เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1500 ข้ายังเด็กอยู่

บทที่ 1500 ข้ายังเด็กอยู่

………………..

บทที่ 1500 ข้ายังเด็กอยู่

“ฮะ? ไม่…ไม่มีอะไร…” หงเซ่าพูดด้วยความตื่นตระหนก นางก้มหน้าลงมองปลายเท้า ดูเหมือนว่านางจะอ้วนขึ้นเล็กน้อยเมื่อเร็ว ๆ นี้ จึงมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของตัวเอง

เพ่ยเหมียนหมานแค่สันนิษฐานว่าหงเซ่าตื่นตระหนกและไม่ได้คิดมากอะไร นางพูดว่า “ช่วยข้าเตรียมน้ำร้อนให้หน่อย เดี๋ยวข้าต้อง… อะแฮ่ม ข้าจะต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“เข้าใจแล้ว!” หงเซ่ารีบจากไป แต่ขณะที่กำลังจะลงไปข้างล่างก็แอบหันกลับไปดู นางเห็นว่าชายคนนั้นดูเหมือนจะยิ้มให้นาง จึงตกใจรีบหันหลับมาจนเกือบลื่นตกบันได

“ดูเจ้าสิ เอาอกเอาใจสาวใช้ของข้าแต่แรกเจอเชียวนะ” เพ่ยเหมียนหมานพูดด้วยความหงุดหงิด แต่นางไม่ได้โกรธจริงจัง หงเซ่าเป็นสาวใช้ส่วนตัวของนาง ทำไมต้องอิจฉาด้วย? “ของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงอย่างปิ่นปักผมนั่นควรให้กันมั่วซั่วเหรอ?”

“ในตอนนั้นข้านึกไม่ออกว่าจะให้อะไรกับนางดี” ซูอันอธิบาย “ข้าทำให้นางกลัวแทบแย่ เลยให้ไปเผื่อนางจะรู้สึกดีกับข้าขึ้นมาบ้าง”

“นางกับข้าเป็นเหมือนพี่น้องกันอยู่แล้ว ทำไมเจ้าต้องพยายามทำให้นางรู้สึกดีด้วย” เพ่ยเหมียนหมานไม่พอใจ

“เจ้าผิดแล้ว แม้นางกับเจ้ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับข้าเลย! จะเป็นอย่างไรถ้าข้าทำให้นางขุ่นเคืองและลงเอยด้วยการพูดจาใส่ร้ายข้าให้เจ้าฟังทุกวัน? น้ำหยดลงหินทุกวันยังกร่อนได้ เจ้ารู้ไหม?” ซูอันวิงวอน

เขาคิดถึงโลกก่อนหน้านี้ มีพี่น้องหลายคนที่ไล่ตามจีบสาว ๆ แต่เพราะเพื่อนสนิทของสาว ๆ เหล่านั้นไม่ชอบพวกเขา คอยเหน็บแนมพวกเขาลับหลัง เกือบทุกครั้งก็จะต้องลงเอยด้วยความผิดหวัง ซูอันเห็นตัวอย่างมาก่อนมากมาย จึงไม่ต้องการทำผิดพลาดแบบเดียวกันอย่างแน่นอน

“เจ้ากังวลมากเกินไป ข้าจะตบนางถ้ากล้าพูดให้ร้ายเจ้า” เพ่ยเหมียนหมานยกมือขึ้นแล้วพูดเสียงดัง

ซูอันหัวเราะและโอบนางไว้ในอ้อมแขน “เหมียนหมานของข้าเก่งที่สุด”

เพ่ยเหมียนหมานโน้มตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างอ่อนโยน ทั้งสองรักกันอย่างดูดดื่มและหวังว่าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

“คุณหนู…” หงเซ่าที่กลับมาหลังจากเตรียมน้ำร้อนเริ่มเขินอาย นางมองไปที่ซูอัน นางไม่รู้ว่าจะเรียกเขาว่าอย่างไร

เพ่ยเหมียนหมานพูดด้วยรอยยิ้ม “ต่อไปเจ้าเรียกเขาว่า ‘นายน้อย’ ก็ได้”

“ใช่ นายน้อย… นายน้อย!” หงเซ่าพูดติดอ่าง นายท่านกับนายหญิงไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม? คุณหนูใจกล้าจริง ๆ! ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองได้ให้คำมั่นว่าจะแต่งงานกันแล้ว… นางพูดว่า “ข้าเตรียมน้ำร้อนไว้แล้ว ข้าจะช่วยคุณหนูอาบน้ำ”

“ไม่จำเป็น เจ้าแค่ต้องเตรียมเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ” เพ่ยเหมียนหมานพูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“ห๊ะ? โอ้…” หงเซ่ามองทั้งสองคนด้วยสีหน้าแปลก ๆ สองคนนี้จะอาบน้ำด้วยกันไหม?

เมื่อนางจากไป ซูอันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขาถามว่า “ทำไมสาวใช้ของเจ้าคนนี้ถึงดูเชื่องช้านัก?”

“นางเป็นคนขี้อายและบุคลิกของนางก็อ่อนแอ ไม่อย่างนั้นนางคงไม่ถูกส่งมาหาข้า” น้ำเสียงของเพ่ยเหมียนหมานมีนัยของความสงสารในขณะที่พูดว่า “ในอนาคตเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้รังแกนาง”

“เห็นข้าเป็นคนชอบรังแกคนอื่นหรือไง?” ซูอันประท้วง

เพ่ยเหมียนหมานโต้กลับ “อย่าแตะต้องข้า ไปอาบน้ำก่อน” ซูอันตกตะลึง เพ่ยเหมียนหมานกล่าวต่อว่า “เจ้าเพิ่งขุดหลุมศพในสุสาน ห้ามมาสัมผัสข้าก่อนที่จะล้างตัวให้สะอาด”

“แต่ก่อนหน้านี้ข้าแช่อยู่ในแม่น้ำสายนั้นแล้ว!” ซูอันอุทาน

“เจ้าไม่ได้ล้างร่างกาย” เพ่ยเหมียนหมานโต้กลับ

“…”

เมื่อเห็นว่าเพ่ยเหมียนหมานลงไปก่อน ซูอันก็นึกอะไรบางอย่างได้ อาบน้ำด้วยกันดีไหม? เขาจะปฏิเสธนางเพราะอะไร

หลังจากนั้นไม่นาน ผิวน้ำก็กระเพื่อม และมีหมอกลอยอยู่ในอากาศ มันเหมือนกับลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านใบหลิว…

หงเซ่าไม่ได้ออกไปพักผ่อน แต่เฝ้าทางเข้าแทน ในฐานะสาวใช้ส่วนตัวของคุณหนู นางย่อมต้องพิจารณาสิ่งต่าง ๆ จากทุกมุมสำหรับคุณหนู ถ้ามีใครมาบังเอิญเจอสองคนนี้ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน ดังนั้นนางจึงเปิดตาและหูให้กว้าง คอยป้องกันทางเข้าด้วยความระมัดระวังเต็มที่

อย่างไรก็ตาม หิมะโปรยปรายในอากาศ และตอนนี้ก็เป็นตอนกลางคืน จะมีคนเดินผ่านมาได้อย่างไร รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหิมะโปรยปราย แต่สิ่งที่นางได้ยินมากกว่านั้นคือเสียงหัวเราะหยอกล้อด้านหลัง ใบหน้าของนางแดงก่ำ

“คุณหนู… ทำไมคุณหนู…” นางอยากจะปิดหูโดยไม่รู้ตัว แต่กังวลว่าจะไม่ได้ยินใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ นางทำได้เพียงกัดฟันและอดทน

“ข้ายังเด็กอยู่…” หงเซ่าพึมพำ แม้ว่านางจะอยู่ในวัยแต่งงานแล้ว แต่วิธีคิดของนางยังไม่ถึงระดับนั้นอย่างสมบูรณ์ นางหยิบปิ่นปักผมสีทองที่ซูอันมอบให้อย่างเงียบ ๆ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ รู้สึกราวกับว่าร่างกายของนางได้รับการอาบด้วยสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงที่แสนสบาย

หลังจากเวลาผ่านไปนาน จู่ ๆ นางก็นึกบางอย่างขึ้นได้ นางรีบวิ่งไปที่ห้องของนางและหยิบอาหารกล่องใหญ่ออกมา ทายาทของราชันลมปราณคอยส่งอาหารให้คุณหนูเสมอในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา หญิงสาวไม่ได้ดูก่อนที่จะมอบทั้งหมดให้กับนาง

เห็นได้ชัดว่านางกินทุกอย่างอย่างมีความสุข ไม่บ่อยนักที่จะมีโอกาสได้กินอาหารราคาแพงมากมายขนาดนี้ นางรู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นมากจนเสื้อผ้าเริ่มตึงขึ้นเล็กน้อย

แต่คุณหนูตัดสินใจเลือกนายน้อยในอนาคตแล้ว นายน้อยยังให้ของขวัญราคาแพงกับนางด้วยซ้ำ เขารูปงามเกินไปและรูปร่างก็สูงสง่าดี…

โอ๊ย! ข้าคิดอะไรไร้สาระ

เนื่องจากได้รับคำมั่นจากนายน้อย ข้าจึงรับของขวัญจากผู้ชายคนอื่นไม่ได้!

นางอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นขนมอบข้างใน มีท่าทางไม่เต็มใจปรากฏในแววตา แต่ในที่สุด นางก็กัดริมฝีปากและโยนขนมทั้งหมดที่อยู่ข้างในทิ้งไป

เมื่อกลับมาที่เดิม นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อยพลางคิดว่า พวกเขายังไม่เสร็จกันอีกเหรอ?

ข้าเองก็อยากจะอาบน้ำเหมือนกัน…

เช้าวันรุ่งขึ้นเพ่ยเหมียนหมานยืนพิงข้อพับแขนของซูอัน นิ้วของนางวาดเป็นวงกลมรอบหน้าอกของเขาอย่างซุกซนขณะที่นางถาม “อาซู เจ้าต้องการให้ข้ามอบข้อมูลปลอมบางอย่างให้ทายาทของราชันลมปราณไหม?” ผิวของนางที่โผล่ออกมานอกผ้าคลุมนั้นขาวยิ่งกว่าหิมะข้างนอกเสียอีก

ซูอันส่ายศีรษะและพูดว่า “อย่าเพิ่งเลย เมื่อถึงเวลา ข้าจะบอกเจ้าเอง” นี่คือสายลับสองหน้าหายากที่จะนำมาใช้ประโยชน์ได้ ดังนั้นเขาต้องใช้โอกาสในช่วงเวลาสำคัญ

หลังจากที่ทั้งสองสวมกอดกันและแลกเปลี่ยนคำหวานแก่กัน พวกเขาก็มองหน้ากัน จากนั้นสนามรบอันดุเดือดก็เริ่มขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

มีเสียงเคาะเบา ๆ และประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสียงครวญคราง หงเซ่าก้มหน้าแล้วพูดว่า “คุณหนู คนในคฤหาสน์เริ่มตื่นแล้ว” คำพูดที่ยังไม่ได้พูดของนางชัดเจน ถึงเวลาที่นายน้อยต้องจากไป

“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อน… อืม!” เพ่ยเหมียนหมานได้ตอบกลับ

เมื่อหงเซ่าได้ยินเสียงครางครวญอันอ่อนโยนที่ดูเหมือนจะเปล่งออกมาจากส่วนลึกในลำคอของเพ่ยเหมียนหมาน แม้แต่ในฐานะเด็กสาว นางก็กระวนกระวายใจอย่างมาก นางรีบปิดประตูห้อง

นางตบหน้าอกปุ ๆ หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง กอดเข่านั่งอยู่บนบันไดด้านนอก หวนนึกถึงปีก่อน ๆ ที่ผู้คนในคฤหาสน์ไม่ปฏิบัติต่อคุณหนูตัวน้อยอย่างดี มักจะนินทานางลับหลังและพูดถึงว่าใบหน้าของนางมีไว้เพื่อยั่วยวนผู้ชายเท่านั้น ย้อนกลับไปในตอนนั้น หงเซ่าโกรธมากถึงขนาดต่อสู้กับพวกเขา

แต่ตอนนี้ คนเหล่านั้นพูดไม่ถูกต้องทั้งหมด คุณหนูช่างมีเสน่ห์จริง ๆ…

เมื่อนึกถึงฉากที่รุนแรงนั้น ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วนายน้อยไม่เหนื่อยเลยเหรอ? พวกเขาทำกันทั้งคืนแล้ว!

“บ่นอะไรอยู่ตรงนั้น” ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็เสียงพูดเบา ๆ ที่ข้างหูของหงเซ่า!

………………..