เซียนคีย์บอร์ด [陆地键仙] - บทที่ 1547 ไม่น่ากลัว

บทที่ 1547 ไม่น่ากลัว

………………..

บทที่ 1547 ไม่น่ากลัว

“หืม?” แม้จะค้นหาเป็นเวลานาน นางก็ไม่พบรอยต่อที่หน้ากากและผิวหนังที่ควรจะตัดกัน

“อย่าลูบแบบนี้ได้ไหม… อา…” ซูอันอุทาน มือของอวี้เหยียนลั่วเย็นเมื่อสัมผัส พูดตามตรง อาจมีผู้ชายนับไม่ถ้วนในโลกนี้ที่เต็มใจให้อวี้เหยียนลั่วลูบไล้ด้วยวิธีนี้ แต่ซูอันไม่ใช่หนึ่งในนั้น

อวี้เหยียนลั่วยังคงลูบไล้ใบหน้าเขาเพราะหาหน้ากากไม่เจอ ในที่สุดนางก็ใช้มือทั้งสองข้าง แม้ว่าจะไม่มีกระจก แต่ซูอันก็สามารถจินตนาการได้ว่าใบหน้าของเขาเองยืดออกตามแรงดึงแบบไหน

“ไม่มีหน้ากากเหรอ?” ริมฝีปากสีแดงของอวี้เหยียนลั่วเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“บอกแล้วว่าข้าเป็นสามีของเจ้า” ซูอันพยายามแก้ไขสถานการณ์

สีหน้าของอวี้เหยียนลั่วเย็นชา นางพูดว่า “ข้ารู้สึกว่ามีคลื่นพลังของเผ่าพันธุ์ปีศาจออกมาจากร่างกายของเจ้า เจ้ามาจากเผ่านกยูงใช่ไหม? แต่ข้าไม่เคยได้ยินว่าเผ่านกยูงมีความสามารถในการแปลงร่าง…” เสียงของนางค่อย ๆ เบาลงขณะที่พูดความคิดออกมาดัง ๆ

ซูอันตกตะลึง คลื่นพลังของเผ่าพันธุ์ปีศาจที่นางพูดถึงคือขนนกที่ข่งหนานอู่มอบให้ข้าหรือเปล่า?

“อันที่จริง ข้าเป็นสหายของข่งฉิง ส่วนทักษะแปลงร่างนี้ มันเป็นทักษะที่ข้าได้รับมาจากเขา” ซูอันยืมสถานการณ์เพื่อสร้างตัวตน เขาต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อดูว่านางมีความเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ปีศาจหรือไม่

อวี้เหยียนลั่วมองเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “เผ่านกยูงของเจ้าและข้าต่างก็สนใจแต่เรื่องของตัวเอง ทำไมเจ้าถึงล้ำเส้น?”

ซูอันตื่นตระหนก เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของนาง ดูเหมือนว่านางไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับข่งฉิงเลย หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาตอบว่า “มีบางอย่างที่ข้าต้องการจะตรวจสอบกับฮูหยิน หากมีสิ่งใดที่ข้าทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจก็ต้องขออภัยด้วย”

“ให้อภัย? เจ้าบุกเข้ามาในห้องของข้าตอนกลางดึกและปลอมตัวเป็นสามีของข้า เห็นได้ชัดว่ามีความคิดสกปรก” อวี้เหยียนลั่วหัวเราะเย้ยหยัน

“ข้าทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจจริง ๆ” ซูอันไม่กล้ารับข้อกล่าวหานั้น เขาอธิบายว่า “ข้ามาเพื่อยืนยันเรื่องการตายของเจี่ยนเหยียนโหย่วเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาที่จะรุกรานนายหญิง”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าช่วยข้าปิดบังร่างกายและไม่ทำอะไรอีก เจ้าคงกลายเป็นคนตายไปแล้ว” สีหน้าของอวี้เหยียนลั่วเย็นชาราวกับว่านางกำลังพูดกับคนที่ชีวิตและความตายอยู่ในการควบคุมของตัวเองอย่างสมบูรณ์ นางถามว่า “เจี่ยนเหยียนโหย่วถูกน้องชายของเขาฆ่าจริง ๆ เหรอ?”

“ข้าได้รับข่าวมาอย่างนั้น แต่ไม่มีข้อพิสูจน์” ซูอันตอบอย่างคลุมเครือ

อวี้เหยียนลั่วเงียบลง ร่องรอยแห่งความเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

“เจ้าดูจะเศร้ามาก ตามข่าวของเรา เจ้าและเจี่ยนเหยียนโหย่วไม่ได้อยู่ด้วยกัน ดังนั้นความรักที่มีต่อกันจึงไม่ลึกซึ้ง” ซูอันกล่าวเพื่อดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในท่าทีของนางหรือไม่

“เขาเป็นสามีของข้าในนาม และปฏิบัติต่อข้าอย่างดีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้าจะมีความสุขได้อย่างไรหลังจากได้ยินเกี่ยวกับการตายของเขา” อวี้เหยียนลั่วถอนหายใจ

ซูอันถามว่า “ฮูหยินช่วยคลายความข้องใจให้ข้าอย่างหนึ่งได้ไหม? ก่อนหน้านี้เจ้าหลุดพ้นจากการควบคุมของข้าได้ยังไง?”

“ร่างกายของข้าแตกต่างจากคนทั่วไป” อวี้เหยียนลั่วตอบอย่างสบาย ๆ “แต่ข้าอยากรู้อย่างอื่นมากกว่า ทำไมเผ่านกยูงของเจ้าถึงสนใจเรื่องของเขา” สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพูดแบบนั้น นางพูดว่า “ไม่ ไม่มีทางที่เจ้ามาจากเผ่านกยูง เจ้าเป็นใครกันแน่? คืนรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเจ้าเดี๋ยวนี้!”

จู่ ๆ ซูอันก็เคลื่อนไหว ในระยะใกล้เช่นนี้ ไม่มีทางที่อวี้เหยียนลั่วจะตอบสนองได้เลย เขาผนึกจุดสำคัญของนางหลายจุดอย่างต่อเนื่อง เมื่อเรียนรู้บทเรียนแล้ว เขาถึงกับเอาเส้นเอ็นของอสรพิษหยกจันทราออกมาพันรอบตัวนางหลายรอบเป็นการมัดนางไว้

อวี้เหยียนลั่วรู้สึกอับอายและโกรธจัด “ทำไมเจ้าต่ำช้าและหยาบคายเช่นนี้!”

ท่านยั่วยุ อวี้เหยียนลั่ว สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +555 +555 +555…

ใบหน้าของซูอันร้อนขึ้น ในตอนแรกเขาไม่ได้สนใจวิธีการมัดนางมากนัก จากนั้นเขาก็สังเกตว่าตัวเองมัดนางด้วยวิธีเดียวกับหนังรักโรแมนติก

“อะแฮ่ม ข้าต้องทำอย่างนี้เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่วางแผนตุกติกอีก” เขาขยับสายตาเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วการมัดแบบนี้ทำให้ทรวงอกของนางปลิ้นออกมาจริง ๆ

เนื่องจากการหายใจที่เร่งรีบของอวี้เหยียนลั่ว ทรวงอกของนางจึงกระเพื่อมขึ้นลงมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเชือกประหลาดพันรอบตัว การที่ถูกมัดทำให้นางรู้สึกขายหน้าอย่างมาก

“นี่คือเส้นเอ็นของงู?” หลังจากคอยจัดการตระกูลที่ยิ่งใหญ่ ความรู้และประสบการณ์จึงไม่ธรรมดา นางจำสิ่งที่มัดตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

“ใช่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่แม้ว่าจุดชีพจรของเจ้าจะยังไม่ถูกผนึก เจ้าก็ขยับไม่ได้ชั่วเวลาหนึ่ง” ซูอันยังคงประหม่าเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะเขาได้ขัดเกลาร่างกายหลายครั้งผ่านวิชาปฐมบทแรกเริ่ม ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อและเปลี่ยนจุดอ่อนของร่างกายไปอย่างสิ้นเชิง แผนการของอีกฝ่ายก็น่าจะสำเร็จ

อวี้เหยียนลั่วมีรูปลักษณ์ที่อ่อนแอและบอบบาง แต่การแสดงของนางทำได้ดีมาก ซูอันคิดว่า อย่างที่คาดไว้ ผู้หญิงยิ่งสวย ยิ่งโกหกเก่ง…

อวี้เหยียนลั่วพยายามดิ้นรน แต่แน่นอนว่าไม่สามารถหลุดพ้นได้ ทำได้เพียงยอมแพ้ชั่วคราวเท่านั้น นางถาม “ทำไมเจ้ายังเคลื่อนไหวได้แม้ว่าข้าจะผนึกจุดชีพจรของเจ้าไว้แล้ว” นางมั่นใจในการบ่มเพาะของตัวเองว่าไม่มีทางที่จะผิดพลาดเช่นกัน

“เพราะร่างกายของข้าแตกต่างจากคนทั่วไป” ซูอันหัวเราะเบา ๆ และคืนคำพูดของนางกลับไปทันที

อวี้เหยียนลั่วพูดไม่ออก กรรมตามสนองเร็วจริง ๆ! เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ นางมีความสุขที่สามารถเอาคืนได้ แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบอีกครั้ง

ซูอันมองนางแล้วถามว่า “แล้วทำไมร่างกายของเจ้าถึงแตกต่างจากคนปกติ?”

เขาสังเกตเห็นแล้วว่าแม้จะผนึกจุดสำคัญของนางไว้หลายจุด แต่นางก็ยังสามารถขยับได้เล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะเส้นเอ็นของอสรพิษหยกจันทรา อาจมีบางอย่างผิดพลาดอีกครั้ง

อวี้เหยียนลั่วมองไปทางอื่นราวกับว่าไม่ต้องการให้ความสนใจเขา

ท่านยั่วยุ อวี้เหยียนลั่ว สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +55 +55 +55…

ซูอันย่อตัวลงข้างนาง เมื่อพบว่าท่าทางโกรธของนางค่อนข้างน่ารัก เขาถามว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามาจากเผ่านกยูง?”

เมื่อเห็นว่านางยังมองไปทางอื่น เขาจึงเอื้อมมือไปดันคางของนางกลับมา แล้วพูดว่า “ตอบคำถามข้า”

ผิวของอวี้เหยียนลั่วเย็นแต่ก็นุ่มและยืดหยุ่น อย่างไรก็ตาม นางมีกลิ่นอายที่เป็นอันตรายขณะถ่มน้ำลายใส่ “เอามือสกปรกของเจ้าออกไป!”

“ถ้าเจ้าให้ความร่วมมือในการสอบปากคำ ข้าคงไม่ต้องทำอย่างนี้” ซูอันไม่ได้ตั้งใจที่จะเอาเปรียบนางเช่นกัน เขาชักมือออก

“เจ้ามัดข้าแบบนี้ แต่ยังต้องการให้ข้าร่วมมือและตอบคำถามของเจ้าอยู่งั้นเหรอ?” อวี้เหยียนลั่วเดือดดาลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความงดงามของนางดึงดูดความใคร่ของผู้ชายมากมาย แต่เมื่อไหร่กันที่นางต้องทนรับความอัปยศอดสูแบบนี้?

ท่านยั่วยุ อวี้เหยียนลั่ว สำเร็จ ได้รับคะแนนความโกรธแค้น +428 +428 +428…

ซูอันรู้ว่านางโกรธมากจากคะแนนความโกรธแค้น แต่เขาไม่สะทกสะท้านและพูดอย่างเฉยเมยว่า “ตอนแรกข้าก็ปฏิบัติต่อเจ้าด้วยความเคารพ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไรล่ะ? นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าทำอย่างนี้เพียงเพื่อให้รู้สึกสบายใจ”

อวี้เหยียนลั่วไม่พอใจจึงมองไปทางอื่น แต่ดูเหมือนว่าซูอันจะไม่สนใจ เขาพูดต่อ “ดูเหมือนฮูหยินจะไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน บางทีความงามและสถานะของเจ้าอาจทำให้คนอื่นพึงพอใจในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ แต่ชีวิตและความตายของเจ้าตัดสินได้ด้วยความคิดเดียวจากข้า อย่าโกรธข้าเลยจะดีกว่า”

อวี้เหยียนลั่วหัวเราะเยาะ “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้าฆ่าข้า”

นางเคยเห็นว่าอีกฝ่ายช่วยปิดบังร่างกายให้ก่อนหน้านี้จึงไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรหนักหนาจนเกินไป เมื่อนางตระหนักเช่นนั้น คำขู่ของอีกฝ่ายก็ไม่น่ากลัวเท่าที่ควรจะเป็น

………………..