เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3178 ชายชรา / ตอนที่ 3179 ลึกลับยากหยั่งคาด
ตอนที่ 3178 ชายชรา
ตอนที่นางเตรียมลุกขึ้นยืน เสียงหนึ่งพลันดังแว่วมา
“เทพเซียนเมามายน่าดื่มหรือไม่”
นางสะดุ้งตกใจ เงยหน้ามองตามเสียงไปตามสัญชาตญาณ บนต้นไม้มีชายชราในเสื้อสีเทากำลังนั่งอยู่ เขาดูสกปรกผมเผ้ายุ่งเหยิง ราวกับว่าไม่ได้อาบน้ำมานานมาก เรือนผมหนวดเคราเป็นสีดอกเ เลาทอแสงสีเงิน ทว่าใบหน้ากลับมีเลือดฝาด ไม่เห็นริ้วรอยเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้เขากำลังมองนางด้วยดวงตาที่หรี่เล็กลงเพราะรอยยิ้ม ทำให้นางรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง
ชายชราผู้นี้อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร? นางไม่รู้สึกถึงเขาเลยหรือนี่? อีกทั้งยังถามด้วยว่าเทพเซียนเมามายน่าดื่มหรือไม่?เขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ทั้งหมดเลยหรือ? ทัน นใดนั้นดวงตานางพลันเป็นประกาย เกิดแผนการขึ้นในใจ
เห็นนางไม่เอ่ยปาก ชายชราจึงกระโดดลงจากต้นไม้ ก่อนนั่งลงข้างโต๊ะหินพลางชี้สุราที่ตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว “ให้ข้าผู้ชราดื่มสักถ้วยเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วมองเขา กล่าวว่า “นี่เป็นสุราที่ดื่มแล้วต้องเมาแน่นอน ท่านแน่ใจหรือว่าอยากดื่ม”
“ข้าเพียงชิมรสชาติดู” ชายชราเอ่ย ยิ้มจนตาหยี “ไม่ได้ดื่มสุรามานาน กระหายอยู่บ้าง”
เห็นดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วจึงช่วยเขารินสุราถ้วยหนึ่ง หลังจากเขายกถ้วยสุราขึ้นจิบคำหนึ่งแล้วก็ขมวดคิ้ว มีสีหน้าไม่ค่อยพึงพอใจ “นี่ไม่ต่างอะไรจากน้ำ นับว่าเป็นสุราเทพเซียนเ เมามายได้หรือ ไม่อร่อยๆ”
เขาพูดพลางเทสุราไปทางด้านหลัง จากนั้นก็วางถ้วยสุราลงบนโต๊ะข้างหน้า ยิ้มตาหยีมองเฟิ่งจิ่วดังเดิม “ข้าพาเจ้าไปดื่มสุราเทพเซียนเมามายของจริงเป็นอย่างไร”
เฟิ่งจิ่วยังไม่ทันพูดอะไร ชายชราก็ลากตัวนางจากไปแล้ว ไม่รอให้นางขัดขืนหรือปฏิเสธเลยแม้แต่นิดเดียว ชายชราที่เอาแต่ยิ้มให้เฟิ่งจิ่วผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่? เมื่อ อได้สัมผัสในระยะใกล้ บนกายคนผู้นี้มีกลิ่นสมุนไพรเข้มข้น น่าจะเป็นคนที่เชี่ยวชาญทางด้านสมุนไพรมานานหลายปี ทว่าเมื่อครู่ตอนเขาอยู่บนต้นไม้ นางกลับไม่ได้กลิ่นสมุนไพรแม้แต่น้ อย
“ผู้อาวุโส ท่านเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุหรือ” เฟิ่งจิ่วถามพร้อมทั้งเดินตามเขาไป
ชายชราตรงหน้าหันมามองนางครั้งหนึ่ง ยังคงยิ้มดังเดิม “ใช่! ข้าผู้ชราเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ”
ขณะเดินอยู่นั้น ทั้งสองผ่านป่าผ่านถ้ำมากมาย กระทั่งมาถึงริมลำธารสายหนึ่ง ชายชราจึงปล่อยมือจากเฟิ่งจิ่ว เขาจ้องมองลำธารข้างหน้า สุดท้ายจึงพูดกับเฟิ่งจิ่ว “เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ครู่หนึ่ง”
เงาร่างเขาพลันหายวับไป ปลายเท้าเหยียบก้อนหินกระโจนออกไป ครั้นถึงต้นไม้ใหญ่ด้านล่างลำธารแล้วก็เริ่มขุดดิน ไม่นานนักก็ขุดเอาสุราไหหนึ่งออกมาจากใต้ดิน
“ฮ่าๆๆๆ ยังอยู่ที่นี่จริงด้วย” เขาหัวเราะจนตาหยีด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเร่งฝีเท้ามาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่ว “ไปๆ ข้าจะให้เจ้าชิมว่าอะไรคือสุราเทพเซียนเมามายที่แท้จริง”
เขาพูดพลางยกสุราไหนั้นเดินไปยังป่าอีกด้านหนึ่ง นั่งลงใต้ต้นไม้ ขณะกำลังเตรียมจะเปิดไหดื่มสุรานั้น เฟิ่งจิ่วกลับเอ่ยขึ้นว่า “ช้าก่อน”
ชายชรามองนาง “ทำไมหรือ”
“หากไม่มีอาหารเคล้าสุราจะไม่น่าเสียดายแย่หรือ ตอนที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ข้าเห็นว่ามีไก่วิญญาณอยู่ในป่าฝูงหนึ่ง ข้าไปจับมาย่างสักสองตัวเป็นอย่างไร” นางมองชายชราด้วยดวงตาที่เ เป็นประกาย
“ไก่วิญญาณ?” ชายชราชะงักไป พลันมีสีหน้าแปลกใจ “เจ้าหมายถึงไก่วิญญาณหางหงส์นั่นน่ะหรือ”
“อืม” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ฝีมือการย่างไก่ของข้าไม่เลว กินไก่แกล้มสุราจะต้องดีเยี่ยมเป็นแน่”
ได้ยินดังนั้นแล้วดวงตาของชายชราพลันเป็นประกายเช่นกัน “ดีเลย! เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ! ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” ชายชรามองนาง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าทันที ก่อนหมุนกายแล้วเดินจากไป
เห็นเงาหลังที่หมุนกายจากไป ชายชรายังคงดวงตาเป็นประกาย พร้อมเผยรอยยิ้มแปลกประหลาดออกมา
……….
ตอนที่ 3179 ลึกลับยากหยั่งคาด
เฟิ่งจิ่วเดินไปเดินมา เพราะความลึกลับยากหยั่งของชายชราผู้นั้น นางมีความคิดจะอาศัยโอกาสนี้จากไป ทว่าพอนึกถึงสีหน้าและน้ำเสียงไม่ยี่หระของแล้ว ในใจนางกลับรู้สึกไม่แน่ใจขึ้น มา
เขาเป็นใครกัน? แต่สิ่งที่นางแน่ใจได้เรื่องหนึ่ง นั่นก็คือชายชราผู้นั้นเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุของที่นี่ นักเล่นแร่แปรธาตุคนผู้นี้มองเห็นทุกอย่างชัดเจน ทว่ากลับไม่พูดถึงเลย แม้สักนิด ไม่พูดอะไรเลยสักอย่างอีกทั้งยังลากนางมาดื่มสุรา?
เรื่องนี้ทำให้นางงุนงงอยู่บ้าง อีกฝ่ายคิดทำอะไรกันแน่?
หลังจากจับไก่วิญญาณหางหงส์มาได้สองตัว นางจึงเดินกลับไปอีกครั้ง ไม่ใช่ว่านางไม่อยากจากไป เพียงแต่นางรู้สึกว่าชายชราผู้นั้นไม่มีทางปล่อยให้นางไปง่ายๆ เป็นแน่ ไม่แน่ว่าหลังจา ากนางหนีไปแล้ว ชายชราผู้นั้นคงคอยติดตามอยู่ข้างหลังด้วยพลังที่ลึกล้ำยากหยั่ง ต่อให้ติดตามอยู่ข้างหลัง นางก็อาจจะไม่รู้ตัว
คิดถึงตรงนี้แล้วนางจึงอดถอนใจเสียงเบาไม่ได้ ผู้ฝึกตนที่พบเห็นข้างนอกน้อยนักที่จะมีพลังสูงกว่านาง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าการมาถึงที่นี่โดยบังเอิญจะทำให้ได้พบเจอกับคนที่มีพลัง เหนือกว่านางตั้งหลายคน
นางถือไก่วิญญาณหางหงส์ที่จับได้กลับไป เห็นชายชราผู้นั้นกอดไหสุราพร้อมพิงต้นไม้หลับตาพักผ่อนอยู่ นางเดินเข้าไปใกล้ก่อนเรียก “ผู้อาวุโส ข้าจับไก่วิญญาณหางหงส์มาแล้ว”
ชายชราลืมตามองเฟิ่งจิ่ว ยิ้มพลางกล่าว “เช่นนั้นเจ้าก็จัดการเถอะ!”
ดังนั้นเฟิ่งจิ่วจึงเก็บรวบรวมเลือดไปจนถึงหางหงส์ที่ยาวที่สุดของไก่วิญญาณทั้งสองตัวเอาไว้ นางไม่ได้ใช้กิ่งไม้หรือก่อไฟ เพียงจัดการขนไก่และทำความสะอาดอวัยวะภายในก่อนห่อด้วยโค คลนเพื่อทำเป็นไก่ขอทาน
นางใช้ไฟในมือย่างไก่โดยตรง ชายชราผู้นั้นนั่งมองอยู่ข้างๆ ตลอด ดวงตาทอประกาย ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เวลาผ่านพ้นไป นางขุดไก่ขอทานสองตัวนั้นออกมา กลิ่นหอมเข้มข้นตลบอบอวล ดวงตาของชายชราเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม “หอมนัก!”
“ผู้อาวุโสลองชิมเถอะ” เฟิ่งจิ่วยื่นไก่ตัวหนึ่งให้เขา
ชายชราก็ไม่เกรงใจเช่นกัน หยิบตะเกียบคู่หนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ คีบเนื้อไก่กิน พร้อมกล่าวชมอีกครั้งว่า “ยอดเยี่ยมจริงๆ” ทันใดนั้นเขาก็รินสุราดื่มถ้วยหนึ่ง จากนั้นรินให้เ เฟิ่งจิ่วถ้วยหนึ่ง “มา เจ้าลองชิมสุราเทพเซียนเมามายดู”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย “หากนี่เป็นสุราเทพเซียนเมามาย เกรงว่าข้าดื่มถ้วยเดียวก็คงเมาแอ๋แล้ว แล้วจะนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนผู้อาวุโสได้อย่างไร”
“ฮ่าๆ จริงของเจ้า” ชายชรายิ้ม พลิกฝ่ามือครั้งหนึ่ง ปรากฏโอสถเม็ดหนึ่งออกมา “มาๆ กินโอสถนี้ก่อน มันช่วยให้เจ้าไม่เมาหลับไป”
ตอนเห็นโอสถเม็ดนั้น เฟิ่งจิ่วหัวใจกระตุกวูบ นี่มันโอสถระดับเจ็ด!
ชายชราผู้นี้แค่พลิกมือก็มีโอสถระดับเจ็ดแล้ว เก่งกาจอย่างแท้จริง! นางข่มความตื่นเต้นในหัวใจเอาไว้ นางรับโอสถเม็ดนั้นมาดู “ผู้อาวุโส โอสถระดับเจ็ดล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง ท่าน นจะมอบให้ข้าเช่นนี้หรือ”
“ล้ำค่า? ฮ่าๆๆ โอสถล้ำค่าก็ต้องมีคนกินมัน มีมันแล้วก็ต้องใช้งาน ไม่เช่นนั้นต่อให้ล้ำค่าแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว” ชายชราพูดพร้อมรอยยิ้ม เขาดื่มสุราเซียนเมามาย กินไก่ขอทาน น บนใบหน้าเจือสีแดงระเรื่อเปี่ยมไปด้วยความพอใจ
ฟังจบแล้วดวงตาของเฟิ่งจิ่วพลันเป็นประกายอีกครั้ง ในใจรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กๆ โอสถล้ำค่าต้องมีคนกินก่อนถึงจะแสดงประสิทธิภาพอันน่าอัศจรรย์ออกมาได้ ยิ่งโอสถล้ำค่ามากก็ยิ่งต้อ องมีคนต้องการถึงจะนับได้ว่าเป็นโอสถที่ล้ำค่า สภาพจิตใจและทัศนคติเช่นนี้เป็นสิ่งที่น้อยคนนักจะมีได้
นางมองโอสถเม็ดนี้ในมือ ก่อนจะอ้าปากกลืนมันลงไป พร้อมกันนั้นก็ยกถ้วยสุราขึ้นจิบเบาๆ คำหนึ่ง กลิ่นสุราฤทธิ์แรงเตะจมูก ปราณวิญญาณเต็มเปี่ยม เป็นสุราเทพเซียนเมามายแท้จริ งอย่างไม่ต้องสงสัย…
YOU MAY ALSO LIKE
