เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 214 เวินเจี้ยนหยวน

บทที่ 214 เวินเจี้ยนหยวน

ตราประทับหยางแข็งแกร่งไม่น้อย มันสร้างขึ้นได้เฉพาะในสภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นอย่างภูเขาหิมะหนานหลิง ซึ่งเย็นยะเยือกนานนับพันปี

เฝ่ยไป๋ลู่จดจำขั้นตอนการสร้างตราประทับหยางได้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่เธอจำไม่ได้ว่าชายที่อยู่ด้านหลังคือใคร

หญิงสาวก็ได้สูญเสียความทรงจำไป

ท่านอาจารย์บอกให้เธอปล่อยวาง และอย่าหมกมุ่นกับความทรงจำในอดีต

เฝ่ยไป๋ลู่จึงลืมไปว่ามีคนคนนี้อยู่ข้าง ๆ เธอ…

เฝ่ยไป๋ลู่ขมวดคิ้วขณะหลับ พยายามเพ่งมองใบหน้าของชายคนนั้น

ทว่าหิมะที่โปรยปรายบนท้องฟ้าขัดขวางการมองเห็น และทำให้รู้สึกชาวาบบนใบหน้า

ผู้ชายคนนั้นใช้แรงเฮือกสุดท้ายยกแขนเสื้อขึ้น ปกป้องเธอจากความหนาวเย็น

ศีรษะของเขาซุกตรงซอกคออุ่นของเธอ

“เจ็บ…” เสียงนั้นแผ่วเบา เหมือนว่าถ้าไม่ระวังก็อาจปลิวหายไปในสายลมที่พัดผ่าน

และเธอก็เลือดสีแดงฉาน

เฝ่ยไป๋ลู่พลันสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

เธอกุมศีรษะแล้วส่งเสียงฟู่เบา ๆ

ท่ามกลางราตรี

หลังบอกลาป้าหลิ่วและครอบครัว เฝ่ยไป๋ลู่กับเหมียวจื่ออั๋งก็ลงจากเขาเทียนเหลียง

ก่อนทั้งสองจะแยกย้ายกัน หญิงสาวได้ทิ้งยันต์กันภัยไว้ให้กับเหมียวจื่ออั๋ง เพื่อให้เขาใช้ปกป้องตัวเองเมื่อพบกับธิดาดอกบัว

เหมียวจื่ออั๋งซาบซึ้งจนน้ำตาไหล “หัวหน้า คุณใจดีกับผมเหลือเกิน คุณเป็นเหมือนพ่อแม่ของผม ไม่สิ คุณดีกว่าพ่อแม่ของผมซะอีก ผมชื่นชมคุณมาก ถ้าคุณไม่ว่าอะไรต่อจากนี้ผมจะดูแลคุณเอง คุณจะ…”

เฝ่ยไป๋ลู่ไม่รอฟังเขาพูด เธอยกโทรศัพท์โชว์คิวอาร์โค้ด แล้วพูดขึ้น “จ่ายเงินด้วย”

หนุ่มน้อยผู้น่าสงสารพลันหุบปากฉับ

ในที่สุดโลกก็เงียบสงบ เฝ่ยไป๋ลู่ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอแบ่งค่าตอบแทนสามพันหยวนกับเหมียวจื่ออั๋งคนละครึ่ง จากนั้นก็นั่งแท็กซี่กลับไปที่บ้านพักตากอากาศบนภูเขา

แล้วก็บังเอิญได้เจอเวินเหวินเต๋อที่หน้าประตู

เมื่อเวินเหวินเต๋อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ เขาเชิดคางขึ้น กล่าวอย่างโอหังว่า “คราวนี้คุณชายเวินอนุญาตให้ฉันเข้าบ้านแล้วนะ”

“อ้อ” เฝ่ยไป๋ลู่ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอวดอะไร เธอจึงเดินผ่านเขาเข้าไปในบ้านเฉย ๆ

ท่าทางที่ทำราวกับความโอหังและศักดิ์ศรีของเวินเหวินเต๋อไม่คุ้มแก่การมองของเฝ่ยไป๋ลู่ ทำให้เวินเหวินเต๋อโกรธไม่น้อย

“คุณเฝ่ย คุณกลับมาแล้ว” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจี่ยนต๋าเช่า

ต่อมาเลขาหนุ่มก็เห็นเวินเหวินเต๋อเดินตามร่างบางเข้ามา เจี่ยนต๋าเช่าจึงคลี่ยิ้มสุภาพ “คุณชายเวิน คุณมาเร็วเหมือนกันนะครับ”

ท่าทีที่นายใหญ่เวินเจี้ยนหยวนกระตือรือร้นเกินไปนี้ เห็นได้ชัดว่ามีบางสิ่งผิดปกติ

เจี่ยนต๋าเช่าสะกดความลุ่มลึกในแววตาไว้ลึกสุดใจ

เวินเหวินเต๋อแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินถ้อยคำถากถาง แล้วก้าวเข้าไปในบ้านพักเวินพร้อมทำหน้าเหนียมอาย ก่อนขานเรียกเสียงดัง “คุณชายสามเวิน พ่อผมขอให้ผมมาพาคุณไปที่เกาะเผิงไหลครับ”

เวินเจี้ยนหยวน พ่อของเวินเหวินเต๋อเช่าที่ดินผืนหนึ่งบนเกาะเผิงไหลใกล้เมืองเจียงไว้เพื่อสร้างรีสอร์ตท่องเที่ยว โครงการนี้ทำมาเกือบสิบปี ใช้เงินลงทุนไปมาก และเพิ่งประกาศว่าเสร็จสมบูรณ์เมื่อเร็ว ๆ นี้

พิธีเปิดเกาะเผิงไหลมีกำหนดในวันนี้

เวินเจี้ยนหยวนเชิญเวินสือเหนียนให้มาเข้าร่วมเป็นกรณีพิเศษ และขอให้เขาอยู่ต่ออีกสองสามวัน โดยให้เหตุผลว่าเกาะเผิงไหลเป็นดินแดนสมบัติทางธรณีวิทยาที่เอื้อต่อการฟื้นตัว

เวินสือเหนียนค่อย ๆ เช็ดปากด้วยผ้าเช็ดปาก และตอบ ‘อืม’ เบา ๆ

เวินเหวินเต๋อหัวเราะใส่เวินสือเหนียน แม้ไม่กล้ากระตุกหนวดเสือ แต่แววตาเย้ยหยันกลับฉายชัด ในเมื่อทานเสร็จแล้วก็ออกไปตอนนี้เสียเลยสิ

ทว่าเวินสือเหนียนยังคงไม่ไหวติง

เฝ่ยไป๋ลู่รีบกลับมา ยังไม่ได้กินอะไรเลย โชคดีที่เวินสือเหนียนเตรียมอาหารเช้าสำหรับสองคนไว้

ในขณะที่รับประทานอาหาร เธอมองไปที่เวินสือเหนียน พอเห็นว่าริมฝีปากของเขาซีดเซียว จึงถาม “เป็นอะไรไป? คุณไม่สบายเหรอ?”

เจี่ยนต๋าเช่าตกตะลึง ทำไมเขาถึงไม่ทันได้สังเกตว่าคุณชายสามเวินไม่สบาย?

“คุณชายสามเวิน ให้ผมเรียกหมอไหมครับ”

“ฉันคิดว่าสุขภาพของคุณชายสามเวินดีอยู่นา สีหน้าเขาดูดีกว่าตอนอยู่เมืองหลวงไม่น้อย ท่านคงไม่เป็นอะไรร้ายแรงหรอก” เวินเหวินเต๋อกังวลว่าเวินสือเหนียนจะหาข้ออ้างไม่ไปเกาะเผิงไหล และจะทำให้งานที่พ่อมอบหมายให้เขาล้มเหลว

เวินสือเหนียนเหลือบมองเฝ่ยไป๋ลู่หลายครั้ง พลางกดนวดคิ้วเบา ๆ “ผมสบายดี แค่เมื่อคืนนอนไม่หลับน่ะ”

เพราะฝันทั้งคืนเลยเนี่ยสิ

แต่พอตื่นมาก็จำความฝันไม่ได้

จำได้เพียงว่าตนเดินเตร่อยู่บนภูเขาสูงตระหง่าน ปกคลุมด้วยหิมะ สายลมหนาวเหน็บพัดมา พร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาว

และผู้หญิงคนนั้นสำคัญต่อเขามาก

“เข้าใจแล้ว” เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้า หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เธอก็ลุกขึ้น แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

‘หมายความว่ายังไง? เธอจะไปด้วยเหรอ?’ เวินเหวินเต๋อจ้องหน้าไป๋ลู่ด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว “นี่เป็นเรื่องของเราตระกูลเวิน ทำไมเธอไม่ไปเล่นสนุกตามประสาผู้หญิงล่ะ”

เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ใช่คนธรรมดา หากเธออยู่ด้วยอาจจะทำให้แผนการของพวกเขาเปลี่ยนไป

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็ไม่ไป” เวินสือเหนียนหมุนลูกปัดบนข้อมืออย่างใจเย็น แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับฉายแววอันตราย

“ไม่ได้!” เวินเหวินเต๋อลองดิ้นรนอีกครั้ง สีหน้าของเขาตอนนี้ราวกับกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งเป็น เขากล่าวอย่างไม่เต็มใจว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะพาเธอไปด้วย แต่ขอบอกไว้ก่อน ครอบครัวเราใช้เงินไปมากกับโครงการที่เกาะเผิงไหล พอไปถึงก็อยู่แต่ในห้องซะ ห้ามเดินเพ่นพ่านเด็ดขาด!”

ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่เชื่อฟังเขาก็อย่าเรียกเธอว่าเฝ่ยไป๋ลู่เลย

แม้เกาะเผิงไหลตามชื่อจะเป็นเกาะ แต่จริง ๆ แล้วเกาะนี้สร้างขึ้นบนภูเขา

เกาะเผิงไหลบนภูเขาเผิงไหล*[1] มีความหมายค่อนข้างดี

เวินเจี้ยนหยวนซื้อภูเขาลูกหนึ่งและเปลี่ยนชื่อเป็นภูเขาเผิงไหล เขาขุดทะเลสาบ สร้างเกาะบนภูเขา บริเวณรอบยอดเขาสูงตระหง่านปกคลุมด้วยทะเลเมฆกับภูเขาสูงชัน ตรงกลางเป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้น อาคารต่าง ๆ บนภูเขาประกอบขึ้นจากผนังสีขาว ปูกระเบื้องกับชายคาสีดำล้วน เหนือกำแพงบ้านตกแต่งด้วยเขาสัตว์โบราณ

เมฆหมอกบนภูเขาทำให้ทั้งภูเขาดูลึกลับ และน่าค้นหา

แต่เมื่อเทียบกับเสน่ห์ภูเขาเผิงไหลในตำนาน ที่แห่งนี้ยังห่างไกลนัก

เฝ่ยไป๋ลู่เพียงเหลือบมองเขา จากนั้นก็เหม่อมองออกไป

“ถ้าฉันเจอลุงของคุณ ฉันจะช่วยคุณดูว่าเขาได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของคุณหรือเปล่า”

ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่จับจ้องเวินสือเหนียนที่กำลังหลับตาพักผ่อนเป็นครั้งคราว

ราวกับคนที่สบตากับเขาในความฝัน ทันทีที่เวินสือเหนียนลืมตาขึ้น และมองเฝ่ยไป๋ลู่ แววตาของชายหนุ่มฉายแววซับซ้อน เป็นเธอหรือ?

เขาพึมพำเบา ๆ “ขอบคุณครับ”

เฝ่ยไป๋ลู่เม้มปาก รู้สึกว่าเขาสุภาพเกินไปแล้ว

พอมาถึง เวินเจี้ยนหยวนก็ออกมาทักทายเวินสือเหนียนด้วยตนเอง เขากล่าวทั้งรอยยิ้มว่า “หลานชาย ฉันไม่ได้เจอเธอมาสักพักแล้ว เธอดูดีขึ้นเยอะเลยนะ ถ้าพี่สามของฉันเห็นเธอแบบนี้ เขาคงมีความสุขมากแน่ ดูท่าฮวงจุ้ยของเมืองเจียงจะเหมาะสำหรับการรักษาจริง ๆ งั้นโครงการเกาะเผิงไหลที่ฉันลงทุนในเมืองเจียงก็มาถูกทางแล้ว”

พูดจบเขาก็เอื้อมมือมาตบบ่าเวินสือเหนียน

หากร่างกายของเวินสือเหนียนยังอ่อนแอเหมือนก่อน แรงตบเท่านี้คงทำให้เขาบาดเจ็บ หรือไม่ก็ไม่สบายตัวแล้ว

เฝ่ยไป๋ลู่ยืนอยู่ด้านหลังเวินสือเหนียน เบี่ยงรถเข็นหลบสัมผัสจากผู้เป็นลุง

“คุณลุงเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ของตัวเองเถอะครับ” ปากของเวินสือเหนียนเผยยิ้มที่ยากจะคาดเดา

แผนการทดสอบสภาพร่างกายของเวินสือเหนียนล้มเหลว แม้ท่าทางของเวินเจี้ยนหยวนจะไม่เปลี่ยนไป แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะขบกรามแน่น

[1] ภูเขาเผิงไหลในความเชื่อโบราณ ว่ากันว่าเป็นสถานที่ที่เทพเจ้าอาศัยอยู่