อง มีดเทพสังหารเป็นตำนานมาโดยตลอด มีข่าวลือว่ามันสามารถฆ่าได้แม้กระทั่งผู้เป็นอมตะ แต่ตามภาคีอิสระของเราสามารถจัดหามาได้เล่มหนึ่งผ่านแหล่งที่น่าเชื่อถือ ข้าสามารถอธิบายเพื่อคลายความสับสนได้ มีดเทพสังหารทั้งชุดประกอบด้วยใบมีดเก้าเล่ม เมื่อทั้งเก้าเล่มมารวมกัน จะสามารถเปิดเผยพลังในตำนานของพวกมันได้ วันนี้มีเพียงหนึ่งในเก้าเล่มเท่านั้นที่ถูกนำมาประมูล”

นางหยิบกล่องไม้จันทน์ลวดลายบรรจงมาจากมือของคนรับใช้ก่อนจะเปิดกล่องอย่างเบามือด้วยนิ้วที่เรียวงาม ภายในกล่องมีมีดขว้างขนาดเล็กและสวยงาม มันดูไม่แตกต่างจากมีดขว้างทั่วไป ดูเหมือนยังไม่ได้ลับคม

“ไม่เห็นพิเศษตรงไหนเลย” ใครบางคนพูดเย้ยหยัน คนอื่น ๆ ต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกัน พวกเขาเองก็ค่อนข้างสงสัยเช่นกัน

พนักงานดำเนินการประมูลผู้งดงามอธิบายว่า “แม้ว่ามีดเล่มนี้จะไม่สมบูรณ์และไม่สามารถแสดงพลังได้เต็มที่ แต่ก็ยังมีคุณสมบัติพิเศษ มันสามารถสร้างความเสียหายต่อเป้าหมายได้อย่างมาก หากไม่มีตัวยาเฉพาะที่รักษาบาดแผลเหล่านั้นได้ แผลอาจไม่มีวันหายเลยตลอดชีวิตที่เหลือ”

ซูอันสังเกตเห็นชายลึกลับในชุดคลุมสีดำก่อนที่จะโวยวาย “แม้คนธรรมดาจะมีมีดเล่มนี้ แต่ก็ไม่สามารถทำร้ายระดับปรมาจารย์ได้ และคนที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ย่อมมีวิธีโจมตีวิญญาณของศัตรูเป็นของตนเอง มีดเล่มนี้ดูไม่มีประโยชน์อะไรเลย”

คนที่เคยตื่นเต้นเริ่มพยักหน้าเมื่อได้ยินคำเตือนนั้น มันฟังดูสมเหตุสมผล… แม้ว่ามีดเล่มนี้จะดูดีมาก แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ส่วนเรื่องการรวบรวมมีดให้ครบทั้งเก้าเล่มนั้นเป็นเพียงความฝัน ในรอบร้อยถึงพันปีมานี้ มีใครเคยทำได้บ้าง? แค่อันเดียวก็หายากพอแล้ว นับประสาอะไรกับการรวบรวมให้ครบทั้งหมดเก้าเล่ม

เมื่อเห็นว่าการประมูลกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ไม่เอื้ออำนวย สาวงามผู้ดำเนินการประมูลก็เริ่มตื่นตระหนก c9jด้วยความชำนาญสมกับตำแหน่ง นางพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “มีดเล่มนี้ยังคงมีประโยชน์ในการจัดการกับผู้บ่มเพาะที่ต่ำกว่าระดับปรมาจารย์ แม้ว่าผู้บ่มเพาะธรรมดาจะไม่สามารถควบแน่นวิญญาณได้ แต่วิญญาณก็จะสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับการบ่มเพาะอยู่เสมอ หากใครได้รับบาดเจ็บจากมีดเล่มนี้ เส้นทางการบ่มเพาะของคนนั้นอาจสั้นลงชั่วนิรันดร์และไม่สามารถก้าวหน้าได้เลยตลอดชีวิต”

ซูอันรู้สึกทึ่งกับความรู้อันกว้างขวางของผู้หญิงคนนี้ แต่มันก็ค่อนข้างโหดร้ายเช่นกัน นางบอกเป็นนัยกับทุกคนว่านี่เป็นอาวุธที่สามารถทำให้ผู้บ่มเพาะพิการได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครก้าวหน้าไปมากกว่าเป็นอยู่

ผู้ชมเริ่มหายใจเฮือกใหญ่

“ข้าจะจ่ายให้สองแสนตำลึงเงิน ข้าต้องการมีดเล่มนี้” มีคนพูดขึ้นก่อนและชูป้ายของตนเอง

ซูอันเห็นว่าป้ายทำจากเหล็ก บุคคลนั้นอาจเป็นเพียงผู้เข้าร่วมการประมูลธรรมดา เขาไม่คาดคิดว่าสมาชิกธรรมดาที่สุดของการประมูลจะสามารถประกาศราคาสองแสนได้อย่างง่ายดาย! เพียงเท่านี้ก็ทำให้เห็นว่าอิทธิพลของภาคีอิสระมีมากน้อยเพียงใด

พนักงานดำเนินการประมูลผู้งดงามยิ้มและพูดว่า “ขอโทษด้วย แต่ราคาเริ่มต้นของมีดเล่มนี้คือห้าแสนตำลึงเงิน ราคาประมูลจะเพิ่มขึ้นทีละหมื่นเป็นอย่างต่ำ”

ผู้ชมคำรามด้วยเสียงหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น คนที่เสนอราคานั้นนั่งลงด้วยความลำบากใจ

ซูอันขมวดคิ้ว ปัจจุบันเขามีมีดเทพสังหารอยู่สี่เล่ม สำหรับเขาแล้ว มีดเล่มนี้จึงมีความสำคัญมากกว่ามีดเล่มอื่น ๆ แต่ราคาเริ่มต้นก็ปาไปห้าแสนแล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะแพงขนาดนี้!

เขาเคยได้รับรางวัลหลายล้านตำลึงเงินจากบ่อนโกยเงิน แต่นั่นเป็นเพียงตัวเลข เขาไม่สามารถเก็บเงินจากหนี้ก้อนนั้นได้เลย ในท้ายที่สุด เขาได้มอบใบตราสารหนี้ให้กับสถาบันจันทร์กระจ่างเพื่อให้เจียงลั่วฝูเป็นผู้จัดการ จิ๊ ๆ เจียงลั่วฝูได้รับประโยชน์มากมายจากข้า ถ้านางไปแต่งงานกับคนอื่น ข้าไม่ยอมแน่!

เขาได้รับรางวัลประมาณหนึ่งล้านตำลึงเงินจากบ่อนของตระกูลเจิ้งเช่นกัน พวกนั้นยังเป็นหนี้เขาอยู่สองสามแสนด้วย! แต่ก็ช่างเถอะ ตานเอ๋อร์ได้ชดเชยข้าด้วยร่างกายของนางแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่ทะเลาะกับนางเรื่องนี้

นั่นเป็นเหตุผลที่เขามีเงินเพียงหกแสนห้าหมื่นตำลึงเงินจากเมืองจันทร์กระจ่าง แต่เขาใช้เงินไปมากกับการซื้อยาและส่วนผสมทุกประเภท นอกจากนี้ยังมีทักษะ ‘เป็นมิตรกับเศรษฐี’ ทักษะนั้นหลอกลวงมากเกินไป! มันไม่เคยทำอะไรได้มาก เขาจึงตัดสินใจว่าจะไม่ใช้ทักษะงี่เง่านั่นอีก!

แต่เขาได้รับเงินเดือนนิดหน่อยจากการรับราชการในเมืองหลวง เมื่อรวมจำนวนเงินทั้งหมดเข้าด้วยกัน เขาน่าจะมีเงินในมือประมาณสี่แสน

หลิงหลงยังคงรักข้ามากที่สุด นางให้รางวัลข้าเป็นทรัพย์สมบัติทุกครั้งที่นางทำได้

โอ้ ใช่ ข้าควรไปเยี่ยมจักรพรรดินีอีกสักสองสามครั้ง การปล่อยให้ขุมสมบัติกองทับถมอยู่อย่างนั้นจะเป็นการเสียเปล่ามากเกินไป ก่อนหน้านี้ข้าทำงานหนักมาก ข้าไม่สามารถปล่อยให้นางรอดตัวไปโดยไม่ได้ชดเชยอย่างเหมาะสม

เมื่อรวมกับเงินสองแสนที่เขาเพิ่งได้รับจากการขายพลอยดอกเบญจมาศนั้น เขาก็มีทั้งหมดหกแสนในขณะนี้ แน่นอนว่าเขามีสมบัติของมังกรแดงอื่น ๆ เช่นกัน รายการเหล่านั้นมีมูลค่าประมาณสองแสนตำลึงต่อชิ้น หากเขาต้องการ เขาสามารถนำบางส่วนออกไปประมูลได้

แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขามีเงินสดอยู่แค่หกแสนตำลึงเงินเท่านั้น ซูอันรู้สึกปวดหัว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนมีเงิน แต่หลังจากมาที่นี่ เขาค้นพบว่าเงินที่มีทั้งหมดยังไม่เพียงพอเลย!

มีคนเสนอราคาอื่นอย่างรวดเร็ว

“ห้าแสนหนึ่งหมื่น!”

“ห้าแสนสองหมื่น!”

………………..