เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 213 ตราประทับหยางปลอม

บทที่ 213 ตราประทับหยางปลอม

เฝ่ยไป๋ลู่ยกร่างหลิ่วซินหลิงขึ้น วาดผนึกด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะลูบแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ

การเคลื่อนไหวนี้ดูแปลกตา แต่กลับมีสุดยอดพลังแฝงอยู่ภายใน

ใบหน้าของหลิ่วซินหลิงบิดเบี้ยว

ทันใดนั้นหญิงสาวก็ลืมตาขึ้น เอามืออุดปาก แล้วพ่นบางอย่างออกมา

แล้วรอยดอกบัวบนคอของเธอก็หายไป

“ลูก ลูกตื่นแล้ว…” ป้าหลิ่วร้องไห้ด้วยความดีใจ พอหลิ่วซินหลิงเห็นแม่ เธอก็โผเข้าหา แล้วพวกเธอก็กอดกันกลมพลางร่ำไห้

ลุงหลิ่วอดไม่ได้ที่จะร้องไห้เช่นกัน

เฝ่ยไป๋ลู่คีบยันต์ไว้ระหว่างปลายนิ้ว แล้วโบกมือเบา ๆ ยันต์พลันลุกเป็นไฟ

ยันต์ไฟร่วงลงใส่เม็ดบัวบนพื้น เผาไหม้อย่างรวดเร็ว

“ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังสิ่งนี้อาจยังอยู่ในภูเขาเทียนเหลียง ฉันจะออกไปดูหน่อย”

เหมียวจื่ออั๋งมองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่อย่างโหยหา

เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “นายอยู่ที่นี่”

ตอนนี้เธอต้องไปพบคนจากลัทธินั่น

ยิ่งไปกันมากเท่าไหร่ อันตรายก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

“ก็ได้” เสียงของเหมียวจื่ออั๋งอู้อี้ เขาจะทำทุกอย่างที่เฝ่ยไป๋ลู่ขอให้ทำ และจะไม่ทำตัวเป็นภาระ

เฝ่ยไป๋ลู่รับหยดเลือดมาจากหัวใจของหลิ่วซินหลิง ก่อนออกจากหมู่บ้าน แล้วขึ้นไปบนภูเขา

แสงไฟสลัวจากโคมไม้ไผ่ในมือเฝ่ยไป๋ลู่ส่องสว่างมาตลอดทาง กระทั่งมาถึงที่ราบบนไหล่เขา จู่ ๆ แสงก็สว่างขึ้น

เฝ่ยไป๋ลู่หยุดเดิน สายตากวาดมองรอบ ๆ ก่อนจะจับจ้องไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง

“ออกมาเถอะ จะซ่อนอยู่ทำไม?”

เหวินชิงหย่าตกตะลึง

เธอพัฒนาวิชาล่องหนจนสมบูรณ์แบบแล้ว แม้แต่บรรพบุรุษก็เคยชื่นชมเธอ แล้วเด็กสาวอย่างเฝ่ยไป๋ลู่จะมองเห็นเธอได้ยังไง!

เหวินชิงหย่ากลั้นหายใจ และเฝ้าดูเฝ่ยไป๋ลู่อย่างระมัดระวัง

เธอเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ถือโคมไฟไม้ไผ่อยู่ในมือ รูปร่างผอมสูง มีกลิ่นอายสงบนิ่งแผ่ปกคลุมรอบด้าน

แววความปราดเปรียวฉายชัดบนหว่างคิ้วและแววตาคู่นั้น ดวงตาขาวดำชัดเจนแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ดึงดูดแห่งเต๋า

เนตรหยินหยาง!

ความสงสัยในใจของเหวินชิงหย่าพลันหายไป มิน่าเฝ่ยไป๋ลู่จึงรู้ว่าเธอซ่อนอยู่ที่ไหน ที่แท้เธอก็มีเนตรหยินหยางนี่เอง!

เฝ่ยไป๋ลู่ไม่เพียงเกิดมาพร้อมกระดูกเต๋า แต่ยังครอบครองดวงตาหยินหยาง ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอสยบเฝ่ยชิงรั่วได้หลายครั้งหลายครา

‘ถ้าฉันเลือกเธอเป็นเป้าหมายถัดไปละก็…’

แต่ก็นั่นละ ภาพฝันหลังจากนี้เหวินชิงหย่าไม่จำเป็นต้องคิด

เหวินชิงหย่าเดินออกมา ประกายชื่นชมจาง ๆ ในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นแรงกล้า

ใครก็ตามที่ขวางทาง จะต้องถูกบดขยี้!

“เฝ่ยไป๋ลู่ ฉันไม่ต้องการทำร้ายเธอ แต่เธอเป็นอุปสรรคสำหรับเรา และแผนการของฉัน” เสียงเหวินชิงหย่าเย็นชา ริมฝีปากสีแดงปรากฏอยู่ใต้ม่านหมอก

คือเธอ!

แม้เห็นใบหน้าผู้หญิงคนนั้นไม่ชัด แต่เฝ่ยไป๋ลู่ก็ไม่มีวันลืมเสียง และกลิ่นอายนี้ เธอเป็นผู้หญิงที่จุดไฟเผาหนึ่งใบไม้!

ทำลายแผนการของเธอเหรอ? หรือผู้จัดพิธีอัญเชิญดอกบัวศักดิ์สิทธิ์คือผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า?

“อยากฆ่าฉันเหรอ? ก็ลองดูสิว่าคุณทำได้ไหม!”

ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่เป็นประกาย แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที

เฝ่ยไป๋ลู่เหยียดยิ้ม แล้วเสียงแหวกอากาศก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือ

ในเมื่อเพิ่งทะลวงพลังมา งั้นฉันจะให้เธอได้ลิ้มลองหน่อยแล้วกัน!

เหวินชิงหย่าเอี้ยวหลบการโจมตีที่รวดเร็วราวสายฟ้าของเฝ่ยไป๋ลู่

แขนดุจหยกยกขึ้นเล็กน้อย ส่งผ้าไหมจากแขนเสื้อออกมา ผ้าไหมเสมือนงูพิษพุ่งกระโจน แทงโดนดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่อย่างดุดันท่ามกลางสายฟ้า และประกายไฟ

ยันต์ในมือของเฝ่ยไป๋ลู่ถูกซัด มันพลันส่งเสียง ‘เปรี๊ยะ ๆ!!!’ ทำลายผ้าไหมเสียจนขาดวิ่น

ผ้าไหมส่งกลิ่นอายดุดันพวยพุ่ง กลิ่นอายนี้บริสุทธิ์ มันเปล่งแสงสีทอง ซึ่งเป็นวิชาอันตรายถึงตายของผู้ฝึกวิถีมาร

“ไม่นะ!” จู่ ๆ ม่านตาของเหวินชิงหย่าก็หดตัวลง ก่อนที่เธอจะหลบไปอีกด้าน

เฝ่ยไป๋ลู่ยืนอย่างมั่นคง ผมหางม้าที่ผูกสูงพลิ้วตามลม

เพียงไม่กี่กระบวนท่า ทั้งสองก็เข้าใจความแข็งแกร่งของกันและกัน

เหวินชิงหย่าถอยกลับไปยังตำแหน่งที่ปลอดภัย สายตาดูเหลือเชื่อ “ทำไมพลังปราณของเธอแข็งแกร่งถึงขนาดนี้?” ไหนจะมีแสงทองแห่งบุญญาธิการอีก

แม้จะกลับชาติมาเกิดสิบชาติก็ยังเป็นเช่นนี้ไม่ได้!

เดิมทีในสายตาของเธอ เฝ่ยไป๋ลู่น่าจะอ่อนแอเจียนสลายด้วยซ้ำ

ก่อนหน้านี้เหวินชิงหย่าเคยคิดว่าเฝ่ยชิงรั่วโง่เง่าจนทำพลาดอยู่เรื่อย

แต่ตัวตนที่แข็งแกร่งของเฝ่ยไป๋ลู่ตอนนี้กลับตบหน้าเธอฉาดใหญ่ จนความมั่นใจสั่นคลอน

“ทำไมฉันต้องบอกคุณ” หลังพูดจบ เฝ่ยไป๋ลู่ก็โบกตราประทับฝ่ามือสีทองไปมา

ทันใดนั้นกลิ่นอายพลังปราณหนาแน่นก็ปกคลุมรอบกายเหวินชิงหย่าไว้ พลังโคจรกลายเป็นระฆัง สร้างพายุพัดสกัดการโจมตี

“ฉ…ไป…” เฝ่ยไป๋ลู่มองตราผนึกในมือเหวินชิงหย่าอย่างตกตะลึง

ทั้งรูปลักษณ์และการเคลื่อนไหวของมันล้วนเหมือนตราประทับหยางที่หายไปเนิ่นนานของเธอ!

เมื่อสัมผัสกลิ่นอายพลังแบบเดียวกัน ตราประทับหยินในมือขวาของเฝ่ยไป๋ลู่ก็ขยับ และแทบจะพุ่งตัวออกไป

‘หือ?’ เฝ่ยไป๋ลู่ควบคุมให้ตราประทับหยินอยู่ภายใต้คำสั่ง แววสงสัยฉายผ่านดวงตา

ไม่… นี่ไม่ใช่ตราประทับหยางของเธอ

นี่มัน…ของเลียนแบบชั้นต่ำ!

ขณะที่เฝ่ยไป๋ลู่เสียสมาธิไปชั่วครู่ เหวินชิงหย่าก็ฉวยโอกาสวิ่งหนี โดยไม่ลืมกล่าวทิ้งท้ายไว้ “เฝ่ยไป๋ลู่ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

“ได้เลย ฉันจะรอ” เฝ่ยไป๋ลู่เม้มปากแน่น ไม่คิดเลยว่าตราประทับหยางที่ห่างหายไปนานของเธอ จะตกอยู่ในมือคนกลุ่มนี้

ถึงจะอยากได้เจ้าของก๊อบนั่นก็เถอะ แต่ไม่คิดว่าเหวินชิงหย่าจะหนีไปเร็วขนาดนี้

จากนี้ก็คงทำได้แค่รอให้เธอปรากฏตัวอีกครั้งเท่านั้น!

เมื่อกลับไปที่หมู่บ้านเจียวหยวน เฝ่ยไป๋ลู่ได้ทิ้งยันต์สามแผ่นไว้ให้ตระกูลหลิ่ว และบอกพวกเขาว่า หากมีพิธี ‘แต่งงานของเทพแห่งขุนเขา’ ในหมู่บ้านอีก ให้พวกเขาเผายันต์ให้เธอรู้

ท่าทีของป้าหลิ่วเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หล่อนจ่ายค่าทำพิธี พร้อมเชิญเฝ่ยไป๋ลู่กับเหมียวจื่ออั๋งให้พักค้างคืนอย่างอบอุ่น

เฝ่ยไป๋ลู่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะกลับ เธอจึงบอกเวินสือเหนียนว่าจะพักผ่อนที่บ้านหลิ่วสักคืน

หลังจากทะลวงพลังสำเร็จ ความแข็งแกร่งของเฝ่ยไป๋ลู่เพิ่มขึ้นมาก และเมื่อครู่เธอก็ได้รู้เบาะแสของตราประทับหยางโดยไม่คาดคิด ตอนนี้เฝ่ยไป๋ลู่จึงอารมณ์ดี

เธออารมณ์ดีมากเสียจนภาพที่เธอสร้างตราประทับหยางเป็นครั้งแรกในโลกแห่งการบ่มเพาะปรากฏขึ้นในความฝัน

หิมะปกคลุมท้องฟ้า ภูเขา แม่น้ำ จนยามมองจากระเบียงไม่เห็นสิ่งใดเลยนอกจากสีขาวโพลนของหิมะ

เฝ่ยไป๋ลู่เดินเตร่อยู่บนหิมะกับชายคนหนึ่งที่บนแผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

ตอนเพิ่งได้รับตราประทับหยางมาครั้งแรก เธอยังใช้มันสร้างเกราะป้องกันลม และชั้นหิมะบาง ๆ ที่ตกลงมาได้อย่างเงอะงะ

ตอนนั้นเธออายุสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น ร่างกายเธอเปียกชื้นด้วยไอหิมะที่ละลาย

ชายหนุ่มคนนั้นสูงโปร่ง

เฝ่ยไป๋ลู่คล้ายเคยบ่นว่าเขาจับคอเสื้อเธอแน่นไป จนเธอหายใจไม่ออก

ส่วนชายคนนั้นตอบว่า… เฝ่ยไป๋ลู่ได้ยินไม่ชัด

เธอจำได้แค่ว่า เธอกับเขากำลังหัวร่อต่อกระซิก ขณะมองหน้ากัน

ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ขนตาของเขาสั่นระริกราวกับหิมะร่วงจากกิ่งไม้