เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3526 ฝีมือด้อยกว่า / ตอนที่ 3527 เคารพเลื่อมใส
ตอนที่ 3526 ฝีมือด้อยกว่า
หลังจากจัดการหนอนในตัวชายชราตระกูลอวี๋แล้ว เฟิ่งจิ่วก็ให้เขากินยาน้ำขวดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ทำแผลที่นิ้วเสีย กลับไปแล้วข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ ให้คนต้มยาให้เขาอาบ” นางพูดพลางเก็บข้าวของและล้างมือ จากนั้นเอ่ยกับผู้นำตระกูลอวี๋ “หนอนที่อยู่ในขวดตายแล้ว ท่านจัดการมันด้วย”
“ได้” ผู้นำตระกูลอวี๋รีบตอบ แล้วถามอีกว่า “ฮูหยินหลิง เช่นนั้นบิดาข้าจะฟื้นเมื่อไร ร่างกายเขาไม่เป็นอะไรแล้วใช่หรือไม่”
“ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว แค่ต้องพักฟื้นอย่างดีเท่านั้น เดี๋ยวอาบน้ำก็ฟื้นแล้ว” เฟิ่งจิ่วกล่าว ขณะเดียวกันก็เดินออกไปข้างนอก
“รอเดี๋ยว” ผู้อาวุโสหยางตามออกมา
“มีอะไร” เฟิ่งจิ่วหยุดฝีเท้า มองเขาด้วยความเบื่อหน่าย
“ก่อนหน้านี้ข้าสงสัยเจ้า ข้าขอโทษที่ข้าไม่เชื่อเจ้า” ผู้อาวุโสหยางกล่าว เมื่อสิ้นเสียง เขาพลันกัดฟัน ถกชุดคลุมขึ้นหมายคุกเข่าลงโขกศีรษะให้นาง
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว เห็นเขาจะคุกเข่าลงก็พลันสะบัดแขนเสื้อ เอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องคุกเข่าให้ข้า ข้าไม่อยากรับท่านเป็นศิษย์”
ผู้อาวุโสหยางคุกเข่าลงทั้งสองข้าง แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงอย่างไรก็ไม่อาจคุกเข่าลงไปได้ ราวกับว่ามีมือสองข้างต้านเขาไว้อย่างไรอย่างนั้น ทั้งไม่อาจคุกเข่าลง และขาทั้งสองข้างก็หยัดยืนขึ้นเองโดยไม่อาจควบคุมได้อีกด้วย
เขาสะท้านใจนัก มองสตรีชุดเขียวหมุนกายเดินออกไปข้างนอก ยืนอึ้งงั้นอยู่อย่างนั้น
ไป่หลี่ปั๋วเหวินที่ตามมาจากข้างหลังเห็นภาพนี้ชัดเจน นัยน์ตาเขาทอประกาย ไม่ธรรมดาอย่างที่คิดไว้
“ผู้อาวุโสหยาง ข้าว่าท่านหลิงกับฮูหยินหลิงไม่ใช่คนหลอกลวงหรอก ระหว่างทางกลับมาพวกเขาช่วยข้าไว้ และพวกข้าก็พบกันโดบบังเอิญ พวกเขาไม่ใช่คนที่มีเจตนาร้ายจริงๆ” ผู้นำตระกูลอวี๋เดินออกมา กล่าวกับผู้อาวุโสหยางที่ยืนอึ้งงันเช่นเดิม
ผู้อาวุโสหยางดึงสติกลับมา มองไปทางเขาแล้วถามว่า “ท่านหลิงกับฮูหยินหลิง? ชื่อเต็มของพวกเขาคืออะไร คนเช่นนี้ไม่มีทางไม่มีใครรู้จักกระมัง”
“ข้าไม่รู้ที่มาของพวกเขา รู้เพียงว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา” ผู้นำตระกูลอวี๋กล่าว “ทั้งสองท่าน พวกท่านตามสบายเถอะ ข้าจะไปสั่งข้ารับใช้ต้มยาก่อน” จากนั้นเขาก็เดินจากไป
ไป่หลี่ปั๋วเหวินมองท้องฟ้า ยิ้มกล่าวว่า “เย็นแล้ว ข้าคิดว่าข้าควรกลับได้แล้ว ผู้อาวุโสหยาง ข้าขอตัวก่อน” เขาประสานมือ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป
ไป่หลี่ปั๋วเหวินเพิ่งออกจากตระกูลอวี๋ ผู้อาวุโสหยางก็เดินตามออกมาติดๆ ไป่หลี่ปั๋วเหวินที่กำลังจะจากไปพลันหยุดฝีเท้า คิดเรียกเขาไปด้วยกัน ใครเล่าจะรู้ว่ากลับเห็นผู้อาวุโสหยางมองคนบนถนนใหญ่ ทันใดนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก
เห็นท่าทางเขาเช่นนั้น หนังตาไป่หลี่ปั๋วเหวินพลันกระตุก ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างอดไม่ได้ เพื่อรักษาระยะห่างจากอีกฝ่าย วินาทีต่อมาได้ยินเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังของผู้อาวุโสหยางดังขึ้นที่หน้าประตูจวนตระกูลอวี๋
“ข้าฝีมือด้อยกว่าฮูหยินหลิง ขอแสดงความเลื่อมใสจากใจจริง ไม่ควรได้ชื่อว่าเทพสมุนไพร!”
“ข้าฝีมือด้อยกว่าฮูหยินหลิง ขอแสดงความเลื่อมใสจากใจจริง ไม่ควรได้ชื่อว่าเทพสมุนไพร!”
“ข้าฝีมือด้อยกว่าฮูหยินหลิง ขอแสดงความเลื่อมใสจากใจจริง ไม่ควรได้ชื่อว่าเทพสมุนไพร!”
เสียงที่มีปราณพลังวิญญาณเต็มเปี่ยมดังขึ้นที่หน้าประตูจวนตระกูลอวี๋ทันทีทันใด กึกก้องสะท้อนอยู่กลางอากาศ คนทั้งถนนใหญ่หันมาทางหน้าประตูจวนตระกูลอวี๋แทบจะพร้อมเพรียงกัน เห็นชายชราคนนั้นเงยหน้าตะโกนเสียงดัง ในน้ำเสียงมีความโศกเศร้าเจืออยู่ ทำให้พวกเขาแปลกใจอย่างอดไม่ได้
……….
ตอนที่ 3527 เคารพเลื่อมใส
“เอ๋? คนคนนั้นไม่ใช่ผู้อาวุโสหยางที่ได้ชื่อว่าเป็นเทพสมุนไพรผู้มีชื่อเสียงหรอกหรือ เหตุใดเขาร้องตะโกนอยู่ที่หน้าจวนตระกูลอวี๋เล่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
มีคนจำฐานะของผู้อาวุโสหยางได้ สำหรับแขกผู้มีเกียรติต่อตระกูลใหญ่ทั้งหลายท่านนี้ ตอนนี้มาทำเรื่องเช่นนี้ ช่างแปลกประหลาดนัก
“ก่อนหน้านี้เล่ากันว่านายท่านตระกูลอวี๋ป่วยหนักใช่หรือไม่ เหมือนได้ยินว่าผู้นำตระกูลอวี๋พาครอบครัวไปขอให้ผู้อาวุโสหยางช่วยทำการรักษา เพิ่งกลับมาได้ไม่นานเท่าไร เหตุใดผู้อาวุโสหยางถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ฟังจากที่เขาพูดหรือมีใครรักษาโรคของนายท่านอวี๋จนหายแล้ว”
“เช่นนั้นตอนนี้เขากำลังทำอะไร ยอมรับว่าตนเองว่ามีฝีมือด้อยกว่า ฮูหยินหลิงที่เขาพูดถึงคือใคร ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!”
“ใช่! แปลกจริงๆ ฟังดูแล้วเหมือนฮูหยินหลิงคนนั้นรักษาโรคของนายท่านตระกูลอวี๋ได้ ผู้อาวุโสหยางเลื่อมใสนางจากใจจริงแล้วกระมัง”
ในร้านค้าร้านอาหารข้างถนนใหญ่ ผู้ฝึกบำเพ็ญและคนตระกูลใหญ่ที่ได้ยินผู้อาวุโสหยางพูดนั้นมีไม่น้อย ต่างก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ เพียงแต่ไม่ว่าพวกเขาจะพูดกันอย่างไร ก็ไม่อาจรู้เรื่องราวภายในตระกูลอวี๋ จึงได้แต่ให้คนไปลองสอบถามดู
ผู้นำหอไป่หลี่ยืนห่างจากผู้อาวุโสหยางไม่ไกล ประสานมืออย่างอดไม่ได้ “ผู้อาวุโสหยาง เลื่อมใส เลื่อมใส”
ความกล้าหาญเช่นนี้ใช่ว่าใครจะมีได้อย่างแท้จริง โดยเฉพาะคนที่มีชื่อเสียงอย่างเขา ทำเรื่องเช่นนี้ได้ช่างน่านับถือยิ่งนัก ด้วยนิสัยเช่นนี้ของเขา ได้รับความเคารพจากรอบด้านย่อมไม่ใช่เรื่องน่าแปลก
ขณะเดียวกัน ภายในจวนตระกูลอวี๋ ตอนเฟิ่งจิ่วกลับถึงเรือน นางเห็นว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่ได้อยู่ในลานจึงตรงเข้าไปในห้อง เห็นเขานั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญอยู่บนเตียง นางเทน้ำดื่มถ้วยหนึ่งพลางยิ้มตาหยี “สามี ข้ากลับมาแล้ว”
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อลืมตามองนาง
“อืม ไม่ได้จัดการยาก กำจัดหนอนออกจากร่างกายนายท่านตระกูลอวี๋แล้ว” นางพูด ขณะเดียวกันได้ยินเสียงยอมรับว่าตนเองด้อยกว่าดังมาจากข้างนอกสามครั้ง สีหน้าพลันมืดครึ้มขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
“ชายชราผู้นี้ดื้อรั้นทีเดียว ไปตะโกนที่นอกจวนจริงๆ หรือนี่ ลดเกียรติของตัวเองเสียอย่างนั้น!” นางส่ายหน้าและหัวเราะเสียงเบา จากนั้นไปถึงข้างกายเขา “คืนนี้หาเวลาถามผู้นำตระกูลอวี๋เกี่ยวกับประมุขเทียมฟ้าเถอะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยไปจากที่นี่กัน!”
“ได้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อคลี่ยิ้ม
ช่วงเย็น อวี๋เฉิงเต๋อเห็นบิดาเขาฟื้นหลังจากแช่ยาสมุนไพรเช่นที่ฮูหยินบอกจริงๆ จึงดีใจจนน้ำตาไหลไม่หยุด หลังจากบิดาเขานอนลงแล้ว เขาก็มาถึงที่เรือนของทั้งสองคนทันที
“ท่านหลิง ฮูหยินหลิง บิดาข้าฟื้นแล้ว” เขาเดินเข้ามาในเรือนด้วยความปีติ กล่าวกับสองคนที่กำลังวางหมากอยู่
“ฟื้นแล้วพักฟื้นอีกสักพักก็หายดีแล้ว” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นส่งสัญญาณให้เขา “นั่งเถอะ! มีเรื่องอยากถามท่านพอดี”
“ได้ๆ” เขานั่งลงข้างโต๊ะ ตอนนั่งลงแล้วมองคนทั้งสอง ก็พลันรู้สึกว่านั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขานั้นช่างรู้สึกกดดันยิ่งนัก
“ผู้นำตระกูลอวี๋ พวกข้าอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับประมุขเทียมฟ้า รบกวนท่านเล่าให้พวกข้าฟังหน่อย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยตามตรง
“เอ๋? นี่…”
เขามองสองคนด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง คิดไม่ถึงเลยว่าที่พวกเขาอยากถามจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับประมุขเทียมฟ้า แววตาพลันวูบไหว
“ทำไม ไม่สะดวกหรือ” เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วถาม
……….
YOU MAY ALSO LIKE
