เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง - บทที่ 62 แล่เนื้อเถือหนัง

บทที่ 62 แล่เนื้อเถือหนัง

เธอไม่เห็นโจวอี้เจียอยู่ในห้องนี้ มีเพียงชายสองคน คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย

ชายร่างสูงคือฉี่ลี่ พอเขาเห็นเฝ่ยไป๋ลู่มาคนเดียว ก็ส่งเสียงเหยียดหยาม

กลิ่นอายปราณซึ่งแผ่จากกายเธอทั้งเบาบางและธรรมดาราวกับว่าเธอเพิ่งเข้าสู่เส้นทางเต๋า

ปรมาจารย์เต๋าตัวน้อยผู้ลึกลับคงถูกบดขยี้จนตายได้ด้วยนิ้วเดียวเช่นเดียวกับมดได้

ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมศิษย์พี่หญิงถึงส่งพวกเขาทั้งหมดมาที่นี่

ผู้หญิงรู้แต่วิธีทำเรื่องยุ่งยาก ฉี่ลี่กลอกตาแล้วมองเพื่อน “หานฉือ มาเถอะ เมื่อวานฉันนอนไม่หลับ ขอตัวไปงีบก่อน”

เขากล่าวแล้วเดินเซไปทางห้องนอน

หานฉือดูไม่พอใจเล็กน้อย การฆ่าคนย่อมทำให้คนผู้นั้นแปดเปื้อนไปด้วยไอมรณะ ไอแห่งความชั่วร้าย

ทั้งที่เป็นงานสำหรับสองคน แต่ทำไมเขาต้องทำคนเดียว?

คอยดูเถอะหลังจากฆ่าเฝ่ยไป๋ลู่แล้ว เขาจะไปหาศิษย์พี่หญิงเพียงลำพังเพื่อส่งมอบภารกิจ

หากคิดจะเอาเปรียบ ผลงานก็ต้องเป็นของเขา

และตอนนี้…หานฉือก็หันมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยท่าทางน่ากลัว ราวกับต้องการกำจัดแมลงตัวเล็กนี้ก่อน

กริชอันคมกริบในมือของหานฉือเรืองแสงเย็น

บนใบหน้าของหานฉือมีรอยแผลเป็นพาดตั้งแต่ขมับซ้ายจนถึงดั้งจมูก ยิ่งทำให้เขาดูชั่วร้าย “รู้โจวอี้เจียตกอยู่ในอันตราย เธอก็กล้ามาคนเดียว ฉันไม่รู้จะชมเชยว่าเป็นคนใจดีหรือคนโง่เขลากันแน่”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เฝ่ยไป๋ลู่ก็หัวเราะ “ฉันรู้ว่าคุณขุดหลุมและรอให้ฉันกระโดดลงไปต่างหาก”

“แกดูใจเย็นนะ” หานฉือประหลาดใจ ทั้งที่รู้ว่ามีกับดัก แต่ก็ยังมา อีกฝ่ายนี่ไม่ต่างกับลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ*[1] จริง ๆ

คิดว่ารู้วรยุทธ์เท่าแมวสามขา แล้วตัวเองจะเป็นผู้กอบกู้อย่างนั้นเหรอ น่าขัน!

ยัยนี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน!

หานฉือรังเกียจพวกขี้โอ่ว่าตนเป็นปรมาจารย์เต๋าพรรค์นี้ที่สุด สายตาที่มองหญิงสาวตรงหน้าจึงเต็มไปด้วยความดุร้าย ทันใดนั้น เขาหยิบยันต์ตรึงร่างออกมา แล้วซัดไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ ทำให้เธอไม่อาจขยับหรือส่งเสียงได้

ทันใดกริชพุ่งประชิดเข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้แววตาของไป๋ลู่ยิ่งเข้มขึ้นจนยากจะคาดเดาอารมณ์

เมื่อเห็นดวงตาสีเข้มคู่นั้น หานฉือก็รู้สึกแปลก ๆ ก่อนเผยยิ้มเหยียดเยาะ “อย่าห่วงไป ฉันจะจัดการโดยที่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย”

กริชอาบไล้ด้วยพลังปราณ เพียงแทงครั้งเดียวก็ทำให้เนื้ออีกฝ่ายถูกเฉือนอย่างง่ายได้

เฝ่ยไป๋ลู่ยังไม่ไหวติงต่อวาจาของอีกฝ่าย ริมฝีปากสีแดงขยับกล่าวว่า “เอาสิ”

หานฉือยิ่งแปลกใจเมื่อเห็นมือของไป๋ลู่ทิ้งลงข้างกาย ชั่วพริบตานั้นยันต์แผ่นหนึ่งพลันทะยานมาโจมตีเขา

“เกิดอะไรขึ้น?” หานฉือต้องการจะขยับตัว แต่กลับพบว่าตนสูญเสียการควบคุมร่างกายไปแล้ว

เขาประคองกริชขึ้นต้าน ขณะนี้ในหัวใจเต็มไปด้วยความสับสน เขามองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยความหวาดกลัว “เธอแข็งแกร่งกว่าฉันได้ยังไง พลังของเธอ…”

พลังของหญิงสาวตรงหน้า ทั้งทรงพลัง แข็งแกร่งและบริสุทธิ์ไม่น้อย แล้วทำไมก่อนหน้านี้ถึงเบาบางและธรรมดาแบบนั้นล่ะ?

เขาประเมินศัตรูต่ำไป!

เมื่อตระหนักได้เช่นนี้ หานฉือก็ตะโกนไปทางฉี่ลี่ในห้องนอน

“เรียกไปเถอะ ต่อให้นายกรีดร้อง ก็ไม่มีใครช่วยนายได้หรอก” เฝ่ยไป๋ลู่ประสานนิ้วเข้าด้วยกัน ถือแผ่นยันต์ไว้ระหว่างปลายนิ้วของเธอ

หานฉือเงียบกริบ “…”

เฝ่ยไป๋ลู่คว้ากริชไปจากมือของเขา

ด้วยการตวัดเบา ๆ กริชคมเล่มนั้นก็จ่อบนคอของหานฉือแล้ว “ทำไมนายถึงอยากโจมตีฉัน”

“ศิษย์พี่หญิงขอให้เรา…” ดวงตาของหานฉือเบิกกว้าง ชายหนุ่มต้องการหุบปาก แต่กลับไม่สามารถควบคุมคำพูดที่เปล่งออกจากปากตัวเองได้ “ศิษย์พี่หญิงขอให้เราเลาะเอ็นเถือหนัง เอาเลือดและกระดูกของเธอไป นี่คือภารกิจที่อาจารย์มอบหมาย”

“อาจารย์ของนายคือใคร ชื่ออะไร?” เฝ่ยไป๋ลู่ถามต่อ

หานฉือตอบ “อาจารย์ของเราชื่อหานซุ่นเซิง เขาเป็นปรมาจารย์เต๋าที่ทรงพลังมากและเชี่ยวชาญวิชาค่ายกล”

หานซุ่นเซิง… ชื่อแปลกแฮะ

แต่…ผู้ที่ต้องการหัวใจและกระดูกเต๋าแต่กำเนิดของเธอจะต้องเกี่ยวข้องกับอาจารย์หลินจากตระกูลเฝ่ยแน่

ว่าแต่หานซุ่นเซิงกับอาจารย์หลินคนนั้นเกี่ยวข้องกันยังไงนะ?

เฝ่ยไป๋ลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนี้อาจารย์ของนายอยู่ที่ไหน?”

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้เจออาจารย์มานานแล้ว ศิษย์พี่หญิงเป็นคนไปพบท่าน มีเธอที่รู้” หานฉือเหงื่อออกเต็มหลัง

เฝ่ยไป๋ลู่ถามหานฉืออีกครั้ง “ใครคือศิษย์พี่หญิง”

ตอนนี้ใบหน้าของหานฉือซีดเผือด ถึงเขาไม่อยากพูด แต่ก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้ “ศิษย์พี่หญิงคือหวังซิน…”

‘เราเคยได้ยินชื่อนี้มาจากไหนหว่า?’ ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่เป็นประกาย “ติดต่อหวังซิน บอกเธอว่านายทำภารกิจสำเร็จแล้ว และบอกให้เธอมารับซะ”

“ไม่…” ไม่ทันไร จู่ ๆ เลือดก็กระอักออกมาจากปาก

เฝ่ยไป๋ลู่นั่งมองพร้อมแค่นเสียงเย็น

ช่างเป็นวิธีปลิดชีพคนด้วยยาพิษที่โหดเหี้ยมเสียจริง

วิธีการโสมมเช่นนี้ไม่ต่างกับวิชาของอาจารย์หลินแห่งตระกูลเฝ่ยเลย

เฝ่ยไป๋ลู่เดินไปทางห้องนอน ฉี่ลี่ซึ่งถูกควบคุมไว้ก็เป็นลมไปแล้ว ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลได้

“เราคงเริ่มสืบได้จากหวังซินคนเดียวแล้ว”

ส่วนสองคนนี้…

ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่เย็นชาเล็กน้อย เธอโจมตีด้วยแรงส่งจากปลายนิ้ว ทำลายรากฐานพลังเต๋าของหานฉือกับฉี่ลี่ในทันที

หากไร้รากฐานพลัง พวกเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาในอนาคต และไม่สามารถเข้าสู่วิถีเต๋าเพื่อคุกคามชีวิตผู้ใดได้อีก

ในเวลาเดียวกัน เฝ่ยไป๋ลู่ก็จัดการความทรงจำของพวกเขา ปกปิดเรื่องของตัวเอง และสร้างความทรงจำเทียมว่าทั้งสองกำลังทะเลาะกันอยู่

หลังจากทำเช่นนี้ย่อมไม่มีใครสงสัยเธอ

เฝ่ยไป๋ลู่สะบัดสิ่งสกปรกบนมือด้วยความพึงพอใจ หันหลังกลับ และกำลังจะออกไป แต่ก็พบว่าประตูโรงแรมถูกล็อก

เฝ่ยไป๋ลู่กำหมัดแน่น เธอกำลังคิดว่าจะเปิดประตูด้วยแรงดีหรือไม่ ทว่าจู่ ๆ ประตูโรงแรมก็เปิดออกพร้อมเสียงดัง ‘คลิก’

แสงจ้าจากทางเดินสลัวลงทีละน้อย ในขณะที่เฝ่ยไป๋ลู่มองผู้มาเยือนด้วยสีหน้ามืดมน

ผู้ที่จะมาในเวลานี้น่าจะเป็นหวังซินหรือไม่ก็หานซุ่นเซิง

“คุณเฝ่ย…” ใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้นสู้แสง ดวงตาสีเข้มของเขาราวกับดาวเคราะห์เย็น

“คุณมาที่นี่ทำไม?” หัวใจของเฝ่ยไป๋ลู่ดิ่งวูบ กระทั่งหมัดก็ยังไม่คลายตัว

เธอมองเวินสือเหนียนด้วยสายตาที่ระมัดระวัง “กำลังตามสืบฉันอยู่เหรอคะ ถึงได้แอบตามฉันมาน่ะ”

“คุณเฝ่ย ดูคุณจะเข้าใจผมผิดอยู่นะ” เวินสือเหนียนหัวเราะ พร้อมหยิบหยกในกระเป๋าออกมา “หยกนี่มันร้อนและขยับตลอด มันถึงพาผมมาหาคุณ”

เฝ่ยไป๋ลู่เงียบ ก่อนจะพูดว่า “ขอโทษ”

เรื่องที่ว่าผู้ชายคนนี้มีความคิดลุ่มลึก และสติปัญญาก็ยากจะหยั่งวัดคงเป็นความจริง

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ไป๋ลู่คิดว่าเธอเข้าร่วมงานปาร์ตี้ที่ครอบครัวเวินจัดโดยไม่ได้ตั้งใจ ต่อมาจึงได้ทำความรู้จักกับพ่อลูกตระกูลเวิน แล้วคู่พ่อลูกตระกูลเวินก็แนะนำให้เธอรู้จักกับเวินสือเหนียน ถ้าบอกว่าเขาไม่ได้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ เธอไม่เชื่อจริง ๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม เธอจึงต้องระวังมากขึ้น ไม่อย่างนั้นเธออาจพลั้งตกหลุมพรางที่เขาขุดลงไปก็ได้

“ผมยังคงรอให้คุณรักษาขาอยู่นะ เพราะอย่างนั้นอย่าขอโทษผมเลย” เวินสือเหนียนยิ้มและวางหยกลงในมือของเฝ่ยไป๋ลู่

ปลายนิ้วของเฝ่ยไป๋ลู่แตะลูกประคำซึ่งทั้งเย็นทั้งแข็งบนข้อมือของเขา

ชายหนุ่มเองก็เป็นเช่นเดียวกับหญิงสาว

ประดับรอยยิ้มอ่อนโยนไว้บนใบหน้า ปิดบังกลิ่นอายที่เย็นชา สง่างาม และสันโดษของตน

เฝ่ยไป๋ลู่ถอนมืออย่างใจเย็น แล้วมองหินหยกที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความตาย

การบ่มเพาะจิตเป็นเรื่องยาก และการปกป้องจิตใจก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าพลังงานแห่งความตายที่ดูดซับไว้ใกล้จะเกินขีดจำกัด หยกซึ่งไม่ต้องการทำลายตัวเองจึงพาเวินสือเหนียนมาหาเธอโดยสัญชาตญาณ

เพียงแต่ว่าการดูดซึมเร็วเกินไปหน่อยมั้ง ภายในไม่กี่วันก็เต็มแล้วเหรอ

ความเร็วนี้เกินความคาดหมายของเฝ่ยไป๋ลู่ไปมาก เธอถือหยกไว้ ขณะที่งูน้อยเขมือบไอพลังนั้นอย่างไร้ความเกรงใจ

ชั่วขณะที่งูตัวน้อยเขมือบ เฝ่ยไป๋ลู่ก็เบิกเนตรหยินหยางเงียบ ๆ เธอสังเกตพลังปราณบนร่างของเวินสือเหนียน

อาจเป็นเพราะการจ้องมองของเธอจริงจังเกินไป เวินสือเหนียนจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง และพูดด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่ง “คุณกำลังมองอะไรอยู่”

นับตั้งแต่ดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูลใหญ่เวิน ชายหนุ่มก็ชินชากับการถูกมองและสายตาที่ผู้คนมองมาที่เขาแล้ว สิ่งเหล่านี้จึงไม่ส่งผลกระทบต่อจิตใจเขาอีก

ทว่าพอไป๋ลู่มองมา เขาก็นับลูกประคำพลาดไปหนึ่งเม็ดเป็นครั้งแรก

เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกว่าการมองหน้ากันระหว่างพวกเขาไม่ใช่เรื่องน่าอาย

ไม่นาน เธอก็ละสายตา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “พลังงานความตายของคุณเยอะขึ้นนะ”

ทั้งที่หยกดูดซับพลังงานความตายเข้าไปมาก แต่ปริมาณกลับไม่ลด ซ้ำยังมีแต่จะทวีคูณไปอีก

เวินสือเหนียนหยุดนับลูกประคำแล้วพูดว่า “โอ้”

แรงกระตุ้นในจิตใจเบาบางเสียยิ่งกว่าผืนน้ำที่นิ่งสงัดเสียอีก

เฝ่ยไป๋ลู่ประหลาดใจ “ท่าทีเย็นชาแบบนี้ ดูแล้วคุณคงไม่อยากมีชีวิตอยู่สินะ?”

ก่อนหน้านี้เขาพร่ำแต่อยากจะมีชีวิตอยู่ จนร้องขอยันต์จากเธอ แต่ตอนนี้กลับมีท่าทางตายด้าน

“ชีวิต ความตาย ความมั่งคั่ง และเกียรติยศ ทุกสิ่งล้วนถูกกำหนดโดยโชคชะตา” เวินสือเหนียนพูดอย่างไร้ความรู้สึก “ถ้าคุณสมควรตาย คุณจะตาย ถ้าคุณไม่สมควรตาย ก็มีทางออกเสมอ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฝ่ยไป๋ลู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “คุณฉลาดไม่น้อยเลย”

เวินสือเหนียนพูดอย่างจริงจัง “หากคุณต้องการสติปัญญาของผม ก็รับผมเป็นศิษย์”

“ฉันไม่รับลูกศิษย์หรือสั่งสอนใคร คุณชายสามเวิน กรุณาอย่าล้อเล่น” เฝ่ยไป๋หลู่ก้มหน้าลง และบรรยากาศอันตึงเครียดก็หายไป

เธอส่งแร่หยกที่ดูดซับพลังแห่งความตายให้กับเวินสือเหนียน “ไปกันเถอะ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”

เวินสือเหนียนเหลือบมองในห้อง เห็นราง ๆ ว่าชายสองคนนอนอยู่บนพื้น แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไร หันกลับอย่างใจเย็น แล้วพูดว่า “นี่คือที่ของผม ไม่ต้องห่วง จะไม่มีสิ่งใดสาวถึงตัวคุณเด็ดขาด”

เฝ่ยไป๋ลู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบสนอง

โรงแรมนี้เป็นของเวินสือเหนียน การลดการเฝ้าระวังจึงง่ายดายสำหรับเขา

การลบสิ่งของหรืออาคมล้วนเป็นดาบสองคม แต่ตอนนี้พวกเขายังไม่ต้องกังวลว่าบุคคลที่สามจะมาพบเข้า

หลังทั้งสองจากไป ฉี่ลี่กับหานฉือในห้องก็คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดและค่อย ๆ ฟื้น

ทันทีที่พวกเขาลืมตา มองเห็นกันและกัน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยโทสะ ความเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง

……

โจวอี้เจียตรวจสอบข้อความในโทรศัพท์ของเขาเป็นครั้งคราวด้วยความวิตกกังวลและไม่สบายใจ

แต่เมื่อคำนึงถึงว่า คนที่เดบิวต์พร้อมกับเขา ต่างก็มีต้นทุนที่ดีกว่าทั้งนั้น มีเพียงการแสดงของเขาที่ดูจะไร้ความเร้าใจเท่าที่ควร

โจวอี้เจียก็ตัดสินใจและส่งข้อความถึงเฝ่ยไป๋ลู่ [พี่สาว]

เฝ่ยไป๋ลู่ตอบอย่างรวดเร็ว [ไม่ต้องห่วง ฉันจะแจ้งหน่วยงานควบคุมสถานีวิทยุ ภาพยนตร์ โทรทัศน์ของภาครัฐ และตำรวจ พร้อมมอบหลักฐานที่คุณให้ฉัน เขาจะไม่กล้าคุกคามคุณอีก]

โจวอี้เจียสับสน

ทั้งที่เหมือนจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายสื่ออะไร แต่พออ่านวนหลายรอบกลับไม่เข้าใจ

เขาส่งข้อความให้เฝ่ยไป๋ลู่ไม่น้อย โปรดิวเซอร์หวังและผู้จัดการของเขาก็อัดคลิปขู่เขาทั้งในที่แจ้งและที่ลับ

แต่ถ้าเขายังแสร้งทำไขสือ เล่นตัวไม่ยอมให้เฝ่ยไป๋ลู่รายงาน เขาจะไม่ส่งตัวเองไปตายหรือ?

แต่ถ้าเขายอม นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาทำให้โปรดิวเซอร์หวังขุ่นเคืองเหรอ เขาจะยังอยู่ในวงการต่อไปได้อย่างไรในอนาคต จะอธิบายให้ผู้จัดการและบริษัทฟังอย่างไร?

จบแล้ว จบเห่! แผนการของไป๋ลู่ล้ำลึกเกินไป เขาตามไม่ทันแล้ว

……

หวังซินไม่สบายใจเล็กน้อยหลังจากไม่รับข่าวคราวจากอีกฝั่ง และพอเธอไปถึง ก็เห็นพวกเขาสองคนสู้กันวุ่นวาย

“หยุด รากฐานพลังของพวกคุณถูกทำลายได้ยังไง เฝ่ยไป๋ลู่ทำเหรอ” เธอถามตรงประเด็น

“เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้มา แต่เขาคิดจะเอาอาวุธวิเศษที่ศิษย์พี่ให้ผมไป!” หานฉือเงยหน้าขึ้นมองแล้วพูด “ผมไม่ได้มอบให้เขา หลังจากพูดไม่กี่คำ ฉี่ลี่ก็ทำลายรากฐานพลังผม ศิษย์พี่หญิงต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ”

ฉี่ลี่จ้องหานฉือด้วยท่าทางราวอยากจะกินเลือดกินเนื้อ “ศิษย์พี่หญิง ผมผิดไปแล้ว ผมแค่อยากยืมมาดู แต่หานฉือเล่นงานผมก่อน”

หน้าผากของหวังซินเต้นตุ้บ ๆ เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างสองคนนี้

แต่ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะชังกันจนถึงกับทำลายรากฐานพลังของกันและกัน

โชคดีที่เฝ่ยไป๋ลู่ไม่มา ไม่เช่นนั้นถ้าเห็นฉากนี้ อีกฝ่ายจะต้องรู้ตัวแน่ และการล่อเธอออกมาย่อมยากขึ้น

แต่มันเป็นงานที่ได้รับมอบหมายจากอาจารย์… หวังซินหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความร้อนรุ่มในอก

หานฉือมองหวังซินด้วยความหวัง “ศิษย์พี่หญิง คุณช่วยผมสร้างรากฐานพลังใหม่ได้ไหม”

“ไม่” เสียงของหวังซินเย็นชา ก่อนจะหันหลังกลับและจากไป

ผู้ที่สูญเสียรากฐานพลังก็ไม่ต่างกับเศษเดน

ไร้ค่าเกินกว่าจะเก็บไว้

พอกลับมาถึงรถ หวังซินก็เตรียมใจก่อนโทรหาหานซุ่นเซิง

เธอพยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่ “อาจารย์คะ เราล้มเหลว เฝ่ยไป๋ลู่ไม่มา…”

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงแหบแห้งก็ดังขึ้นว่า “ฉันให้เวลาเธออีกหนึ่งสัปดาห์”

หวังซิน “ค่ะอาจารย์”

หลังจากวางสายแล้ว หานซุ่นเซิงก็ไม่สามารถซ่อนความกังวลบนใบหน้าของเขาได้ “เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ ไร้ประโยชน์กันหมด พวกเขาจับคนที่เพิ่งเริ่มฝึกไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“เฝ่ยไป๋ลู่เป็นคนฉลาดและเจ้าเล่ห์ไม่น้อย หวังซินจะจับเธอไม่ได้ก็ไม่แปลก” อาจารย์หลินกล่าว

หานซุ่นเซิงเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วพูดขึ้น “ลูกศิษย์ใหญ่ของฉันเป็นที่ชื่นชอบของนาย นายถึงพูดเพื่อเธอแบบนี้”

อาจารย์หลินยิ้มบาง และเลียริมฝีปาก ราวกับลิ้มรสความหวานล้ำซึ่งมาจากร่างของหวังซิน

“ไม่ต้องกังวล ศิษย์พี่รอง ฉันรู้จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเฝ่ยไป๋ลู่”

“หากคุณเข้าใจจุดอ่อนของเธอ คุณก็ไม่ต้องกลัวว่าจะจับเธอไม่ได้”

“โอ้” หานซุ่นเซิงถาม “จุดอ่อนของเธอคืออะไร”

ดวงตาของอาจารย์หลินเป็นประกายด้วยความชั่วร้าย “พ่อแม่บุญธรรมของเธอ”

[1] ลูกวัวเพิ่งเกิดไม่รู้จักเสือ เป็นความเปรียบถึง คนหนุ่มสาวที่มีความมุ่งมั่นไร้ความกังวล จึงกล้าแสดงออก แต่ในขณะเดียวกันความกล้านั้นอาจนำภัยมาสู่ตนโดยไม่รู้ตัว