เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 120 ศพผี (1)

บทที่ 120 ศพผี (1)

“อย่าฆ่าฉัน!” ชายคนนั้นเอามือกุมหัวแล้วขดตัวกลม พูดจาฟังไม่ได้ศัพท์ “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่อยากตาย อย่าฆ่าฉัน…”

เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้ว

เธอเดินเข้าไปในห้อง ขณะที่กานว่างส่งสายตาห้ามปราม เธอก็กดเปิดสวิตช์ไฟที่ผนัง

แสงไฟสว่างแสบตาทำให้ทุกคนหรี่ตาลงโดยม่รู้ตัว เมื่อพวกเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นภาพในห้องอย่างชัดเจน พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความสยองขวัญอย่างมาก

ครั้นเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น แขนขาดูหลวม ล้มอยู่ในลักษณะท่าทางผิดรูป

ชุดสีแดงที่สวมสวยพราวเต็มไปด้วยเสน่ห์ราวกับสระเลือด

เหมียวจื่ออั๋งที่กำลังถ่ายทอดสดทางโทรศัพท์หันกล้องไปที่พื้นทันที

การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมาก ทำให้ภาพผู้เสียชีวิตเพียงแวบผ่านไปเท่านั้น แต่ชาวเน็ตก็ตกใจกับการเคลื่อนไหวของเขาจนกรีดร้องลั่น

[ระดับความน่ากลัวของการเผชิญหน้ากับศพให้ 100 เลย]

[ระดับความน่ากลัวที่ซ่อนเลนส์กล้องจนมองไม่เห็นคือ 100,000,000]

[ยิ่งคลุมเครือ ยิ่งน่ากลัว]

ผิวของหญิงสาวคนนั้นขาวซีดไร้สีเลือด มีรอยฟกช้ำหลายระดับแตกต่างกันบนร่างกายปรากฏขึ้น บริเวณแก้มบวมเป่ง

เฝ่ยไป๋ลู่ทรุดตัวนั่งยอง ๆ ตรวจดูรอยนิ้วมือบีบคอห้านิ้วที่อยู่บนคออย่างชัดเจน “รอยบีบนั้นจมลึกมาก กระดูกผิดรูปเล็กน้อย คน ๆ นี้น่าจะถูกบีบคอตาย”

เธอยื่นมือออกมาเปรียบเทียบในอากาศ “มันใหญ่กว่านิ้วของฉัน ฆาตกรน่าจะเป็นผู้ชาย”

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดไม่เห็นภาพ แต่ยังได้ยินเสียง

จากการอนุมานของเฝ่ยไป๋ลู่ พวกเขาต่างก็แสดงเหตุผลของตนเองออกมา

[บีบคอคนให้ตายได้ แสดงว่าอีกฝ่ายต้องเป็นผู้ชายที่แข็งแรงและมีพละกำลังมากเลยนะ]

[คาดคะเนจากที่เกิดเหตุ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว …ผู้ต้องสงสัยคือชายวัยกลางคนที่อยู่ในบ้าน!]

[แต่ว่าไม่ถูกสิ ถ้าชายวัยกลางคนเป็นคนฆ่า ทำไมเขาต้องตะโกนเสียงดังด้วยล่ะ? ควรจะทำลายสถานที่เกิดเหตุด้วยไม่ใช่เหรอ?]

[ฉันเดาได้อีกอย่าง เป็นไปได้ไหมว่าชายวัยกลางคนเกิดอาการประสาทหลอน คิดว่าผู้คนนั้นเป็นผีเลยฆ่า?]

ไม่ว่าจะคาดเดาแบบไหน ก็ไม่พ้นชายวัยกลางคน

กานว่างฟังการอนุมานของเฝ่ยไป๋ลู่จบ ก็เข้าไปจับตัวชายวัยกลางคนทันที และถามแกมบังคับว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?”

“ฉันไม่รู้ ฉันเองก็ไม่รู้จักคนคนนี้!” ชายวัยกลางคนร้องไห้อย่างขมขื่น “เดิมฉันหลับสนิท แล้วก็ได้ยินคนตะโกนเรียกชื่อฉัน พอลืมตาขึ้นก็เห็นผีผู้หญิงห้อยอยู่ตรงประตู ฉันนึกว่าจะมาฆ่าฉัน เลยตกใจกลัวจนร้องลั่น จากนั้นพวกคุณก็เข้ามา!”

“ฉันไม่ได้ฆ่า พวกคุณดูมือฉันสิ…” ชายวัยกลางคนตัวสั่น เขายื่นมือที่พันผ้าก๊อซออกมาอย่างสั่นเทา

จากนั้นเขาก็แกะผ้าก๊อซออก เผยบาดแผลตกสะเก็ดบนฝ่ามือเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง “ถ้าฉันบีบคอเธอตาย บาดแผลบนมือของฉันจะต้องปริออกจนเลือดไหล อีกข้อหนึ่ง ตัวฉันค่อนข้างอ้วนและนิ้วหนา ไม่ตรงกับรอยบีบบนคอผู้หญิงคนนี้”

ชายวัยกลางคนมีพุงใหญ่ มองออกว่าสภาพครอบครัวไม่แย่ กินจนหน้าใหญ่ คอหนา แขนขาอ้วน

เมื่อเห็นว่าบาดแผลบนฝ่ามือของเขาไม่ได้ฉีกขาดและไม่มีเลือดออกเช่นกัน ทุกคนจึงยิ่งเชื่อคำพูดของเขามากขึ้น

คำถามคือ หากคนฆ่าไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น งั้นใครเป็นคนลงมือกับศพผู้หญิงบนพื้นล่ะ?

เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?

บรรยากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

“พวกคุณจะต้องเป็นพยานให้ฉันนะ ฉันไม่ได้ฆ่าคน! โผล่มาแบบไม่มีที่มาที่ไป เป็นผี นี่ต้องเป็นผี!” สีหน้าของชายวัยกลางคนแซ่ผู่ขาวซีด เขาไม่กล้าเหลือบมองศพผู้หญิงบนพื้นเลย “ฉันแซ่ผู่ มีทรัพย์สินอยู่ที่เมืองเจียงนิดหน่อย ขอแค่พวกคุณพาฉันไปจากที่เลวร้ายนี้ ฉันจะให้พวกคุณคนละห้าแสน!”

‘ห้าแสน!’ เหมียวจื่ออั๋งตาโปนออกมา

เขาต้องทำงานกี่ปีถึงจะหาเงินจำนวนขนาดนี้ได้?

เถ้าแก่ผู่เห็นว่าไม่มีใครขานรับจึงคิดว่าเงินน้อยเกินไป เขากัดฟันแล้วทุ่มสุดตัว “ศพผู้หญิงคนนี้อยู่ในห้องของฉัน บางทีอาจเป็นผีผู้หญิงกลายร่างมาทำร้ายฉัน! ขอแค่พวกคุณสอบถามให้แน่ชัดว่าใครเป็นคนเอาศพนี้มาแล้วพาฉันออกไปอย่างปลอดภัย ฉันจะจ่ายให้เจ็ดแสน คนละเจ็ดแสน!”

[คนมีเงินมักใช้อำนาจบาตรใหญ่!]

[ฉันโทรแจ้งความแล้ว คาดว่าพรุ่งนี้จะมีตำรวจเข้าไป ขอปรึกษาหน่อย เงินเจ็ดแสนนี่แบ่งให้ฉันได้ไหม?]

ด้วยเงินมหาศาล ไม่เพียงแต่เหมียวจื่ออั๋งจะหวั่นไหว เห็นได้ชัดว่าสมาชิกในตระกูลหานอีกสองคนก็รู้สึกหวั่นไหวเช่นกัน

ก็แค่เป็นพยานและคุ้มกันคนธรรมดาใช่ไหมละ นี่มันงานง่าย ๆ

สมาชิกตระกูลหานสองคนตอบรับทันที “ตกลง พวกเราจะช่วยคุณ”

เถ้าแก่ผู่ถอนใจโล่งอก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและโอนเงินให้เขาสองคนทันที

กานว่างและเจียงชิงไม่มีปฏิกิริยาต่อเงินรางวัลเจ็ดแสนสักนิด ถึงเถ้าแก่ผู่จะไม่ให้เงิน พวกเขาก็จะพาผู้บริสุทธิ์ทุกคนออกไปอย่างปลอดภัยอยู่แล้ว

ส่วนหานเสียวเสี่ยว เธอดูถูกเงินพวกนั้น

แต่กับเหมียวจื่ออั๋ง เขาไม่ได้มีเกียรติขนาดนั้น ครั้นเห็นสองคนนั้นได้รับเงิน ก็รีบจะตอบตกลง แต่…

เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่กังขึ้น “ศพนี้ไม่มีทางมาอยู่ที่นี่โดยไม่มีสาเหตุ เรียกคนที่พักอยู่ในโรงแรมนี้ทุกคนมาถามให้แน่ชัด ดูว่าสามารถหาเบาะแสอื่น ๆ เพิ่มเติมได้หรือเปล่า?”

“อื้ม และฉันสงสัยว่าฆาตกรอาจซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านี้” เสียงของกานว่างต่ำลง “ขอเพียงพบตัวฆาตกร เราจะได้รู้เองว่าเรื่องนี้เป็นคนหรือผีที่ทำ”

“เหมียวจื่ออั๋ง นายคุ้นเคยกับคนที่นี่ นายรอดูว่ามีใครที่ไม่มา” เฝ่ยไป๋ลู่จ่ายงาน

เมื่อเห็นมุมปากที่วาดเป็นเส้นโค้งจาง ๆ ของเฝ่ยไป๋ลู่ เหมียวจื่ออั๋งก็กลืนคำพูดที่จุกตรงปากลงไป “ครับ หัวหน้า”

การขัดจังหวะนี้ ทำให้เขาคุยกับเถ้าแก่ผู่เรื่องเงินรางวัลอีกครั้งได้ยาก

“ทำอะไรเนี่ย? เรากำลังหลับสบายแล้วพาเรามาที่นี่ทำไม?”

“ที่บอกไว้ตอนกลางวันว่าจะมีผีมาหลอกกลางดึก ฉันสงสัยว่าเป็นปาหี่ของพวกชอบเล่นพิเรนทร์อย่างพวกเธอนี่แหละ”

“หมดคำจะพูดเลยจริง ๆ ปล่อยฉันไปนะ! พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่? จะปล้นงั้นเหรอ?”

กลุ่มนักท่องเที่ยวที่ถูกปลุกขึ้นมาต่างพูดบ่นอย่างไม่พอใจ

บ้างเป็นคู่รักหนุ่มสาวช่วงวัยยี่สิบ บ้างเป็นครอบครัวสี่คนที่มีผู้สูงอายุและเด็ก และยังมีชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาไม่เป็นมิตร รวมถึงเจ้าของโรงแรมที่มีดวงตาพร่ามัวปู่เฉิง

“ทุกคนมาถึงแล้ว” เหมียวจื่ออั๋งพยักหน้าให้เฝ่ยไป๋ลู่

สายตาเฝ่ยไป๋ลู่กวาดตามองพวกเขา เห็นสีหน้าสับสนและท่าทางที่ไม่สบายใจของทุกคนชัดเจน

กานว่างก้าวออกมาแล้วพูดเสียงดังว่า “ทุกท่าน เราเรียกพวกคุณมากลางดึกเพราะเกิดการฆาตกรรมในโรงแรม จุดประสงค์ที่ให้ทุกท่านมารวมตัวกัน หนึ่งคือเพื่อป้องกันฆาตกรก่อเหตุอีกครั้ง สองคือเพื่อค้นหาว่าใครคือฆาตกรตัวจริง”

“เอาละ พวกคุณมีใครรู้จักเธอบ้าง?” เขาเคลื่อนตัวออก เผยให้เห็นศพหญิงสาวชุดแดงที่นอนอยู่ข้างหลังเขา

นักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นที่มีสีหน้าพร่ำบ่นมองตรงไป ในดวงตาเผยความกลัวออกมา พวกเขาพากันรีบตะโกนว่าไม่รู้จัก และคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งในหมู่พวกเขาก็ถึงกับกรีดร้องออกมา น้ำเสียงสั่นเทา “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?”

กานว่างอธิบายคำพูดของเถ้าแก่ผู่

“ศิษย์พี่รอง จะพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นกับพวกเขาทำไม?” เจียงชิงหงุดหงิดอย่างที่สุด เขามองไปที่กลุ่มคนด้วยสายตาเฉียบคม “หนึ่งในคนของพวกคุณจะต้องเป็นคนฆ่าแน่นอน! ใครทำ บอกฉันมาตามความจริงให้ชัดเจน!”

ครั้นเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตัวเขา ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นก็พลันมีสีหน้าบึ้งตึง

เขาจ้องเจียงชิงด้วยสีหน้าไม่คาดคิด “คุณว่ายังไงก็ยังงั้นเหรอ? ผมคิดว่าพวกคุณนั่นแหละที่เป็นคนฆ่าแล้วเรียกพวกเรามา เพราะต้องการโยนความผิดให้พวกเรา!”

โยนความผิด? พูดจาเหลวไหล!

เจียงชิงโกรธจนเดือดปุด ๆ

เหมียวจื่ออั๋งโน้มตัวไปข้างหูของเขา แล้วเอ่ยอย่างมีความสุขที่เห็นเขาโกรธ “คนคนนี้เป็นครูสอนฟิตเนส หมัดเดียวก็ระเบิดกะโหลกนายได้เลย พูดอะไรก็ระวังหน่อยนะ”

เมื่อเห็นกำปั้นที่ใหญ่เท่ากระสอบทรายของชายคนนั้น ความเย่อหยิ่งของเจียงชิงจึงอ่อนลงอย่างอธิบายไม่ได้

เขายืดคอตรงแล้วพูดว่า “คุณทำหรือไม่ต้องดูที่หลักฐาน ถ้ามีความสามารถก็ไปเทียบกับรอยบีบคอเอา!”

“แม่ม! ไปก็ไป!” ด้วยความโกรธ ครูสอนฟิตเนสชายกำหมัดแน่น จนกระดูกส่งเสียง