เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3496 มาอวยพรจากทั้งแปดทิศ / ตอนที่ 3497 ส่งตัวเจ้าสาว
ตอนที่ 3496 มาอวยพรจากทั้งแปดทิศ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อทะลุผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย เขาไม่ได้ไปที่เมืองซึ่งเฟิ่งจิ่วอาศัยอยู่โดยตรง ทว่าพาขบวนรับเจ้าสาวที่มีคนมากกว่าหนึ่งพันคนมาจากกลางท้องฟ้า ตลอดทางมีแต่เสียงดนตรีรื่นเริง ดอกไม้สดโปรยปราย เติมสีสันหลากหลายให้กับท้องฟ้าสีครามและก้อนเมฆสีขาวชั้นหนึ่ง เหตุการณ์นี้งดงามไม่ต่างจากแดนเซียน ใครเห็นเข้าย่อมไม่อาจลืมลง
ตอนนี้กระแสแสงหลายสายกลางอากาศวาดผ่าน ตกลงเหนือยอดเขาสี่ทิศโดยมีเมืองอวิ๋นเยวี่ยเป็นศูนย์กลางราวกับดาวตก พวกเขาเห็นคนนับพันมารับตัวเจ้าสาว ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ เสียงนั้นดังไปทั่วทั้งท้องฟ้า
“ข้าผู้ชราเจ้าสำนักดาราครามเซียน มาอวยพรให้กับเจ้าตำหนักและภูตหมอ! พร้อมด้วยของล้ำค่าเก้าสิบเก้ากล่อง เป็นของขวัญสำหรับภูตหมอ!”
เสียงนั้นดุจสายฟ้าสะท้านสะเทือน คล้ายกับดังก้องระหว่างฟ้าดิน เสียงนั้นดังเข้าสู่โสตของทุกคนทั้งสี่ทิศแปดทางอย่างชัดเจน เรียกเสียงร้องด้วยความตื่นตกใจขึ้นมาระลอกหนึ่ง
“เจ้าสำนักเมืองมรกตมาร่วมแสดงความยินดีกับเจ้าตำหนักเซวียนหยวนและภูตหมอ! ขอมอบของล้ำค่าเก้าสิบเก้ากล่องให้เป็นของขวัญกับภูตหมอ!”
“สี่สำนักใหญ่ส่งตัวแทนมาอวยพรในงานมงคลขอองเจ้าตำหนักและภูตหมอ! นำของล้ำค่าโบราณและสมุนไพรหายากมาเป็นของขวัญให้กับภูตหมอ!”
เมื่อได้ฟังคำกล่าวแสดงความยินดี รวมถึงของขวัญของภูตหมอเหล่านั้น คนข้างล่างต่างก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา
“นั่นคือผู้แข็งแกร่งจากโลกเบื้องบน! ซี้ด! คิดไม่ถึงเลยว่าบุคคลสำคัญจากโลกเบื้องบนเหล่านั้นจะมากันหมด!”
เหล่าผู้นำตระกูลจำนวนหนึ่งพอได้ฟังคนประกาศตนแล้วก็อดสูดลมหายใจไม่ได้ ทว่าตอนนี้เองที่แสงสว่างอีกสายพลันวาบผ่าน เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนที่สูงแห่งหนึ่ง ส่งเสียงชราเคล้าเสียงหัวเราะดังมาอย่างกระตือรือร้น
“ข้าผู้ชราฮุ่นหยวนจื่อมาขอดื่มสุรามงคลโดยเฉพาะ จึงนำของขวัญติดไม้ติดมือมาให้เฟิ่งจิ่วด้วย! ฮ่าๆๆๆๆ เฟิ่งจิ่ว ขอให้เจ้ากับเซวียนหยวนโม่เจ๋อรักกันยืนยาวจนแก่เฒ่าเช่นหงส์และมังกรโบยบินเคียงข้างกัน!”
“แปดตระกูลใหญ่เมืองไป่ชวน ขอแสดงความยินดีกับเจ้าตำหนักและภูตหมอ!”
“ข้ารับบัญชาเจ้าตลาดมืด มาร่วมอวยพรภูตหมอพร้อมกับของขวัญ!”
เสียงข้างนอกยังคงดังก้องกลางท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง ภายในเรือนด้านหลังของจวนตระกูลเฟิ่ง เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงเหล่านั้นแล้ว รอยยิ้มงามประดับอยู่ที่ริมฝีปาก
คนที่คุ้นเคยกันเหล่านั้นล้วนมากันหมด!
“มาแล้วๆ! ขบวนรับเจ้าสาวมาแล้ว!” เฟิ่งเยี่ยวิ่งมาจากข้างนอกด้วยความตื่นเต้น ข้างหลังติดตามมาด้วยห้าวเอ๋อร์และจ้าวหมิงที่กำลังวิ่งเหยาะๆ
“เสี่ยวเฟิ่งเฟิ่ง เจ้าบอกกับข้าที ท้องฟ้าข้างนอกปรากฏเมฆหมอกเจ็ดสี คนมารับเจ้าสาวมากกว่าหนึ่งพัน ขบวนยาวนั้นเหยียดจนต้องเดินอ้อมท้องฟ้ามาแต่ไกล เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วฟ้า เสียงดนตรีเสนาะหู ดอกไม้สดโปรยปราย นั่น…โอ้ย!”
เฟิ่งเยี่ยพูดด้วยความตื่นเต้น ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกับว่าเขาเป็นคนที่กำลังจะแต่งงานเองอย่างไรอย่างนั้น ตื่นเต้นจนเกินเหตุ ทำให้สะดุดล้มลงไป
“ระวังหน่อย เดี๋ยวจะล้มเอา” เยี่ยจิงยื่นมือไปประคองเขา ขณะเดียวกันส่ายหน้าอย่างจนใจอยู่บ้าง เด็กพวกนี้นี่นะ!
เฟิ่งเยี่ยหัวเราะอย่างเขินๆ ลุกขึ้นยืนก่อนจัดชุดคลุม หลังจากกล่าวขอบคุณเยี่ยจิงแล้ว เขาถึงค่อยเร่งฝีเท้าไปอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว “ข้างนอกมีคนมาเยอะเลย ไม่เพียงล้อมรอบจวนของพวกเราจนเต็มแน่น กลางท้องฟ้าไกลๆ ก็ยังมีคนเต็มไปหมด”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาผ่านกระจก ยิ้มอย่างนึกสนุก “เจ้าสำรวมกิริยาหน่อย คนที่ไม่รู้จะคิดว่าเจ้าต่างหากที่กำลังจะแต่งงาน!”
“ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ!” เฟิ่งเยี่ยกล่าว เกาศีรษะกล่าวว่า “ท่านจะออกไปเมื่อไร ข้าเห็นว่าเกี้ยวใกล้มาถึงแล้ว”
……….
ตอนที่ 3497 ส่งตัวเจ้าสาว
เฟิ่งเยี่ยกะพริบตามองนาง ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ต้องแบกหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วเห็นเขามีท่าทางดีใจและอยากรู้ที่ยากจะปกปิด จึงดีดจมูกเขาเบาๆ อย่างอดไม่ได้ ยิ้มถามเขาไปว่า “ทำไม เจ้าอยากแบกข้าหรือ”
ฟังแล้วเฟิ่งเยี่ยก็คลำจมูกป้อยๆ “ข้า…ข้าอาจแบกท่านไม่ไหว” เขาตัวสูงไม่เท่าหยางหยาง ไม่น่าแบกนางไหว
เยี่ยจิงเม้มปากยิ้ม “ไม่ต้องแบก พรมแดงในจวนถูกปูยาวไปจนถึงนอกจวน นางจะเดินออกไป อีกเดี๋ยวพวกเจ้าช่วยยกชายกระโปรงอยู่ข้างหลังแล้วกัน”
“ได้” เฟิ่งเยี่ยรับปากทันที
ห้าวเอ๋อร์มองเฟิ่งเยี่ย จากนั้นมองเยี่ยจิง เขาอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงเล่นนิ้วมือของตัวเองไปพลาง มาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วแล้วถามเสียงเบาไปพลาง “ท่านแม่ แล้ว…แล้วข้าเล่า”
เฟิ่งจิ่วมองเจ้าตัวเล็ก ยิ้มพลางว่า “เจ้าช่วยแม่ยกชายกระโปรงเถอะ! ต้องใช้คนตัวเล็กเช่นเจ้าถึงจะใช้ได้ เฟิ่งเยี่ยโตเกินไปแล้ว อีกอย่างเขาเป็นท่านอาน้อยของข้า ใช้งานเขาไม่ได้”
“เอ๋? เป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร แล้วจะให้ข้าทำอะไร” เฟิ่งเยี่ยฟังแล้วอดถลึงตาถามไม่ได้
“เจ้าเดินตามหลังมาอย่างว่าง่ายก็พอแล้ว” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาก่อนกล่าว
ซั่งกวนหวั่นหรงและซู่ซีสองคนเดินเข้ามา เห็นในเรือนมีคนอยู่มากมาย จึงมาที่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว “เหตุใดยังไม่สวมมงกุฎหงส์อีก เร็ว นำมงกุฎหงส์มา ใกล้ถึงเวลาแล้ว คนรับเจ้าสาวมาถึงข้างนอกแล้ว”
ตอนนี้เด็กๆ ถูกไล่ออกไปจนหมด พวกเยี่ยจิงในเรือนรีบช่วยนางสวมมงกุฎหงส์ ก่อนตรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้าว่ามีข้อบกพร่องอะไรหรือไม่
“หมวกคลุมหน้านี้ไม่ต้องใช้แล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มกล่าวพร้อมมองที่พวกนาง “บนมงกุฎหงส์มีม่านไข่มุก เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว”
“ไม่ต้องใช้หมวกคลุมหน้า? ข้าเหมือนจะไม่เคยได้ยินมาก่อนนะ! เจ้าสาวออกเรือนต้องสวมหมวกคลุมหน้าด้วย” ซั่งกวนหวั่นหรงกล่าว อดมองไปทางซู่ซีไม่ได้
ซู่ซีมองแล้วยิ้ม “ตามใจนางเถอะ! เดิมทีนางก็ไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว งานแต่งงานย่อมไม่จำเป็นต้องทำตามคนทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้น ที่นางพูดก็ถูกต้องเช่นกัน บนมงกุฎหงส์นี้มีม่านไข่มุก ปิดบังเอาไว้กึ่งหนึ่งแล้ว งดงามนัก”
เห็นนางพูดเช่นนั้น ซั่งกวนหวั่นหรงจึงค่อยพยักหน้า เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “หงส์ไฟเห็นพวกเขามาแล้วบินวนอยู่ข้างนอกเช่นกัน มังกรเขียวของโม่เจ๋อก็มาด้วย หนึ่งมังกรหนึ่งหงส์อยู่ข้างนอก ต่างฝ่ายต่างขับเน้นกันและกัน”
“ยายหนูเฟิ่ง เจ้าเตรียมตัวดีแล้วใช่หรือไม่” เสียงของเฟิ่งซานหยวนดังมาจากข้างนอก
“เสี่ยวจิ่ว เสร็จแล้วหรือยัง” เฟิ่งเซียวถามเช่นเดียว
“เสร็จแล้ว กำลังจะออกไป” ซั่งกวนหวั่นหรงตอบเสียงหนึ่ง ก่อนนางจะกล่าวกับเฟิ่งจิ่ว “ท่านปู่กับท่านพ่อเจ้าจะเป็นคนส่งตัว ให้พวกเขาพาเจ้าไปขึ้นเกี้ยวเถอะ!”
“อืม” เฟิ่งจิ่วส่งเสียงรับ จัดระเบียบเสื้อผ้าบนตัวแล้วก้าวออกจากเรือนทีละก้าวโดยมีสองคนประคอง ก่อนจะมาถึงกลางลานเรือน
โม่เฉินและเฟิ่งซานหยวน ไปจนถึงซ่งหมิงและพวกเหลิ่งหวาล้วนคอยอยู่ที่ลาน ดวงตาทุกคู่มองนางเดินออกมาจากในเรือนอย่างเนิบช้า ทุกสายตาเป็นประกาย แม้พวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่านางงดงามมาก อีกทั้งเห็นใบหน้าสะสวยของนางจนเคยชิน แต่วันนี้ ตอนเห็นนางสวมชุดเจ้าสาว บนศีรษะประดับมงกุฎหงส์พร้อมม่านไข่มุกเดินออกมา ก็ยังคงทำให้พวกเขาต้องตื่นตะลึงในความงามอันเพริศแพร้วนี้
นางที่อยู่ตรงหน้างามสง่า ชุดกระโปรงหรูหราเตะตายิ่งทำให้นางดูสูงศักดิ์โสภา นางก้าวย่างอย่างช้าๆ ทีละก้าว ม่านไข่มุกบดบังใบหน้า ทำให้เครื่องหน้างามล้ำปรากฏให้เห็นตามจังหวะก้าวเดิน ขับเน้นให้นางดูมีเสน่ห์มากขึ้น…
……….
YOU MAY ALSO LIKE
