เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 42 ท่านพ่อข้า! ท่านพ่อของข้า!

เยี่ยนชิงพาเด็กๆ ไปอย่าง ‘หลบๆ ซ่อนๆ’ เมื่อเดินตาม ‘ถนนเส้น
เล็ก’ เข้าไปในเขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋ จู่ๆ เจ้าตัวน้อยก็ ‘สะดุ้ง
ตื่นจากความฝัน’ ดวงตาทั้งคู่ ‘สอดส่าย’ สายตามองเข้าไปด้านใน
ส่วนที่สว่างที่สุด “อ้ะเนะเนะ!”
“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนอวี๋มองลูกที่ดูคึกคักราวกับถูกฉีดเลือดไก่เข้า
เส้นด้วยความประหลาดใจ
“อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ!…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ และ
เขายังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคล้ายคลึงกับมารดาของเขา เขาอยาก
เข้าไป!
“เสี่ยวเป่า…” เยี่ยนชิงตกใจจนเหงื่อไหลซึม แต่เขาก็รู้ว่ามันสาย
ไปแล้ว เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าเด็กน้อยกำลังนอนหลับสบาย แล้วจู่ๆ เขาก็
ตื่นขึ้นมาได้อย่างไร
“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่สนใจอะไรแล้ว เขารู้
แค่ว่าต้องไปถึงให้เร็วที่สุด! เขายังพยายามดิ้นรน เอื้อมมือเล็กอัน
อวบอ้วนชี้บอกทางให้ท่านแม่คนงามของตน
“ใคร!” น ้าเสียงที่เยี่ยนชิงคุ้นเคยส่งเสียงดังขึ้น และก็เป็นอย่างที่
เขาคาดไว้ ว่าจะมีคนมาขวางหน้าพวกเขา นั่นเป็นเหตุทำให้เขาคอ
ตก “ท่านอาจารย์ ศิษย์เองขอรับ”

“เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร” ชายชราชุดสีฟ้าเดินออกจากเขตหวงห้าม
มองไปที่เยี่ยนชิงด้วยความรู้สึกอันยากที่จะบรรยายได้ถูก จากนั้นก็
มองไปยังเยี่ยนจื่อเสาและน้องสาว สุดท้ายมาหยุดสายตาที่เจ้าตัว
น้อย
“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็บังเอิญมองไปที่ชายชรา แต่เขา
โบกมือเล็กอันอวบอ้วนไปทางชายชรา บอกเป็นความหมายว่าอย่า
มาขวางทาง
ชายชราในชุดเสื้อคลุมสีฟ้า “…”
เหตุใดเจ้าตัวน้อยนี้ถึงได้น่ารักเพียงนี้! เขาอยากให้ข้าอุ้มเขางั้น
หรือ
“ท่านอาจารย์ อะแฮ่มๆๆ ศิษย์ต้องการพาพวกจื่อเสาเข้าไปดูข้าง
ในขอรับ” เยี่ยนชิงตอบคำถามของอาจารย์อย่างแข็งขันและห้าว
หาญ
ชายชราเสื้อคลุมสีฟ้า ผู้ซึ่งมีฐานะเป็นบรรพบุรุษของผู้อาวุโส
สูงสุด เขามีสีหน้ากระด้าง เตรียมชักสีหน้าสั่งสอน ไม่หันไปมอง
ดวงตาแป๋วของเจ้าตัวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาอยู่
แต่ทว่า…
“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมืออีกครั้ง ‘หลีกทางหน่อย! หลีก
ทางหน่อยนะๆ!’

“…” ผู้อาวุโสสูงสุดของสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋ท่านนี้ เขาจึง…จึง
กล่าวด้วยสีหน้าแข็งกระด้าง “นี่คือหลานชายของเจ้าหรือ” ถึงกับใช้
เด็กน้อยน่ารักมาติดสินบนเขาเชียวหรือ ไร้ยางอายสิ้นดี
“ใช่ ใช่ขอรับ เขายังเด็กนัก อยู่ห่างแม่ไม่ได้” เยี่ยนชิงจำต้องพูด
อย่างหน้าไม่อาย
“จื่อเสาคารวะท่านอาจารย์ปู่” เยี่ยนจื่อเสาดึงน้องสาวไปคารวะ
‘บรรพบุรุษ’
“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเร่งรัดขึ้น
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋เช็ดไม้เช็ดมือ สีหน้ายุ่งยาก ทำให้
เยี่ยนชิงหดคอโดยไม่รู้ตัว แต่เขายังไม่คิดที่จะถอยหลังกลับ “ท่าน
อาจารย์ให้เราเข้าไปได้อย่างนั้นหรือขอรับ”
“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมืออีกครั้ง บ่งบอกว่ารีบปล่อยให้
พวกเราเข้าไปเร็ว!
“เจ้าเป็นเจ้าสำนักมานานหลายปีแล้ว แต่ยังไร้ยางอายเช่นนี้” ผู้
อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋ถอนหายใจและพูดกับเจ้าตัวน้อยที่
พยายามโบกไม้โบกมืออยู่ว่า “เอาเถอะ ข้าจะอุ้มเจ้าตัวน้อยนี้เข้าไป
เอง”
“หืม?” เยี่ยนชิงตกตะลึงชั่วขณะ

เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองมืออันแก่ชรานิ่งๆ นึกปฏิเสธอยู่ในใจ แต่เขา
เข้าใจความหมายของท่านตา จึงฝืนใจยื่นมือเล็กๆ ไปหาเขา ตาเฒ่า
จะได้พาเขาเข้าไปเสียที
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋เบิกบานใจ แต่ยังคงไว้ซึ่งสีหน้าอัน
แข็งกระด้าง รับเจ้าเด็กผู้น่ารักนี้มา พลางคิดในใจว่าตัวเล็กแค่นี้ก็
รู้จักชอบชายชราอย่างตนด้วย ดูท่าคงอดทนรอไม่ไหวสินะ
ผู้อาวุโสสูงสุดชายชราที่รู้สึกพึงพอใจ ทันทีที่อุ้มเจ้าตัวนุ่มนิ่ม
และฉลาดปราดเปรื่องไว้ในอ้อมอก หัวใจอันแก่ชราพลันตกเป็นเชลย
ของเด็กน้อย เสียดายที่เขาเพิ่งจะมีโอกาสได้อุ้มเด็กน้อยเข้าเขตหวง
ห้าม
“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าตัวน้อยที่หลอกใช้เสร็จแล้วได้เอื้อมมือไปหา
ท่านแม่คนงาม อยากกลับไปสู่อ้อมแขนของท่านแม่
ผู้อาวุโสสูงสุด “…”
อะแฮ่มๆ เยี่ยนชิงที่พอจะรู้สาเหตุรีบบอกกับเสี่ยวเป่าว่า “เสี่ยว
เป่าอาจจะรู้สึกว่าบรรยากาศไม่คุ้นเคย จึงหวาดกลัวไปบ้าง แต่ว่า
เสี่ยวเป่าไม่ต้องกลัวนะ ผู้ที่อุ้มเจ้าก็คือท่านอาจารย์ทวดของเจ้า
อย่างไรล่ะ เขาเก่งกาจทีเดียว!”
“อ๋า?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบๆ
เยี่ยนชิงรีบส่งสายตากับเจ้าตัวน้อย บอกให้เขาฉลาดหน่อย! จะ
ได้ไม่ถูกโยนออกไป

“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าแสดงออกว่าเข้าใจ เขาเม้มริมฝีปากเล็กๆ
ยอมให้ผู้อาวุโสสูงสุดอุ้มแต่โดยดี
ผู้อาวุโสและรอบรู้อย่างหยางชีซานนึกไม่ถึงเลยว่าทารกที่ยังเด็ก
ขนาดนี้จะสามารถเข้าใจความหมายโดยนัยที่เยี่ยนชิงลอบสื่อสารได้
ดังนั้นเขาจึงเชื่อจริงๆ ว่าเด็กน้อยคนนี้เพียงแค่รู้สึกหวาดกลัวเท่านั้น
เมื่อสักครู่ที่ให้เขาอุ้มโดยไม่สนใจอะไรก็เป็นเพราะว่าชอบชายชรา
เช่นเขา ตอนนี้พอรู้สึกตัวแล้ว จึงอยากให้มารดาอุ้มเป็นธรรมดา ถึง
จะรู้สึกปลอดภัย แต่ดูเหมือนตอนนี้เจ้าเด็กนี่เหมือนจะไม่อยากไป
จากเขาแล้ว
อืม…
หยางชีซานประมวลผลในสมองเสร็จสรรพ เขายิ่งเอ็นดูเจ้าตัว
น้อยที่ฉลาดและว่านอนสอนง่ายคนนี้ เขายังตบหลังปลอบโยนเบาๆ
“เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าเขาไม่กลัวเลยสักนิด เหมือนเขาจะ
อยากรีบเข้าไปด้านในมากกว่า! ดังนั้นเขาจึงตื่นเต้นอีกครั้ง และโบก
ไม้โบกมือไปยังส่วนลึกของเขตหวงห้าม
“อืม” หยางฉีซานลูบเคราขาวด้วยรอยยิ้ม และพาครอบครัวของ
เยี่ยนชิงเดินไปที่ส่วนลึกของเขตหวงห้าม

“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น! ระดับความ
ตื่นเต้นนั้นถึงกับทำให้เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ นางไม่นึกว่าลูกจะชอบ
ไฟมากเพียงนี้
“เด็กน้อย เจ้าช่างร่าเริงจริงๆ” หยางฉีซานรู้สึกว่านี่เป็นเด็กที่ร่า
เริงที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา ทั้งแขนและขาก็ค่อนข้างแข็งแรง
และในเวลาเดียวกัน บริเวณกลางเขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋…