เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1439 เจ้าไม่ควรทำผิดพลาดเกินสามครั้ง ....................

บทที่ 1439 เจ้าไม่ควรทำผิดพลาดเกินสามครั้ง

………………..

บทที่ 1439 เจ้าไม่ควรทำผิดพลาดเกินสามครั้ง

“แขกคนนี้เสนอราคาห้าแสนห้าหมื่น มีใครจะเสนอราคาเพิ่มเติมไหม? หนึ่ง สอง…” สาวงามผู้ดำเนินการประมูลเริ่มประหม่าเล็กน้อย ราคาที่เสนอในตอนนี้ค่อนข้างต่ำเกินไป

น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจสู้ราคา แม้ว่ามีดจะมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ เงินสองแสนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ พวกเขาจึงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบก่อนที่จะใช้เงินจำนวนมาก

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้รับข่าวลือว่าจะมีของดีสุด ๆ ในการประมูลในวันนี้ ถ้าพวกเขาใช้เงินหมดแล้ว เรื่องจะยุ่งยากในภายหลัง

ซูอันรู้สึกประหลาดใจ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจเสนอราคาหกแสนทันที เขาคิดว่าน่าจะดีกว่าหากเสนอราคาสูงเพื่อทำให้คู่แข่งกลัวและไม่ให้ราคาสูงไปมากกว่านี้

เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินราคาของซูอัน พวกเขาก็ลังเล พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจที่จะเสนอราคาอีกครั้ง มีดเป็นเพียงของเล่นที่น่าสนใจ นอกจากนี้ แขกระดับเหรียญหยกหมายเลข 333 นี้เป็นคนค่อนข้างเลวทราม พวกเขาได้เห็นประจักษ์แก่สายตาแล้ววว่าคนผู้นั้นทำให้ซุนจี้ดูน่าสังเวชเพียงใด จึงไม่จำเป็นต้องทำให้อันธพาลอย่างนั้นขุ่นเคืองโดยไม่มีเหตุผล

ดวงตาของสาวงามผู้ดำเนินการประมูลเป็นประกายขณะมองไปที่ซูอัน ก่อนจะพูดว่า “แขกระดับเหรียญหยกหมายเลข 333 ได้เสนอราคาหกแสนตำลึงเงิน มีใครอยากเสนอราคาสูงขึ้นกว่านี้ไหม?”

นางคิดกับตัวเองว่าแม้ว่าชายหนุ่มคนนี้จะสวมหน้ากาก แต่รูปร่างของเขาก็สูงสง่า ให้ความรู้สึกไร้กังวลและมั่นใจ เมื่อเทียบกับแขกรับเชิญระดับเหรียญหยกพุงโตท่านอื่นแล้ว เขามีเสน่ห์กว่ามาก

เมื่อพบกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนของสาวงามผู้ดำเนินการประมูล ซูอันก็ยิ้มตอบ แต่เขาไม่ได้คิดอะไร เขารู้ดีว่าผู้หญิงประเภทนี้เล่นละครเก่งเกินไป เขาไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสา จึงไม่มีทางที่จะปล่อยให้ตัวเองถูกครอบงำ

“หกแสนครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม…” สาวงามผู้ดำเนินการประมูลยิ้มขณะที่มองไปที่ซูอันจู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะนาง

“หกแสนห้าหมื่น!”

ผู้ชมมองตามแหล่งที่มาของเสียง พวกเขาเห็นซุนจี้ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง พวกเขารู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ซุนจี้เคยขายหน้ามาก่อน จึงต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อกู้หน้าตัวเอง

ซูอันขมวดคิ้ว เขาพูดอย่างใจเย็น “หกแสนหกหมื่น”

“เจ็ดแสน!” ซุนจี้รู้สึกอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของซูอัน เจ้าไม่ควรยั่วยุข้าคนนี้!

“เจ็ดแสนหนึ่งหมื่น” ซูอันพูดอย่างไร้ความรู้สึก

“เจ็ดแสนห้าหมื่น!” ซุนจี้คิดว่าซูอันต้องอยากได้มีดขว้างเล่มนี้แน่ ๆ! ดูจะไม่ยุติธรรมหาข้าไม่ขึ้นราคาให้มันสักหน่อย!

เขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะยอมแพ้หลังจากที่อีกฝ่ายขึ้นราคาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ราคาที่ควรจ่ายเลยแม้แต่น้อย เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายจะหดหู่แค่ไหนที่ต้องจ่ายเพิ่มอีกสองแสนตำลึงเงิน เขาก็ยิ้มอย่างครึ้มใจ

แต่ซูอันกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อนายน้อยซุนชอบของเล่นชิ้นนี้มาก ข้าที่เป็นผู้ใหญ่แล้วขอยอมแพ้”

ซุนจี้พูดไม่ออก

มีสุภาษิตว่าอย่าทำผิดซ้ำซากเกินสามครั้งไม่ใช่หรือ? นี่ยังไม่ครบสามครั้งเลย!

ผู้ชมคำรามด้วยเสียงหัวเราะ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าซุนจี้ถูกแขกระดับเหรียญหยกหมายเลข 333 เล่นงานอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและแววตาแสดงความสมเพชของผู้ชม ใบหน้าของซุนจี้ก็ร้อนผ่าว ความโกรธพลุ่งพล่าน เขามองซูอันด้วยความเกลียดชังและตวาดว่า “ไอ้สารเลว เจ้ากล้าล้อข้าเล่นเหรอ!?”

—

ท่านยั่วยุ ซุนจี้ สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +444 +444 +444…

—

ซูอันเลิกยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้นและตอบว่า “ถ้าข้าล้อเจ้าเล่น เจ้าจะทำยังไงล่ะ?”

ซุนจี้แทบจะเป็นลมทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ปกติแล้วเขาเป็นฝ่ายพูดยั่วโมโหคนอื่นเสมอ แล้วทำไมวันนี้ถึงสลับบทบาทกับชายคนนี้ล่ะ?

ผู้อาวุโสร่างกำยำมองซูอันจากใจกลางห้องประมูลอีกครั้ง ขณะคิดกับตัวเองว่าคนบ้าระห่ำพรรค์นี้มาจากไหนกัน? เขาดูหยาบคายและไม่มีเหตุผลเอาเลย

ดวงตาของสาวงามผู้ดำเนินการประมูลเป็นประกายขณะที่มองซูอัน นางเริ่มสนใจผู้ชายที่หยิ่งผยองและเจ้าอำนาจคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้มาใหม่คนนี้ถึงกับทำให้ซุนจี้อับอายได้

ผู้อาวุโสร่างกำยำก้าวไปข้างหน้าและพร้อมกับกระแอมเบา ๆ “อะแฮ่ม โปรดอยู่ในความสงบ!” เสียงของเขาถูกขยายโดยพลังชี่ ผู้ที่อยู่ใกล้เคียงมีอาการหูอื้อ ทุกคนสั่นสะท้าน การบ่มเพาะระดับเก้าช่างน่ากลัว!

ผู้อาวุโสร่างกำยำพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้ชม เขาไม่ต้องการเห็นเรื่องผิดพลาดที่จะส่งผลต่อการประมูล เขาชี้ให้สาวงามดำเนินการประมูลต่อไป

สาวงามผู้ดำเนินการประมูลตอบรับ นางพูดต่อด้วยเสียงอันไพเราะ “เจ็ดแสนห้าหมื่นครั้งที่หนึ่ง… เจ็ดแสนห้าหมื่นครั้งที่สอง… เจ็ดแสนห้าหมื่นครั้งที่สาม… ขายแล้ว! ขอแสดงความยินดีกับนายน้อยซุน!”

เปลือกตาของซุนจี้กระตุก ทำได้เพียงกลืนความแค้นนี้ลงคอ เขาฝืนยิ้มพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่เงินจำนวนมากมายนัก ใช้จ่ายกับของเล่นชิ้นนี้ก็ถือว่าคุ้มค่า” บรรดาผู้ชมเย้ยหยันเมื่อเห็นเขาพยายามแก้หน้าให้ตัวเอง

หยางหลงเดินไปด้านข้างของซุนจี้และพูดอย่างเป็นกังวลว่า “นายน้อย เงินที่ยืมมาจากภาคีอิสระต้องได้รับการชำระคืน เรื่องจะยุ่งยากในภายหลังถ้าท่านยังคงซื้อของแบบนี้…”

ซุนจี้สะอึก แต่ยังกล่าวว่า “ไม่เป็นไร เรามีเงินพอน่า!”

—

ท่านยั่วยุ ซุนจี้ สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +555 +555 +555…

—

“แต่นายท่านอาจตำหนิที่นายน้อยใช้เงินจำนวนมากซื้อมีดขว้างเล่มนี้…” หยางหลงค่อนข้างอารมณ์เสีย แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่ใช้เงิน แต่เขาก็ต้องรับโทษในฐานะที่เป็นผู้ดูแลซุนจี้เช่นกัน

ดวงตาของซุนจี้หรี่ลงในขณะที่มองไปทางซูอัน“มันยินดีจ่ายเงินหกแสนเพื่อซื้อมีดเล่มนี้ แสดงว่ามีนมีเงินมากกว่าหกแสน เราค่อยยึดเงินคืนจากมันทีหลังก็ได้”

หยางหลงพยักหน้า นั่นเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ นอกจากนี้ ไอ้เด็กนั่นยังน่าเกลียดชังอย่างถึงที่สุด เขาพุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องทนรับความอัปยศอดสูและฝืนใจขอโทษ

—

ท่านยั่วยุ หยางหลง สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +444 +444 +444…

—

การประมูลดำเนินต่อไป อาวุธทุกประเภท สมบัติหายาก และแม้แต่ทาสของเผ่าพันธุ์ปีศาจถูกนำออกมาประมูลทีละรายการ

ซูอันขมวดคิ้วเมื่อเห็นผู้เข้าร่วมประมูลแย่งชิงทาสกันเอง เขาไม่ชินกับเรื่องแบบนี้เลยจริง ๆ อย่างไรก็ตาม เผ่าพันธุ์ปีศาจได้พ่ายแพ้ไปแล้วในตอนนั้น และตระกูลที่มั่งคั่งของราชวงศ์โจวชอบที่จะให้เผ่าพันธุ์ปีศาจเป็นทาส มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่เขาคนเดียวไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก

“ถ้าข่งหนานอู่อยู่ที่นี่ นางอาจจะตัดสินใจออกอาละวาดฆ่าคน” ซูอันถอนหายใจ เขาจะไม่พยายามเป็นพ่อพระ หากมนุษย์พ่ายแพ้ต่อเผ่าพันธุ์ปีศาจ ผลที่ได้จะยิ่งโหดร้ายมากขึ้นเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน บทบาทเดียวของเขาคือการยั่วยุซุนจี้ เมื่อใดก็ตามที่ซุนจี้ต้องการซื้ออะไร เขาจะขึ้นราคาเล็กน้อย มันทำให้ซุนจี้ปวดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

โชคไม่ดีที่ซุนจี้ได้รับความทรมานใจจากมีดเทพสังหารเล่มนั้น เขาจึงไม่ได้นึกถึงสิ่งของอื่นมากมายนัก หลังจากที่ซูอันเก็บคะแนนความโกรธแค้นได้อีกสองสามรอบ อีกฝ่ายก็ไม่ชูป้ายอีกต่อไป

เขายังจงใจแสดงความสนใจในบางรายการตลอดการประมูลและเสนอราคาสองสามครั้ง โชคไม่ดีที่ซุนจี้วิตกกัลวลมากจนไม่ได้พยายามเสนอราคาสู้กับเขาอีกต่อไป เขาทำได้เพียงพยายามขัดแข้งขัดขาผู้ประมูลคนอื่น ๆ และรวบรวมคะแนนความโกรธแค้นได้เป็นจำนวนมาก

คนอื่น ๆ ต่างก็จ้องมองซูอันอย่างเกลียดชัง ก่อนหน้านี้พวกเขายังเคี้ยวเมล็ดแตงเฝ้าดูซุนจี้ทรมานอย่างเพลิดเพลิน พวกเขาจะคาดคิดได้อย่างไรว่าคนผู้นี้จะหันมาเล่นงานคนอื่นทั่วไปทั้งหมด? ผู้ชายคนนี้เป็นไอ้เวรอย่างแท้จริง!

………………..