เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 234 เหวินชิงหย่าหนังตากระตุก

บทที่ 234 เหวินชิงหย่าหนังตากระตุก

ไลฟ์สดยังคงเชื่อมต่ออยู่

ฉือเผิงไม่ได้ปิดบังอะไรและตบบ่าฉีเหลียนหยงจ่างเบา ๆ พร้อมกล่าวอย่างจริงใจ “เฝ่ยไป๋ลู่บอกว่านายเจอคนไม่ดี ก็อาจจะโดนใครบางคนจ้องเล่นงานอยู่ นายก็ควรไปหาใครสักคนให้ช่วยตรวจสอบหลังกลับไปแล้วกัน”

ฉีเหลียนหยงจ่างพยักหน้าเงียบ ๆ

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดรู้สึกมึนงงกับการพลิกผันไปมาเช่นนี้ แต่มีเพียงแฟนคลับตัวจริงของเฝ่ยไป๋ลู่ที่ดูมีความสุขไม่น้อย ดูไว้ซะ! สตรีมเมอร์ที่พวกเขาติดตามนั้นยอดเยี่ยมที่สุด!

เซี่ยอวี่ก็ถอนหายใจโล่งอก

ตอนนี้ไม่มีใครกล้าพูดว่าเธอถูกหลอกจนหมดตัวแล้ว กลับอิจฉาเธอแทน

“ในเมื่อความเข้าใจผิดได้คลี่คลายแล้ว ไลฟ์สดของวันนี้ก็ขอจบลงเพียงเท่านี้” ก่อนจะจบการไลฟ์สด เฝ่ยไป๋ลู่หันมองกล้อง แล้วส่งยิ้มเล็กน้อย “การพยายามใช้กระแสสังคมฆ่าฉันช่างไร้สาระ มันมีแต่จะช่วยฉันให้บินสูงขึ้นไปอีก และยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”

สายตาที่มองมาราวกับเห็นว่าเหวินชิงหย่าดูหน้าจออยู่

ก่อนหน้านี้เธอถูกคนใส่ร้าย แต่พอสถานการณ์พลิกกลับ มันก็ไม่ต่างกับโดนตบหน้าอย่างรุนแรง

และด้วยการรับรองอย่างเป็นทางการจากฉือเผิง เส้นทางการไลฟ์สดของเฝ่ยไป๋ลู่หลังจากนี้จะต้องราบรื่นยิ่งขึ้นแน่นอน!

เหวินชิงหย่ารู้สึกร้อนผ่าวในลำคอ เธอจึงไอออกมาสองครั้ง

ของเหลวอุ่น ๆ ไหลหยดลงมาตามซอกนิ้ว

มันคือเลือด

เธอโกรธจนกระอักเลือดออกมา

ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความโง่เขลาของเฝ่ยชิงรั่ว และอีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความเจ้าเล่ห์ของเฝ่ยไป๋ลู่

เฝ่ยชิงรั่วกลัวจนแทบสิ้นสติ คอหดราวกับนกกระทา ถามเสียงแผ่วเบา “แม่ เราจะทำยังไงต่อไปดี?”

เหวินชิงหย่าหลับตาลง ก่อนตอบด้วยเสียงแหบพร่า “ไป หาที่อื่นรักษาบาดแผลก่อน”

เวินสือเหนียนคาดเดาตัวตนของเธอได้ นั่นก็หมายความว่าเฝ่ยไป๋ลู่ก็รู้แล้วเช่นกัน

หากเธอเป็นเฝ่ยไป๋ลู่ คงไม่ปล่อยโอกาสกำจัดถอนรากถอนโคนนี้ไปแน่

เธอต้องรีบหาที่ปลอดภัยรักษาบาดแผลก่อนที่เฝ่ยไป๋ลู่จะตั้งตัวได้

“เราจะไปไหน?” เฝ่ยชิงรั่วถามอย่างกระวนกระวาย เธอตัดสินใจแล้วว่าจะติดตามแม่ไปฝึกฝนวิชาด้วย ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะไม่ทิ้งแม่เด็ดขาด

“ให้ฉันคิดก่อน…” สถานที่หลายแห่งแล่นผ่านความคิด แต่เหวินชิงหย่ายังตัดสินใจไม่ได้

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากส่งที่อยู่ให้เฝ่ยไป๋ลู่ ฉือเผิงก็โล่งใจมาก

เขาเหม่อมองฉีเหลียนหยงจ่างที่ยังไม่ได้ตอบกลับ สายตามองเขาขึ้นลงก่อนจะถอนหายใจออกมา

“นายได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเฉียนคุนแล้ว แต่ยังคงเมตตาต่อต้นหญ้าใบไม้สีเขียว คนคนนี้เป็นบุคคลที่ก่อให้เกิดพายุหมุน พันปีจะมีสักคน วางอคติในใจลงเถอะ หากเธอบอกอะไรนาย นายก็ช่วยทำตามเถอะนะ”

การให้คำแนะนำอย่างไม่หวงแหน เป็นบุคลิกที่คนทั่วไปยากจะหาได้

หากบรรพบุรุษยังอยู่ คงอยากจะทำความรู้จักกับเฝ่ยไป๋ลู่เป็นแน่

คนที่ได้พบคนที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ได้ ถือเป็นโชคชะตาที่ดี

ฉีเหลียนหยงจ่างชะงักมือ

กระจกในกระเป๋าของเขาก็หนักขึ้นอย่างผิดปกติ

“ฉันจะกลับบ้าน”

เขาไม่รอช้า รีบจัดของแล้วมุ่งหน้าไปยังเขาคุนหลุน

‘ใครก็ฆ่าฉันไม่ได้ มีแต่จะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น’

ประโยคนี้ของเฝ่ยไป๋ลู่ เธอไม่ได้พูดเล่น ๆ มีหลายคนที่พยายามจะดึงเธอลงจากที่สูง แต่พวกเขาก็กลายมาเป็นสะพานให้เธอเดินในที่สุด ยิ่งผู้คนสนใจเธอมากเท่าไหร่ เธอก็จะยิ่งได้รับพลังแห่งความเลื่อมใสมากขึ้นเท่านั้น

การถ่ายทอดสดสามครั้งวันนี้ มีผู้เข้าชมมากกว่าครั้งก่อนหน้ามาก ความนิยมพุ่งสูงกว่าสตรีมเมอร์คนอื่น ๆ บนแพลตฟอร์มเดียวกัน นอกจากนี้ยังดึงดูดผู้ใช้งานคนใหม่ ๆ เข้ามาใช้งานบนแพลตฟอร์มโต้วโซ่วอีกมากมาย

ผลลัพธ์อันโดดเด่นนี้ ทำให้หลี่เซียวรู้สึกดีใจจนยิ้มในฝัน

เวินสือเหนียนไม่ต้องสั่งการ เขาก็สั่งให้เจ้าหน้าที่จัดการเรื่องต่าง ๆ ในภายหลัง เพื่อให้เฝ่ยไป๋ลู่ไร้ความกังวล

เมื่อนำปราณวิญญาณสุดท้ายเข้าสู่ร่างกาย เฝ่ยไป๋ลู่ก็ค่อย ๆ ถอนหายใจ เธอลืมตาขึ้นมองเมล็ดพืชที่ปลูกไว้ในกระถางที่กำลังงอกเงย และเห็นการเจริญเติบโตของใบกับลำต้นในทันที

มันเปลี่ยนไปในแต่ละวัน

งูตัวน้อยนอนอยู่ในรังไข่ของนกเฟิ่งหวง จ้องมองไข่โดยไม่ละสายตา ราวกับต้องการเขมือบเข้าไป

กระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เฝ่ยไป๋ลู่หยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจากน่าเหว่ยจื้อ

[เฝ่ยไป๋ลู่ บ้านที่คุณต้องการจะซื้อ เราติดต่อกับเจ้าของบ้านเรียบร้อยแล้ว เขาตกลงที่จะขาย และราคาอยู่ในงบประมาณที่คุณกำหนด]

ครอบครัวน่าดูการไลฟ์สดแล้ว และรู้ดีว่าเครื่องรางที่ซื้อมานั้นคุ้มค่าเกินราคา พวกเขาจึงทุ่มเทหาบ้านให้กับเฝ่ยไป๋ลู่อย่างเต็มที่

เฝ่ยไป๋ลู่กำลังจะตอบกลับ แต่ว่าน่าเหว่ยจื้อกลับส่งข้อความมาอีก [แต่อีกฝ่ายรู้ว่าผู้ซื้อคือคุณ และได้ดูการถ่ายทอดสดที่กัวเชี่ยนอวี่กับลูกได้พบกัน จึงได้ยื่นข้อเสนอว่า หากคุณช่วยตามหาลูกสาวที่ถูกลักพาตัวให้เขา บ้านพักหลังนี้จะไม่คิดค่าใช้จ่ายเลย]

“ได้ค่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่ครุ่นคิดเล็กน้อยและตอบรับข้อเสนอนี้ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถตามหาลูกสาวที่ถูกลักพาตัวพบ แต่ก็ยังมีเงินซื้อบ้านหลังนี้ได้ “แต่ช่วงนี้ฉันไม่มีเวลาเลย ขอเลื่อนนัดไปก่อนนะคะ”

น่าเหว่ยจื้อก็ไม่มีความคิดเห็นอะไร จึงได้ช่วยนัดหมายให้

หลังวางโทรศัพท์เฝ่ยไป๋ลู่ก็กำมือแน่น มีเสียงลมลอดผ่านระหว่างนิ้วมือของเธอ แล้วตราประทับหยางปลอม ซึ่งเธอชิงมาจากเหวินชิงหย่าก็ปรากฏขึ้นในมือ

หญิงสาวพลันแค่นหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

วันนั้นที่เกาะเผิงไหล เธอพลาดจนปล่อยให้เหวินชิงหย่าหนีไปได้

ตอนนี้ฝีมือของเธอก้าวกระโดดไปมาก แต่เหวินชิงหย่ายังคงต้องรักษาบาดแผลอยู่

ไม่ ‘ซ้ำเติมให้ถึงที่สุด’ คงจะพูดได้ไม่เต็มปาก

ด้วยตราประทับหยางปลอมนี้ในมือ ไม่ว่าเหวินชิงหย่าจะหนีไปที่ใด เธอก็สามารถตามหาตัวหล่อนได้!

……

“ไม่ได้ เราต้องรีบออกเดินทาง” เปลือกตาของเหวินชิงหย่ากระตุกอย่างรุนแรง หัวใจของเธอรู้สึกกระวนกระวาย

รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจ้องมองเธออยู่

ความรู้สึกนี้ลึกลับและชัดเจนยิ่งนัก

เธอจึงรีบเรียกตัวหยวนฉ่างมา

“แม่ ฉันจะตามไปด้วย ฉันช่วยได้!” เฝ่ยชิงรั่วกลัวจะถูกทิ้งไว้จนตัวสั่น

เหวินชิงหย่ามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ “พาเธอไปด้วย”

หยวนฉ่างก้มหัวรับคำ “ครับ อาจารย์”

แขนทั้งสองข้างของเฝ่ยชิงรั่วหัก ซ้ำยังสูญเสียพลังปราณไปอีก หยวนฉ่างจึงมองว่าหญิงสาวเป็นภาระ การปฏิบัติต่อเธอจึงไม่ค่อยดีนัก

กว่าจะมาถึงจุดหมายปลายทางได้ เฝ่ยชิงรั่วที่อ่อนแอและน่าสงสารจากการถูกทำร้ายจนปางตาย ก็กลายเป็นคนเข้มแข็งขึ้น

“ถ้าไม่มีคำสั่งจากอาจารย์ เธอห้ามออกจากที่นี่โดยพลการ” หยวนฉ่างผู้มีวิญญาณชั่วร้าย กล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวราวกับก้อนหิน

เฝ่ยชิงรั่วกัดริมฝีปาก รอจนเขาไปแล้วจึงกล้าบ่น “แม่ของฉันเป็นอาจารย์ของนาย นายปฏิบัติต่อลูกสาวของอาจารย์แบบนี้เหรอ รอให้ฉันได้สมบัติตกทอดทั้งหมดของแม่ก่อนเถอะ ฉันจะทำให้นายได้เห็นถึงความสามารถของฉัน…”

หยวนฉ่างราวกับมีตาหลัง จู่ ๆ เขาก็ดีดนิ้วและปล่อยพลังโจมตีใส่เฝ่ยชิงรั่ว

เฝ่ยชิงรั่วเจ็บจนร้องโอดโอย

ในดวงตาเฉียบคมดุจเหยี่ยวของหยวนฉ่างแสดงถึงความดูถูก

‘เป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักประมาณตนเองเอาเสียเลย’

ท่านอาจารย์ให้เขามาคอยเฝ้าระวังเฝ่ยชิงรั่ว นับว่าเสียเวลาจริง ๆ

กระนั้นเขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นเฝ่ยชิงรั่วที่อยู่ไม่สุขได้แอบหนีออกไปแล้ว

“เกาะ เผิง ไหล…” เฝ่ยชิงรั่วอ่านข้อความซึ่งแกะสลักอย่างประณีตบนแผ่นเหล็กหน้าประตู เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเมืองเจียงยังมีสถานที่น่ารื่นรมย์เช่นนี้อีก

ตอนที่เฝ่ยมายังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเฝ่ยยังไม่สามารถเข้าถึงสถานที่ของชนชั้นสูงจริง ๆ ได้

ตอนนี้เฝ่ยมาไม่อยู่แล้ว ตระกูลเฝ่ยจึงถดถอยลงอย่างฉับพลัน ซึ่งส่งผลให้สถานะของเธอลดลงไปด้วย

‘สีหน้าของเฝ่ยชิงรั่วไม่สู้ดี หากสามารถหาที่พึ่งคนใหม่ได้คงจะดี…’

ในตอนนั้นเธอได้พบกับเวินสือเหนียนที่ศาลาหลังเล็ก

เวินสือเหนียนเหยียดหลังตรง ผมจัดทรงเรียบร้อย กลิ่นอายเคร่งขรึม ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ

หากมองข้ามความพิการและอายุขัยที่ไม่ยืนยาวแล้ว เขาก็ยังคงเป็นชายที่มีเสน่ห์มาก

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังเขายังมีตระกูลเวิน…

หัวใจของเฝ่ยชิงรั่วเต้นแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น