เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3206 เลือกกิน / ตอนที่ 3207 หนีแล้ว
ตอนที่ 3206 เลือกกิน
เฟิ่งจิ่วนอนอยู่ในอ้อมแขนของสตรีนางนั้น ถูกนางกอดจนแน่น เบียดอยู่ตรงหน้าอกนุ่มนิ่มของนางแล้วย่อมพูดไม่ออก เมื่อครู่ถูกตาข่ายสีเงินปกคลุมลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวจึงถูกจับได้เช่นนี้
เห็นอีกฝ่ายคล้ายกับไม่คิดลงมือสังหาร นางก็คร้านจะขยับเช่นกัน นอนพักผ่อนก็ได้!
ชายวัยกลางคนมองสัตว์ตัวน้อยนั้นแล้ว ก็กล่าวด้วยความแปลกใจอยู่บ้าง “คิดไม่ถึงเลยว่าจะเชื่องขนาดนี้ อาจเป็นเพราะยังตัวเล็กอยู่กระมัง!” หากไม่เช่นนั้นเขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าอะไรทำให้สัตว์ตัวน้อยกลางป่าสัตว์ปีศาจเชื่องได้ขนาดนี้
“ท่านพ่อ พวกเราพักผ่อนกันสักหน่อยเถอะ!” นางมองบิดาพลางกล่าว
ได้ยินดังนั้นแล้วชายวัยกลางคนมองไปรอบๆ คราวนี้ค่อยพยักหน้า “ดีเหมือนกัน พักผ่อนก่อนสักหน่อย ไปทางนั้นเถอะ!” เขาชี้ข้างหน้าแล้วเดินนำทางพวกเขาไป
เฟิ่งจิ่วที่นอนอยู่ในอ้อมแขนสตรีนางนี้มองพิจารณาพวกเขาอย่างเกียจคร้านครั้งหนึ่ง เห็นพวกเขารวมถึงสตรีนางนี้มีกันเพียงสี่คน ความจริงแล้วคนที่แข็งแกร่งที่สุดคือชายวัยกลางคนผู้นั้น ส่วนอีกสองคนมีฝีมือพอใช้ได้ ทว่ากลับพาคนที่อ่อนแอเช่นสตรีนางนี้มาอยู่ที่นี่ด้วย นับว่าแปลกอยู่บ้าง
อย่างไรเสียสถานที่แห่งนี้ก็คือป่าสัตว์ปีศาจ มีอันตรายอยู่ทุกที่ หากประมาทย่อมตกอยู่ในสถานการณ์คับขับ กลายเป็นสิ่งของรองท้องของสัตว์ปีศาจ พาสตรีเยาว์วัยร่างกายอ่อนแอคนหนึ่งเข้ามา ช่างรนหาที่ตายจริงๆ
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางคาดไม่ถึงคือพวกเขาเพิ่งนั่งลงพักผ่อนได้ไม่นาน หญิงสาวนางนั้นก็สังหารงูที่เลื้อยอยู่บนต้นไม้ได้ตัวหนึ่ง จากนั้นก็ดันมันมาถึงตรงหน้านาง
“มา กินอะไรหน่อยเถอะ! เจ้ากินเนื้องูนี่กระมัง” นางขยับงูที่ถูกตัดศีรษะไปแล้วมาตรงหน้า จากนั้นก็วางสัตว์ตัวน้อยลง “รีบกินเร็ว แม้สัตว์ปีศาจพวกนี้มีพลังปีศาจน้อยมาก แต่ก็น่าจะเสริมกำลังให้เจ้าได้”
มุมปากของเฟิ่งจิ่วกระตุกครั้งหนึ่ง เสริมกำลัง? เอาตาที่ไหนมามองว่านางต้องกินงูเสริมกำลัง ยิ่งไปกว่านั้นวางงูไว้ตรงหน้านางทั้งตัวเช่นนี้แล้วจะให้นางกินอย่างไร คิดว่านางเป็นสัตว์ตัวหนึ่งจริงหรือ?
“คุณหนู สัตว์ตัวนี้เหมือนจะเลือกกินอยู่บ้าง น่าจะไม่กินเนื้องูหรอก!”
ชายคนหนึ่งข้างๆ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม มองสัตว์ตัวน้อยที่มีท่าทางรังเกียจและมองท้องฟ้าท่าเดียวอย่างนึกขัน รู้สึกว่าท่าทางนั้นช่างเหมือนคนนัก น่ารักและน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก
“เอ๋? ไม่กินเนื้องู? เช่นนั้นเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแล้วกัน!” นางเห็นสัตว์ตัวน้อยมีท่าทางรังเกียจจริงๆ จึงมองไปทางชายคนที่พูดเมื่อครู่นี้ “พี่ใหญ่เฉิง สัตว์เหล่านั้นที่พวกเขาสังหารมาตลอดทาง ท่านล้วนเก็บไว้ทั้งหมด ข้าว่าท่านนำออกมาให้สัตว์ตัวน้อยกินสักหน่อยเถอะ!”
พอฟังจบแล้ว ชายผู้นั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งค่อยกล่าว “ได้เลย!” จากนั้นเขาหยิบหมูปีศาจที่ตายไปแล้วตัวหนึ่งออกมาจากในแหวนมิติ “พวกเราถือโอกาสย่างกินสักหน่อยเถอะ! เพิ่มพลังงานสักหน่อย”
“ดี”
สตรีนางนั้นยิ้มรับ จากนั้นจึงหั่นเนื้อหมูปีศาจให้สัตว์ตัวน้อย “มาๆ เจ้าชิมดูเถอะ นี่ไม่ใช่เนื้องูแล้ว นี่เป็นเนื้อหมูปีศาจ เนื้อหมูปีศาจสดอร่อย เจ้ากินสักชิ้นหนึ่งเถอะ! กินสักชิ้นแล้วเจ้าจะต้องชอบแน่ๆ”
เฟิ่งจิ่วเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ นางไม่ชอบเนื้อสัตว์ปีศาจดิบ เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายยัดเนื้อดิบให้นางกิน นางจึงกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของสตรีนางนั้น หมอบศีรษะพักผ่อน
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นแล้วก็เงยหน้าหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ ท่าทางสัตว์ตัวน้อยตัวนี้ไม่ธรรมดาเลย! แม้แต่เนื้อหมูปีศาจก็ไม่กิน เลือกกินดีทีเดียว”
……….
ตอนที่ 3207 หนีแล้ว
สองบิดาบุตรีสนทนากัน ส่วนอีกสองคนง่วนอยู่กับกันหยิบกิ่งไม้มาย่างไก่ เวลาผ่านพ้นไปโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเฟิ่งจิ่วที่พักผ่อนอยู่ในอ้อมแขนสตรีนางนั้นได้กลิ่นเนื้อย่าง นางถึงกระโดดออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายมานั่งยองข้างๆ กองไฟนั้น ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเนื้อย่างที่ถูกย่างจนเหลืองทองอยู่ตรงนั้น
“ฮ่าๆ ดูเหมือนสัตว์ตัวน้อยจะชอบกินเนื้อสุกนะ” ชายผู้นั้นเห็นสัตว์ตัวน้อยมองเนื้อย่างไม่วางตา จึงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
“สัตว์ตัวน้อยแปลกนัก สัตว์ที่นี่ล้วนกินเนื้อดิบ ไยมันกลับชอบเนื้อสุกเล่า หรือว่ามันถูกเลี้ยงด้วยคน” ชายอีกคนหนึ่งพูดขึ้นมาเช่นกัน พลางพิจารณาสัตว์ตัวน้อยที่นั่งยองอยู่ตรงนั้น
สตรีนางนั้นฟังแล้วชะงักไป “เลี้ยงด้วยคน? พวกท่านหมายถึงสัตว์ตัวน้อยมีเจ้าของหรือ”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า “เป็นไปได้ สัตว์ตัวน้อยไม่เหมือนสัตว์ที่นี่อย่างชัดเจน อีกทั้งไม่ชอบกินเนื้อดิบ ไม่กลัวคน จะบอกว่าเลี้ยงด้วยคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”
เฟิ่งจิ่วหันไปมองพวกเขาครั้งหนึ่ง จากนั้นจ้องมองเนื้อย่าง
สตรีนางนั้นเห็นแล้วก้าวไปหั่นเนื้อย่างชิ้นหนึ่ง ก่อนใช้ใบไม้ห่อแล้วส่งไปถึงตรงหน้าของสัตว์ตัวน้อย “มากินเถอะ!” นางกำลังจะวางลงไป ใครเล่าจะรู้ว่าสัตว์ตัวน้อยรับเนื้อห่อใบไม้ด้วยกรงเล็บ มันนั่งยองอย่างนั้นพลางกินเนื้อชิ้นนั้นไปด้วย
เห็นท่าทางคล้ายกับคนเป็นอย่างยิ่งแล้ว สตรีนางนั้นพลันชะงักไป “อาจมีคนเลี้ยงมันจริงๆ”
เฟิ่งจิ่วไม่ได้สนใจพวกเขาเช่นกัน กินเนื้อย่างของตนเองไป ระหว่างนั้นก็ฟังพวกเขาสนทนากันไปด้วย ตอนนี้นางเพิ่งรู้ว่าเดิมทีพวกเขามีกันหลายคน ทว่ามีคนจำนวนหนึ่งเดินหลงหายไป ตอนนี้กำลังตามหาคนเหล่านั้นอยู่
เหตุผลที่พวกเขาเข้ามาก็เพื่อสัตว์ปีศาจตัวใหญ่ในป่าสัตว์ปีศาจแห่งนี้ พวกเขาต้องการเขาของมันเพื่อแลกโอสถรักษาโรคแฝงของสตรีนางนั้นกับนักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วฟังพวกเขาพูดคุยกัน หลังจากกินอิ่มแล้วก็กระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของสตรีนางนั้น ด้วยรู้สึกว่าเตียงชั่วคราวนี้ค่อนข้างสบายทีเดียว
หลังเที่ยงวัน พวกเขาหลายคนเดินต่อไปข้างหน้า เฟิ่งจิ่วถูกสตรีนางนั้นผูกเชือก แต่นางรู้สึกว่าต้องอยู่ที่นี่สักพัก เช่นนั้นก็เดินเล่นสักหน่อยเถอะ! คอยดูว่าโอสถร่างสัตว์นี้จะหมดฤทธิ์เมื่อไหร่กันแน่ นางต้องติดอยู่ที่นี่นานเท่าไรถึงจะกลับไปยังหุบเขาราชาโอสถได้
นางมีความรู้สึกว่าหากออกไปจากที่นี่พร้อมกับผู้ฝึกตนคนอื่น นั่นเกรงว่าจะไม่ได้กลับไปที่หุบเขาราชาโอสถอีกเลย หากอยากกลับไปอีกครั้งก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป นางเชื่อว่าหลังจากระยะเวลาหนึ่งแล้ว ชายชราจะมาพานางกลับไป แต่หากนางไปจากที่นี่ นั่นก็พูดยากแล้ว
โดยเฉพาะพวกตู้ฝานยังอยู่ที่นั่น ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
ขณะเดินทางต่อ สัตว์ปีศาจที่เจอตามทางถูกพวกเขาจัดการ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เมื่อหมดหนึ่งวัน นางก็สังเกตเห็นชัดเจนว่าพลังการต่อสู้ของพวกเขาไม่ได้ลดน้อยลงเลยจริงๆ
ทว่าเมื่อตะวันลับภูเขาไป ท้องฟ้ามืดลง นางกลับตื่นตัวขึ้นมาทันควัน
นางต้องไปแล้ว!
พอดวงอาทิตย์ตกดินแล้ว นางจะกลับเป็นร่างคนอีกครั้ง หากให้พวกเขาหลายคนเห็นนางเปลี่ยนจากสัตว์เป็นร่างคน พวกเขาจะไม่ตกใจแย่หรือ?
ดังนั้นนางจึงถือโอกาสตอนที่พวกเขาไม่ทันสังเกต หนีหายไปราวกับควัน กระโจนตัวหลายครั้งก่อนจะหายเข้าไปท่ามกลางพุ่มไม้…
ตอนสตรีนางนั้นย่างเนื้อเตรียมนำมาให้สัตว์ตัวน้อย หันกลับมาก็เพิ่งพบว่าสัตว์ตัวน้อยที่เดิมนอนอยู่บนก้อนหินนั้นได้หายตัวไปแล้ว นางตกใจมาก “ท่านพ่อ ท่านเห็นสัตว์ตัวน้อยหรือไม่”
ชายวัยกลางคนก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เห็น แต่เมื่อครู่มันยังอยู่เลย ไยผ่านไปครู่เดียวถึงไม่เห็นแล้วเล่า”
YOU MAY ALSO LIKE
