เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3686 ไม่มีใครรู้ / ตอนที่ 3687 ผู้มาเยือน
ตอนที่ 3686 ไม่มีใครรู้
เมื่อถูกถามเช่นนี้ แววตาของโจวเฉิงสยงอดฉายแวววูบวาบไม่ได้ เขากล่าวว่า “อาจารย์อาต้วน เดิมทีพวกข้าเป็นคนของสำนักเซียน เมื่อออกมาข้างนอกแล้ว หรือว่าแจ้งชื่อของสำนักก็เป็นเรื่องผิดด้วย”
ชายชุดขาวมุ่นคิ้วพลางกวาดสายตามองเขา ต้องการตำหนิอีก ทว่าชายชุดเทาที่อยู่ข้างๆ กลับเอ่ยขึ้น “ศิษย์น้อง ออกมาข้างนอกแล้วแจ้งชื่อของสำนักไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ตอนนี้ยังไม่รู้ว่านั่นใช่กวางวิญญาณทองม่วงหรือไม่ พวกเราดูก่อนค่อยว่ากล่าวเถอะ”
ฟังคำพูดนี้แล้ว ชายชุดขาวตะลึงไปเล็กน้อยก่อนจะมองเขา “ศิษย์พี่ ต่อให้ใช่กวางวิญญาณทองม่วงจริง แต่นั่นเป็นสัตว์ของคนอื่น ต่อให้พวกเราเป็นคนของสำนักเซียน ก็ไม่อาจแย่งสัตว์ที่มีเจ้าของมาได้! นั่นไม่เข้าท่าเอาเสียเลย!”
เห็นพวกเขาเดินไปข้างหน้า ชายชุดขาวก็ส่ายหน้า สาวเท้าก้าวตามไปเช่นกัน
พวกเขากลับไม่รู้ว่าตอนที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ พวกตู้ฝานในโรงเตี๊ยมก็รู้แล้ว ทั้งยังได้ยินบทสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน
ขณะนี้ภายในประตูโรงเตี๊ยมที่ปิดอยู่ พวกตู้ฝานกำลังร่ำสุราอยู่ข้างใน พลางฟังบทสนทนาข้างนอก ตู้ฝานยิ้มกล่าวว่า “ข้าคิดอยู่แล้วเชียว! คนคนนี้ต้องไม่มีทางเลิกรา พวกเจ้าดูสิ ข้าพูดถูกต้องหรือไม่”
“กวางวิญญาณทองม่วงเป็นสัตว์ที่ล้ำค่าหายาก ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่แน่ชัดในระดับพลังของพวกเรา ไม่รู้ฐานะของพวกเรา มีคนรักษาศีลธรรมในใจตนเองเอาไว้ได้ นั่นทำให้ข้าประหลาดใจเช่นกัน” หลัวอวี่จิบสุราคำหนึ่ง จากนั้นหรี่ตาลง
“หากเป็นพรรคหรือสำนักสายหนึ่ง น่าจะไม่ทำเรื่องแย่งชิงของคนอื่นเช่นนี้ นอกเสียจากเป็นคนสารเลว” เว่ยเฟิงกล่าวเช่นกัน แล้วยกกาสุราเทให้ฮุยหลางถ้วยหนึ่ง “ดื่มเถอะ! คืนนี้ไม่เห็นเจ้าดื่มสักเท่าไรเลย”
“ฮุยหลาง เจ้าอย่ากังวลไปเลย ไม่ช้าก็เร็วเจ้าตำหนักต้องฟื้น ต่อให้เจ้าไม่เชื่อเจ้านายของเจ้า เจ้าก็ควรเชื่อนายหญิงของข้า!” หลัวอวี่ตบไหล่เขาพร้อมรอยยิ้ม
“นายหญิงของเจ้า เจ้านายของข้าอะไรกัน หรือนายหญิงของเจ้าไม่ใช่ฮูหยินของข้า” ฮุยหลางถลึงตามองพวกเขา
“ฮ่าๆๆ ใช่ๆ ข้าเคยชินจึงไม่ได้ปรับคำเรียก พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไหนเลยจะมีบ้านเจ้าบ้านข้า ข้าสมควรถูกตำหนิแล้ว มาๆ ข้าจะดื่มสามถ้วย!” หลัวอวี่หัวเราะเสียงดัง พร้อมกับเทสุราสามถ้วยและดื่มรวดเดียว
พวกเขากางเขตอาคมกั้นเสียงไว้รอบๆ แล้ว ไม่ต้องกลัวรบกวนนายหญิงที่อยู่ชั้นบน อีกทั้งพวกเขาได้ยินเสียงจากข้างนอกเพราะแผ่จิตรับรู้ออกไปด้วยเช่นกัน เพียงแต่ระดับพลังของเขาในตอนนี้อยู่ในระดับเทพกลาง ระดับพลังของหลายคนข้างนอกเทียบพวกเขาไม่ได้ อยากรับรู้ถึงจิตวิญญาณของพวกเขานั้นย่อมยากยิ่ง
“ข้าว่าเจ้าอยากดื่มสุรา จึงใช้ข้ออ้างดื่มทำโทษกระมัง” เว่ยเฟิงเหลือบมองเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ฮ่าๆ นี่ไม่ใช่สุราดีที่นายหญิงซ่อนไว้หรือ! ยากนักจะได้นั่งพักผ่อน ย่อมต้องดื่มสักหลายถ้วยอยู่แล้ว” หลัวอวี่แย้มยิ้ม ในปากมีกลิ่นสุราเลิศรสอบอวลไร้ที่สิ้นสุด ทำเอาคนอื่นไม่อยากห้ามปราม
“พูดขึ้นมาแล้ว แดนสวรรค์เก้าลี้ลับแทบปิดตาย เพราะไม่มีประมุขปกครอง ไม่มีช่องทางการสื่อสารกับพื้นที่อื่นเช่นกัน แทบไม่อาจรู้ข่าวจากพื้นที่อื่นได้เลย” เหลิ่งหวาเอ่ยเสียงนุ่ม เขาดื่มสุราน้อย เพียงจิบเบาๆ คำหนึ่ง
“อืม คนที่นี่แทบไม่สามารถรู้ข่าวจากพื้นที่อื่น หมายความว่าไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงของพวกเรา หรือชื่อภูตหมอของนายหญิง ล้วนไม่มีใครที่นี่รู้จัก”
……….
ตอนที่ 3687 ผู้มาเยือน
“แล้วอย่างไร ระดับพลังต้องเหมือนกันแน่นอน! ข้าเชื่อว่าใช้เวลาไม่นาน คนแดนสวรรค์เก้าลี้ลับล้วนต้องรู้จักชื่อของนายหญิง!” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ฮ่าๆๆ! ไม่เลว! มา ดื่มสุรา!” ทุกคนหัวเราะเสียงดัง ยกถ้วยชนกันแล้วดื่มจนหมดรวดเดียว
ข้างนอก บุรุษชุดคลุมสีเทาที่กำลังมองกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวด้วยความประหลาดใจพลันมีสีหน้าเบิกบาน “เป็นกวางวิญญาณทองม่วงจริงๆ! แถมเป็นกวางวิญญาณทองม่วงที่โตเต็มวัยแล้วด้วย พวกเจ้าดูหนังกวางนี่สิ เขากวางนี่ด้วย สีทองม่วงบนตัวกวางนี่อีก งดงามเป็นอย่างยิ่ง!”
เขายื่นมือไปหมายลูบสักคราอย่างยากจะควบคุมตนเอง โจวเฉิงสยงที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็รีบห้าม “อาจารย์อาอย่า!”
“ทำไมหรือ” บุรุษชุดคลุมสีเทาหันไปมองเขาด้วยความสงสัย สายตาทอดมองกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวนั้น “อาจารย์เพียงอยากสัมผัสกวางตัวนี้สักครั้ง ไม่ได้จะทำอะไรพวกมันสักหน่อย”
กวางวิญญาณทองม่วงที่ยากนักจะได้เห็นตัวจริงสักครั้งปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาย่อมควบคุมความเบิกบานใจเช่นนี้ไว้ไม่อยู่ ต้องรู้ว่าด้วยมันเป็นสัตว์หายาก พวกเขาเพียงเคยเห็นในตำราโบราณหมื่นสัตว์เท่านั้น เคยเห็นกวางวิญญาณทองม่วงปรากฏอยู่ตรงหน้าเป็นๆ แบบนี้เสียที่ไหน
“อาจารย์ รอบๆ กวางวิญญาณทองม่วงถูกครอบคลุมไว้ด้วยเขตอาคมล่องหน หากสัมผัสแล้วจะถูกดีดออก” โจวเฉิงสยงกล่าว พลางมองอาจารย์ที่กำลังตื่นตะลึง “ก่อนหน้านี้มีศิษย์คนหนึ่งอดไม่ไหวคิดสัมผัสกวางวิญญาณทองม่วง ใครเล่าจะรู้ว่ายังไม่ทันสัมผัสก็ถูกเขตอาคมดีดออกแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายชุดขาวที่อยู่ข้างๆ พลันขมวดคิ้วมุ่น “เขตอาคมล่องหน? จริงหรือ”
“จริง ข้าเห็นเองกับตา” โจวเฉิงสยงกล่าว
ฟังแล้วชายวัยกลางคนชุดเทาและชายชุดขาวก็มีสีหน้าแปลกใจขึ้นมา ฝ่ายแรกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หากเป็นเขตอาคมลวงตาจริง ระดับพลังของคนพวกนั้นน่าจะแข็งแกร่งมาก”
“ถูกต้อง หากไม่ใช่เพราะเขาพูดขึ้นมาว่าที่นี่มีเขตอาคมล่องหน ข้าก็คงไม่สังเกตเห็นเลยว่าที่นี่ถูกวางเขตอาคมเอาไว้” ชายชุดขาวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ศิษย์พี่ เจ้าของกวางวิญญาณทองม่วงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ แม้พวกเราเป็นคนจากสำนักเซียน แต่ข้ารู้สึกว่าอย่าไปหาเรื่องพวกเขาจะดีกว่า”
พบกวางวิญญาณทองม่วงไม่ใช่เรื่องง่าย ชายวัยกลางคนชุดเทาไม่ยินดีปล่อยวางเช่นนี้เหมือนกัน เขามองชายชุดขาวครั้งหนึ่ง “ศิษย์น้อง เจ้าพูดเช่นนี้ไม่ถูกต้อง หรือพวกเราคนสำนักเซียนนภาพิสุทธิ์กลัวพวกเขา อีกอย่างพวกเราไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องพวกเขา แต่ในเมื่อพบแล้ว เช่นนั้นเยี่ยมเยียนสักคราน่าจะใช้ได้”
เมื่อฟังจบ ชายชุดขาวมีสีหน้านิ่งค้างไปเล็กน้อย มองโรงเตี๊ยมที่จุดตะเกียงสว่างจ้า ทว่าไม่ได้พูดอะไร
“อาจารย์ ไปเคาะประตูตอนนี้เลยหรือ หรือว่าพรุ่งนี้เช้าดีกว่า” โจวเฉิงสยงรีบถาม
“ตอนนี้พวกเขาน่าจะยังไม่นอน แต่ในเมื่อจะมาเยี่ยมเยียน เช่นนั้นเป็นเวลากลางคืนไม่ได้” ชายในชุดคลุมสีเทากล่าว จากนั้นมองโจวเฉิงสยง “พวกเจ้าพักอยู่ที่ไหน”
โจวเฉิงสยงฟังแล้วรีบตอบ “อยู่ทางนั้น พวกข้าพักอยู่ที่บ้านฝั่งตรงข้าม เพราะเมืองนี้ค่อนข้างเล็ก โรงเตี๊ยมมีเพียงสองแห่ง แห่งหนึ่งเต็มแล้ว ส่วนอีกแห่งหนึ่งพวกเขาเหมาทั้งหมด พวกข้าจึงทำได้เพียงพักบ้านชาวบ้านแล้ว”
“อืม เช่นนั้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ! พรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยไปเยี่ยมเยียนพวกเขากัน ส่วนเจ้าจับตาดูไว้หน่อย ไม่เช่นนั้นหากพวกเขาจากไป พวกเราคงยากจะรู้” ชายชุดเทาสั่ง
“ขอรับ ศิษย์ทราบแล้ว” โจวเฉิวสยงตอบรับ คราวนี้ค่อยพาพวกเขาไปพักผ่อนที่บ้านซึ่งอยู่ไม่ไกล
ในโรงเตี๊ยม ฟังบทสนทนาข้างนอกแล้ว พวกตู้ฝานสบตากันแล้วยิ้ม จากนั้นยกถ้วยชนกัน “เอาล่ะ ดื่มหมดถ้วยนี้แล้วก็รีบพักผ่อนหน่อย”
……….
YOU MAY ALSO LIKE
