เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3622 แบ่งปัน / ตอนที่ 3523 ความอบอุ่น
ตอนที่ 3622 แบ่งปัน
เฟิ่งจิ่วมองฮุยหลางคราหนึ่ง เห็นเขามีสีหน้าเป็นกังวลใจ ขอบตาแดง นางจึงกล่าวเสียงเบา “เจ้าออกไปเถอะ! กลับไปพักผ่อน ที่นี่ข้าจะให้พวกเขาเข้ามาดูแล”
“ฮูหยิน ข้าอยากเฝ้านายท่าน” ฮุยหลางพูด มองนายของเขาที่นอนอยู่บนเตียง รู้สึกทรมานใจนัก
“ที่นี่มีข้าอยู่ เฝ้าเขาไม่ใช่เป็นเรื่องที่ทำแค่วันสองวัน ไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วทอดสายตามองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่บนเตียง ไม่ได้มองฮุยหลางอีก
ฮุยหลางอยากพูดต่อ แต่เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ เอ่ยว่า “นายหญิงเพิ่งฟื้น ร่างกายยังคงอ่อนแอ เจ้าอย่าให้นางพูดมากเลย นั่นเปลืองแรงเกินไป”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮุยหลางจึงก้มหน้าลงแล้วตอบรับ เมื่อมองพวกเขาสองคนอีกครั้งแล้ว เขาถึงเดินออกไปข้างนอก คิดแล้วเขาก็กลับไปเก็บของ พักผ่อนสักหน่อยแล้วค่อยมาใหม่แล้วกัน
“เจ้าบอกว่าข้าหลับไปมากกว่าครึ่งเดือนใช่หรือไม่” เสียงของเฟิ่งจิ่วแผ่วเบา ถามเหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ
“เจ้าค่ะ นายหญิงหลับไปไม่ได้สติ หลับไปมากกว่าครึ่งเดือน” เหลิ่งซวงตอบ
“หมายความว่าเขาก็หลับตลอดเหมือนกันใช่หรือไม่ ไม่ฟื้นขึ้นมาเลย” มือข้างหนึ่งของเฟิ่งจิ่วกุมมือของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูบใบหน้าเขาเบาๆ
เหลิ่งซวงชะงักไปเล็กน้อย “เจ้าค่ะ ฟ่านหลินกับราชาโอสถล้วนไม่กล้าใช้สมุนไพร แต่พวกเขาต่างก็บอกว่าภายในร่างกายของเจ้าตำหนักมีพลังชีวิตคุ้มครองอยู่ ขอเพียงนายหญิงฟื้นขึ้นมา เจ้าตำหนักก็จะต้องฟื้นขึ้นมาได้แน่”
เฟิ่งจิ่วเปลี่ยนจากกุมมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อเป็นจับชีพจรให้เขา การจับชีพจรครั้งนี้ทำให้นางหนักใจมาก นางไม่คิดเลยว่ามีพลังชีวิตบัวเขียวคุ้มครองร่างกายเขา จะทำให้เขาอาการหนักถึงเพียงนี้
โชคดีที่ตอนนั้นนางให้เขากินโอสถเม็ดนั้น ไม่ใช่นั้นแม้จะมีพลังชีวิตบัวเขียวคุ้มครองร่างกาย ทว่าบาดแผลภายในปะทุอยู่หลายวันขนาดนี้ เขาคงไม่รอดแล้ว
นางหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมาจากในห้วงมิติ จากนั้นยัดเข้าไปในปากเซวียนหยวนโม่เจ๋อ พลางมองเขาที่ไม่ได้สติ เมื่อคิดถึงโม่เฉินที่แหลกสลายไปกลางฟ้าดิน เฟิ่งจิ่วก็ปวดใจขึ้นมา “พวกเจ้าส่งคนไปที่บ้านของโม่เฉินแล้วใช่หรือไม่”
“พวกเหลิ่งหวากับตู้ฝานไปแล้ว” เหลิ่งซวงตอบ
พอได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็หลับตาลง ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงนั่งอยู่เงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่งนางถึงนอนลงข้างกายเซวียนหยวนโม่เจ๋อ พลางสั่งว่า “เจ้าออกไปเถอะ! ข้าจะอยู่ที่นี่กับเขา”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงตอบ กระนั้นนางก็ไม่ได้ออกไปทันที กลับก้าวเข้ามาช่วยเฟิ่งจิ่วห่มผ้าก่อน จากนั้นจึงค่อยออกไปข้างนอกพร้อมปิดประตูลง
เห็นเหลิ่งซวงออกมาเพียงลำพัง คนที่อยู่ข้างนอกจึงประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่ใช่ว่าให้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนนางข้างในหรือ ไยถึงออกมา”
“นายหญิงพักผ่อนอยู่ข้างใน นางให้ข้าออกมา” เหลิ่งซวงตอบแล้วหันไปมองคราหนึ่ง
เมื่อฟังจบ ทุกคนจึงเงียบเสียงไป เฟิ่งซานหยวนกับเฟิ่งเซียวสบตากัน สั่งเหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาให้ดูแลพวกเขาดีๆ ถึงค่อยจากไป
ห้าวเอ๋อร์ที่ไม่ได้พูดอะไรเดิมทีอยากตามเข้าไปด้วย แต่ได้ยินว่ามารดาเขาพักผ่อนอยู่ข้างในแล้ว เขาจึงไม่ไปรบกวน ทว่าก็ไม่ได้จากไป กลับนั่งเฝ้าอยู่ในลาน รอคอยและมองประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่เรื่อยๆ
ด้านในห้อง เฟิ่งจิ่วเอื้อมมือไปโอบเอวเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ฝังใบหน้ากับอกเขา กล่าวเสียงเบาว่า “เจ๋อ ข้าตั้งครรภ์แล้ว เจ้าดีใจหรือไม่ ข้าตั้งครรภ์ลูกของพวกเราแล้ว เจ้าว่าจะเป็นชายหรือหญิง”
เสียงของนางเบามาก ไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง ราวกับว่าเหนื่อยแล้ว นางหลับตาลงอย่างเชื่องช้า ส่งเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เจ๋อ ข้าจะทำให้เจ้าฟื้นให้ได้ ข้าจะทำให้ได้…” (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
……….
ตอนที่ 3523 ความอบอุ่น
หลังจากฟื้นฟูร่างกายอยู่หลายวัน เฟิ่งจิ่วก็เริ่มกลับคืนสู่สภาวะเดิม เพียงแต่พลังระดับราชันเทพแต่เดิมลดฮวบสู่ระดับผู้อาวุโสเซียนแล้ว ระดับพลังในตอนนี้ต่ำกว่าผู้ติดตามของนางเสียอีก
นอกจากนี้บัวเขียวภายในกายนางคล้ายกับอยู่ในสภาวะหลับใหล พลังชีวิตบัวเขียวไม่อาจมอบพลังให้ และไม่อาจรักษาบาดแผลภายในกายได้ หลายวันมานี้ราชาโอสถคอยช่วยนางฟื้นฟูร่างกาย จากที่ไม่อาจเดินได้ทั้งยังไร้เรี่ยวแรงกระทั่งจะเอ่ยวาจา จนถึงตอนนี้ฟื้นฟูกลับมาได้เจ็ดส่วนแล้ว ทำให้ทุกคนดีใจเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านแม่ๆ วันนี้อากาศดีมาก ห้าวเอ๋อร์ไปเดินเล่นข้างนอกกับท่านแม่ดีกว่า!” ห้าวเอ๋อร์เดินมาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ข้างเตียง
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็มองท้องฟ้าข้างนอกครั้งหนึ่ง ปิดตำราในมือก่อนวางไว้ข้างๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “ได้ เจ้าไปเรียกพวกเหลิ่งหวากับตู้ฝานเข้ามา ให้พวกเขาประคองท่านพ่อเจ้าออกไปเจอแดดข้างนอกหน่อย”
“อือๆ” ห้าวเอ๋อร์ตอบรับ จากนั้นเดินไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก เหลิ่งหวาและตู้ฝานสองคนก็เดินเข้ามา คารวะเฟิ่งจิ่วก่อนกล่าว “นายหญิง”
“เตรียมตั่งนุ่มข้างนอกตัวหนึ่ง แล้วประคองเขาออกไปเจอแดดข้างนอกหน่อย” เฟิ่งจิ่วสั่งพลางลงจากเตียง สองเท้ายังไม่ทันแตะพื้น ก็เห็นเงาร่างเล็กรีบวิ่งเข้ามา
“ท่านแม่ สวมรองเท้า” ห้าวเอ๋อร์นั่งยองลงช่วยนางสวมรองเท้าอย่างเก้ๆ กังๆ
เฟิ่งจิ่วเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา นางแย้มยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของห้าวเอ๋อร์ “ห้าวเอ๋อร์เป็นเด็กดีจริงๆ วางไว้เถอะ! แม่ใส่เองได้”
“ห้าวเอ๋อร์ต้องดูแลท่านแม่” เสียงของเด็กชายแฝงความมุ่งมาด แต่เพราะเขาไม่เคยช่วยใครสวมรองเท้ามาก่อน พอทำเรื่องนี้เข้าจริงๆ จึงเงอะงะอยู่บ้าง ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งถึงจะช่วยนางสวมรองเท้าจนเสร็จ เฟิ่งจิ่วยังไม่ทันพูดอะไร เขาก็วิ่งไปหยิบชุดคลุมพร้อมยื่นให้เฟิ่งจิ่ว
“ท่านแม่ ข้างนอกมีแดด มีลมพัดด้วย ท่านต้องสวมชุดคลุมนะ จะได้ไม่เป็นหวัด” เขารู้ว่าตอนนี้ในท้องของท่านแม่มีเด็กตัวน้อย อีกทั้งร่างกายท่านแม่ยังคงอ่อนแอ จำเป็นต้องใส่ใจดูแล
เห็นดังนั้นเฟิ่งจิ่วจึงยื่นมือไปรับมาสวม ก่อนจูงมือเขาเดินออกไปข้างนอก
ตู้ฝานกับเหลิ่งหวาสองคนประคองเซวียนหยวนโม่เจ๋อไปที่ตั่งนุ่มข้างนอกแล้วถอยไปอยู่ข้างนอกลาน กลางลานนั้นมีเพียงเฟิ่งจิ่ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นอนอยู่บนตั่งนุ่มและห้าวเอ๋อร์เท่านั้น แม้แต่พวกเหลิ่งหวาก็ล้วนถอยออกไปรออยู่ข้างนอก
ระหว่างอาบแดดอบอุ่น เฟิ่งจิ่วป้อนยาให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อกินขวดหนึ่ง มองใบหน้าที่ซูบผอมของเขา นางอดที่จะปวดใจไม่ได้ แม้มียาบำรุงช่วยฟื้นฟูร่างกายเขา เขาก็ยังคงซูบผอมลงเรื่อยๆ กระนั้นตอนนี้นางก็ทำได้เพียงรักษาชีวิตของเขาไว้เท่านั้น ไม่อาจทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้
ตอนนั้นในกายนางถูกปราณบัวดำทำร้าย เป็นโม่เฉินที่ช่วยปลุกนาง ตอนนี้โม่เฉินไม่อยู่แล้ว บัวเขียวในกายนางอยู่ในสภาวะหลับใหล ที่จริงต้องกำจัดปราณบัวดำในกายเขาอย่างไร ทำให้เขาฟื้นอย่างไร จนถึงตอนนี้นางยังคงจับต้นชนปลายไม่ได้
หลังจากป้อนยาบำรุงให้เขาแล้ว เฟิ่งจิ่วจับมือเขาแล้วบีบเบาๆ เพื่อให้ชีพจรและเลือดลมของเขาคล่องตัว ห้าวเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ด้านข้างอย่างว่าง่ายเห็นแล้วก็เอียงคอถาม “ท่านแม่ เหตุใดถึงบีบมือท่านพ่อเช่นนี้”
“ช่วยทำให้เลือดลมไหลเวียน ท่านพ่อเจ้านอนนิ่งๆ ไม่ได้ขยับอยู่ตลอด เลือดลมไหลเวียนช้า ต้องช่วยให้ชีพจรและกระดูกเคลื่อนที่เป็นประจำ” เฟิ่งจิ่วกล่าว ก่อนจะเห็นห้าวเอ๋อร์ลงจากเก้าอี้ แล้วช่วยบีบนวดเซวียนหยวนโม่เจ๋อเลียนแบบนาง
……….
YOU MAY ALSO LIKE
