เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3176 สอบถาม / ตอนที่ 3177 เทพเซียนเมามาย
ตอนที่ 3176 สอบถาม
เสียงของเขาหยุดลง ก่อนจะกล่าวอีกว่า “ผู้ฝึกตนที่ดูแลหุบเขาราชาโอสถกลับมีเก้าสิบเก้าคน”
ได้ยินดังนั้นดวงตาของเฟิ่งจิ่วพลันเป็นประกายเล็กน้อย มองเขาพร้อมถามต่อว่า “ระดับนักเล่นแร่แปรธาตุที่นี่คงไม่ต่ำต้อยกระมัง ราชาโอสถถูกเรียกว่าราชาโอสถได้ เกรงว่าคงถึงระดับส สูงสุดของนักเล่นแร่แปรธาตุแล้วกระมัง เทพโอสถใช่หรือไม่”
“ฮ่าๆ ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าพอมีความรู้อยู่บ้าง ถูกต้อง ราชาโอสถเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเทพโอสถแล้ว โอสถที่เขาหลอมออกมายอดเยี่ยมหาใดเปรียบ เพียงเม็ดเดียวก็เพิ่มระดับพลังข ของข้าได้แล้ว เพียงเม็ดเดียวก็ทำให้คนในครอบครัวอายุขัยไร้ขีดจำกัดแล้ว ได้ติดตามราชาโอสถถือเป็นโชคดีของข้า หากเจ้าเข้ามาอยู่ในความดูแลของราชาโอสถแล้ว กลายเป็นสตรีปรนนิบัติ ข้างกายเขา ราชาโอสถย่อมไม่ใจร้ายกับเจ้าอย่างแน่นอน”
ครั้นฟังจบ เฟิ่งจิ่วยิ้มออกมาเล็กน้อย พูดเพียงว่า “ข้ายังไม่เคยพบนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเทพโอสถมาก่อนเลย ถือโอกาสนี้เพิ่มพูนประสบการณ์ดูสักครั้ง”
ดังนั้นระหว่างทางนางจึงสนทนากับชายวัยกลางคนผู้นั้นอยู่ตลอด อาจเป็นเพราะชายวัยกลางคนรู้สึกว่านางไม่อาจไปจากที่นี่ได้ จึงไร้ซึ่งความระแวง นางถามอะไรก็ตอบอย่างนั้น ทำให้นางร รู้เรื่องเกี่ยวกับข้างในนี้ไม่น้อย
ตอนผ่านถ้ำแห่งหนึ่ง นางได้กลิ่นหอมสมุนไพรเข้มข้น นางอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าเพื่อมองไปทางถ้ำแห่งนั้น และเอ่ยถามขึ้นทันที “มีนักเล่นแร่แปรธาตุกำลังหลอมโอสถอยู่หรือ”
“ถูกต้อง นักเล่นแร่แปรธาตุในหุบเขาราชาโอสถของพวกข้าทุกคนล้วนเป็นบุคคลระดับหัวกะทิ” สีหน้าของเขามีทั้งความภูมิใจและหยิ่งทะนง “โอสถที่พวกเขาหลอมออกมาส่วนใหญ่ล้วนให้พวกข้า กินเพื่อเพิ่มพลังของพวกข้า ตำแหน่งของนักเล่นแร่แปรธาตุล้วนไม่ธรรมดา”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ถามอีก “เช่นนั้นน้ำลืมอดีตเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุคนใดทำขึ้นหรือ กินแล้วจะลืมทุกอย่างในอดีตจริงหรือ”
“ราชาหลอมโอสถเป็นคนหลอมน้ำลืมอดีตเอง มีเพียงราชาโอสถที่หลอมน้ำลืมอดีตออกมาได้”
“เห็นทีราชาโอสถจะร้ายกาจมาก” เฟิ่งจิ่วว่า
“นั่นย่อมแน่นอน เขาถึงได้เป็นราชาโอสถอย่างไรเล่า!” ชายวัยกลางคนกล่าว ทอดสายตาพิจารณาเฟิ่งจิ่วคราหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถาม “เจ้าเข้าใจการหลอมโอสถหรือ”
เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่เข้าใจ”
“ดูจากท่าทางเจ้าแล้วน่าจะไม่เข้าใจ วิชาหลอมโอสถกว้างขวางและลึกซึ้งมาก ไม่ใช่สิ่งที่สตรีตัวเล็กๆ อย่างเจ้าจะเข้าใจได้” ชายวัยกลางคนชำเลืองมองเฟิ่งด้วยท่าทางคล้ายกับกำลังพูดว่า าข้ารู้อยู่แล้วเชียว จนกระทั่งนำทางมาจนถึงด้านหน้า “ใกล้ถึงหน้าถ้ำของราชาโอสถแล้ว พวกเรารออยู่ที่นี่ก่อนเถอะ!”
เขาพูดแล้วพาเฟิ่งจิ่วไปนั่งลงข้างเก้าอี้ของโต๊ะหินใต้ต้นไม้ด้านข้างทางภูเขา
เฟิ่งจิ่วนั่งลงตรงนั้นอย่างว่าง่าย มองไปรอบๆ พลางกล่าว “ที่พักอาศัยที่นี่เป็นถ้ำหมดเลยหรือ หนึ่งคนหนึ่งถ้ำใช่หรือไม่”
“อืม ถูกต้อง หนึ่งคนหนึ่งถ้ำ จะได้หลอมโอสถได้สะดวก” ชายวัยกลางคนพยักหน้าก่อนพูด อาจเพราะเฟิ่งจิ่วว่าง่ายมาตลอดทาง เขาจึงเรียกคนให้ยกน้ำชาเข้ามา
“ดื่มชาสักถ้วยเถอะ! นี่ล้วนเป็นชาสมุนไพรที่หุบเขาราชาโอสถปลูกเอง มีเงินก็ซื้อไม่ได้หรอกนะ” เขาบอกให้นางชิมน้ำชาดู
เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย นึกขันอยู่ในใจ คนผู้นี้คิดว่านางต้องได้อยู่ที่นี่อย่างแน่นอนกระมัง คิดว่านางเข้ามาที่นี่แล้วจะหนีออกไปไม่ได้เลยใช่หรือไม่?
“เช่นนั้นโอสถที่หลอมขึ้นโดยนักเล่นแร่แปรธาตุในหุบเขา ต้องส่งมอบให้เบื้องบนทั้งหมดเลยหรือไม่”
“ทุกครั้งที่หลอมโอสถใหม่ออกมาได้ต้องส่งมอบให้เบื้องบนหนึ่งขวด ส่วนอย่างอื่นต่างคนต่างเก็บไว้เองได้” ชายวัยกลางคนตอบ มองเฟิ่งจิ่วแล้วพูดต่อ “ในหุบเขาราชาโอสถมีสถานที่เก็ บสมุนไพรวิญญาณล้ำค่าและโอสถโดยเฉพาะอยู่ หากนำโอสถขวดหนึ่งจากข้างในนั้นไปไว้ข้างนอก ผู้คนล้วนต้องต่อสู้แย่งชิงเพื่อให้ได้มาอย่างแน่นอน”
……….
ตอนที่ 3177 เทพเซียนเมามาย
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
เฟิ่งจิ่วกล่าว สายตามองไปข้างหน้า เห็นชายวัยกลางคนที่จากไปก่อนหน้านี้เดินเข้ามาแล้ว นางยกน้ำชาขึ้นดื่มอึกหนึ่ง น้ำชาเข้าสู่ลำคอแล้วมีรสชาติสดชื่นหอมหวานดังคาด อีกทั้งยัง งมีปราณพลังวิญญาณควบแน่นอยู่ภายในกายรางๆ
“เป็นอย่างไร ราชาโอสถอยากพบนางหรือไม่” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เฟิ่งจิ่วถามขึ้น ขณะเดียวกันก็มองผู้มาใหม่
หลังจากชายวัยกลางคนผู้นั้นมองเฟิ่งจิ่วครั้งหนึ่ง ก็กล่าวกับคนผู้นั้นว่า “ราชาโอสถอยู่ระหว่างเข้าฌานหลอมโอสถ ไม่อาจรบกวนได้”
“ไม่ใช่ได้ยินว่าราชาโอสถเพิ่งหลอมโอสถใหม่ออกมาได้ไม่นานหรือ ไยเข้าฌานหลอมโอสถอีกแล้วเล่า” ชายวัยกลางคนผู้นั้นประหลาดใจเป็นอย่างมาก ด้วยคิดไม่ถึงว่าราชาโอสถจะเข้าฌานพอดี
“ทางนั้นบอกว่าเพิ่งเข้าฌานเมื่อเช้าวันนี้ อย่างน้อยๆ คงอีกหลายวันถึงจะออกจากฌาน เช่นนั้นก็หาที่ให้นางพักผ่อนก่อนเถอะ!” ชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าว สายตาจ้องมองไปยังเฟิ่งจิ่ ว “ต้องดื่มน้ำลืมอดีตเสียก่อน”
เฟิ่งจิ่วได้ยินพลันดวงตาเป็นประกาย ถามว่า “น้ำลืมอดีตหน้าตาเป็นอย่างไร ดื่มแล้วส่งผลร้ายอะไรต่อร่างกายหรือไม่ มีเพียงข้าที่ดื่มน้ำลืมอดีตแล้วถึงทำให้พวกท่านสบายใจได้ใช่หร รือไม่”
“ถูกต้อง มีเพียงเจ้าดื่มน้ำลืมอดีต ลืมทุกอย่างในอดีตจนหมดสิ้น ว่างเปล่าราวกับกระดาษขาว พวกข้าถึงจะมองเจ้าเป็นพวกเดียวกันได้” ชายวัยกลางคนว่า ยังคงจ้องมองไปที่นาง “เจ้าไม่ต้ องกังวล นั่นเพียงทำให้ความทรงจำของเจ้าหายไป ไม่ได้ส่งผลกระทบอย่างอื่น”
กล่าวจบชายวัยกลางคนก็หยิบขวดโปร่งใสขนาดเล็กออกมา ส่งให้เฟิ่งจิ่ว “ดื่มเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วรับขวดนั้นมาแล้วมองดูน้ำยาข้างใน นั่นเป็นน้ำยาสีท้องฟ้า คล้ายกับมีกระแสพลังไหลเวียนอยู่เลือนราง นางถือขวดใบนั้นพลางมองชายวัยกลางคนทั้งสอง ยิ้มพลางกล่าวว่า “เช่นน นั้นข้าจะดื่มน้ำยานี้ ทว่าแม้แต่พวกท่านสองคนข้าก็จะลืมใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง” คนทั้งสองพยักหน้า
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วจึงสะบัดแขนเสื้อ บนโต๊ะพลันปรากฏกาสุราหนึ่งกาและถ้วยสุราขึ้นมาสามถ้วย นางยกกาสุรารินสุราออกมาสามถ้วย “ทั้งสองท่าน ข้าเฟิ่งจิ่วนับว่าได้รู้จั กพวกท่านหนึ่งครั้ง ในเมื่อจะลืมอดีตแล้ว ข้าขอเชิญพวกท่านร่วมดื่มสุรากับข้าสักถ้วย!”
นางพูดพลางยกถ้วยสุราขึ้นเชื้อเชิญพวกเขา
“ฮ่าๆ เจ้าคงไม่ใส่ยาลงไปในสุรากระมัง” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าว ยืนนิ่งไม่ขยับ
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเสียงเบา “จะเป็นไปได้อย่างไร หากเป็นเช่นนั้นไม่เท่ากับข้าดูถูกพวกท่านหรอกหรือ ด้วยวรยุทธ์และพลังของพวกท่าน ใช่ว่ายาทั่วไปจะใช้ได้ผลกับพวกท่านเสียเมื่อไร”
สองคนฟังแล้วสบตากัน ก่อนพยักหน้า “เจ้าพูดถูกต้อง ด้วยวรยุทธ์ของพวกข้า ยาทั่วไปใช้กับพวกข้าไม่ได้ผล ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ในหุบเขาราชาโอสถ เจ้าไม่น่าจะกล้าเล่นลูกไม้อะไร”
พวกเขานั่งลง ยกถ้วยสุราขึ้นดมก่อน กลิ่นสุราเข้มข้นเตะจมูก ยังมีปราณพลังวิญญาณบริสุทธิ์เต็มเปี่ยมสายหนึ่งด้วย ทำให้พวกเขาสูดหายใจลึกอย่างอดไม่ได้ครั้งหนึ่ง
“ยังไม่ทันดื่มก็รู้แล้วว่าเป็นสุราดี” สองคนกล่าวชม ดื่มสุราถ้วยนั้นจนหมดอย่างละเมียดละไม ยิ่งดื่มก็ยิ่งรู้สึกว่าสุรานี้เข้มข้นถูกปาก จึงรินสุราอีกถ้วยหนึ่งอย่างพร้อม มเพรียง
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นก็ยิ้มบางๆ ยกสุราขึ้นจิบเบาๆ อึกหนึ่งเช่นกัน มองพวกเขาสองคนดื่มสุราติดต่อกันถึงสามถ้วย ตอนเตรียมจะรินสุราอีกครั้ง มือที่ยื่นออกมาพลันตกลงอย่างไร้เรี ยวแรง ทั้งร่างล้มพับลงไป หลับปุ๋ยไม่ได้สติ ราวกับว่าเมามากอย่างไรอย่างนั้น
“เทพเซียนเมามาย เทพเซียนเมามาย แม้แต่เทพเซียนก็เมาสุราได้ แล้วพวกท่านเล่า” นางแย้มยิ้ม สายตาทอดมองคนทั้งสองที่กำลังเมาจนไม่ได้สติ…
YOU MAY ALSO LIKE
