เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 601 เยี่ยนเสี่ยวเป่า ผู้ยุติ!

“เอาอีกรึ!” ซีหวังหมู่ไม่เกรงกลัว กลิ่นอายอำมหิตและแค้นเคือง
ทั่วทั้งร่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาเฟรดที่เห็นดังนั้นหวาดวิตก ทว่าเฟ
รด เทพโอสถที่สะสมพละกำลังตลอดเวลาก็พลันพุ่งเข้าหามิคาเอล
ด้วยแสงที่เหมือนฤดูใบไม้ผลิ ห้ามไม่ให้นางพุ่งใส่ซีหวังหมู่และจิ่วอิง
“แสงแห่งการฟื้นฟู!”
แม้การตายของชุนเถียนจะเป็นเพราะมิคาเอล แต่บัลเดอร์บัญชา
ให้พวกเขาช่วยเหลือมิคาเอลอย่างเต็มที่ แม้จะต้องสละชีวิตก็ต้อง
ช่วยเหลือ ดังนั้น…
ซู่! ซู่ซ่า… แสงแห่งการฟื้นฟูที่ไหลออกมาทำให้พลังชีวิตของเฟ
รดหมดลง แสงแห่งการรักษาที่ปลดปล่อยออกมาต้องแลกมาด้วย
พลังชีวิตของเขาเพื่อช่วยให้มิคาเอลได้ ‘เกิดใหม่’
ดังนั้นเมื่อจู่ๆ เฟรดปลดปล่อยพลังฟื้นฟูออกมาปกคลุมมิคาเอ
ลอย่างรวดเร็ว การพุ่งโจมตีอย่างบ้าคลั่งของฝ่ายหลังชะงักงันไป
เล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าสุนัขนี่!” จิ่วอิงปรากฏขึ้นกลางอากาศแล้วโถมเข้าใส่เฟรด
เฟรดที่ไม่คิดจะหลบหลีก เขายังคงปล่อยแสงแห่งการฟื้นฟูอย่าง
สุดชีวิต “มิคาเอล! อย่าทำให้จักรพรรดิบัลเดอร์ต้องผิดหวังกับเจ้า
แม้ข้าเฟรดจะตายก็ไม่…”
คำว่า ‘เสียใจ’ สุดท้ายเฟรดยังไม่ทันได้พูดด้วยซ ้า

ฉัวะ!
จิ่วอิงที่เคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างยิ่ง มันกินหัวใจของเฟรดไปแล้ว
พรวด…
เสียงเลือดกระเซ็นออกจากปากแทนคำว่า ‘เสียใจ’
ชู่!
จิ่วอิงที่กลืนกินเฟรดอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดก็ไม่ปล่อยให้เฟรดได้
พูดจนจบ เขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเหมือนกับชุนเถียน ถึงอย่างไร
การกลืนกินของจิ่วอิงก็ไม่เคยเหลือแม้แต่ศพหรือวิญญาณ
ในขณะเดียวกัน…
เอื้อก!
มิคาเอลอาเจียนเลือดสีดำออกมาคำใหญ่ เห็นได้ชัดว่านางได้
สติกลับมาไม่น้อย นางจึงเห็นชัดว่า ในเลือดสีดำที่นางพ่นออกมามี
สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กนับไม่ถ้วนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
นอกจากนี้ แมลงเหล่านี้ยังอ้วนขึ้นมากจากการแทะกินสมองของ
มิคาเอล ราวกับหนอนกินซากศพขนาดเล็กที่กินซากศพที่เน่าเปื่อย
จนอิ่มหนำ
มิคาเอลขยะแขยงจนรู้สึกคลื่นไส้ ทว่าสิ่งที่นางอาเจียนออกมา
ล้วนคือหนอนแมลงตัวน้อยยั้วเยี้ยเหล่านี้ อีกทั้งหลังจากที่พวกมันถูก

อาเจียนออกมายังสามารถเคลื่อนไหวได้และพยายาม ‘กลับไป’ หา
นาง
“สลาย!”
มิคาเอลที่ปลดปล่อยแสงสีเลือดออกมาทำให้แมลงทั้งหมดแหลก
ละเอียด แต่นางกลับยังคงรู้สึกคันคอ จมูกและหูมาก กระทั่งดวงตาก็
คันมากเช่นกัน
“บัดซบ!”
จิ่วอิงตกใจกับหน้าตาอัปลักษณ์ของมิคาเอลอย่างมาก เพราะ
หนอนแมลงที่ถูกพลังของเฟรดขับไล่กำลังไหลออกมาจากทวารทั้ง
เจ็ดของมิคาเอล
สัตว์เลื้อยคลานสีดำขนาดเล็กมากมายนั่น…
สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กที่อ้วนเป็นพิเศษ…
จิ่วอิงที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกว่าโรคหวาดกลัวจะกำเริบแล้ว หากเขามี
โรคนี้จริงๆ น่ะนะ
ท่าทีราวกับเห็นผีของจิ่วอิงเพียงพอที่จะทำให้มิคาเอลรู้ว่าเหตุใด
นางจึงรู้สึกคันคะเยอ แต่นางยังคงจับใบหน้าของตนตามสัญชาติ
ญาณ และก็จับโดนหนอนแมลงที่เดินไต่ไปมาอย่างขวักไขว่
ไม่เพียงเท่านี้…

เจ้าตัวน้อยที่ ‘น่ารัก’ เหล่านี้ หลังจากที่สัมผัสโดนผิวหนังของมิ
คาเอลแล้ว พวกมันก็มุดเข้าไปในผิวหนังของนางอีกครั้ง พลัง ‘แสง
แห่งการฟื้นฟู’ ของเฟรดที่ขับไล่พวกมันได้หมดไปพร้อมกับการตาย
ของเขาแล้ว
“ออกไป!”
“ตายซะ!”
“ออกไปจากร่างกายข้าซะ! ออกไป!…”
มิคาเอลทำลายหนอนแมลงเหล่านี้อย่างเอาเป็นเอาตาย
พยายามกำจัดพวกมันทิ้ง น่าเสียดาย…
ซีหวังหมู่กล่าวอย่างเสียใจว่า “ไร้ประโยชน์ แมลงของข้าเมื่อมัน
แพร่กระจายสำเร็จ มันจะไม่หยุดแพร่พันธุ์ นอกเสียจากว่าข้าจะกลืน
มันกลับมา มันจะอยู่ร่วมกับเจ้าอย่างใกล้ชิดจนกว่าเจ้าจะตาย ฮ่าๆๆ!”
“ให้ตายเถอะ!” มิคาเอลไม่เชื่อ
แสงเลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายของนางอย่างต่อเนื่องทำลาย
แมลงเหล่านี้ได้จริงๆ แต่น่าเสียดายที่สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก
เหล่านี้ยังออกมาไม่ขาดสาย คลานไปมาในร่างกายของมิคาเอล
พูดได้ว่า การช่วยเหลือด้วยการแลกชีวิตของเฟรดเหมือนกับว่า
จะช่วยยับยั้งวิกฤตให้มิคาเอลได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น รากของปัญหา
ยังไม่ได้ถูกกำจัด

เรื่องนี้ทำให้จิ่วอิงอดชมไม่ได้ “ซีซี ใช้ได้เลยนี่!”
“แน่นอน! นี่คือทักษะเฉพาะตัวของข้า” ซีหวังหมู่ไม่ได้รีบร้อน
โจมตีมิคาเอล นางตั้งใจให้แมลงเหล่านั้นค่อยๆ กลืนกินพลังของมิคา
เอลจนตายไป
แน่นอนว่าหากไม่ใช่เพราะมิคาเอลป้องกันไว้แต่แรก นางปกป้อง
อนุสติของตนเองไว้ก่อนแล้ว ซีหวังหมู่คงโจมตีศีรษะนางอีกครั้ง
เพื่อให้นางตายไปเสีย การต่อสู้ที่รวดเร็วฉับไวจึงจะเป็นตัวตนของซี
หวังหมู่มากกว่า การปล่อยให้ศัตรูมีชีวิตอยู่ยืดเยื้อเช่นนี้ ซีหวังหมู่ไม่
พึงพอใจเท่าไรนัก แต่เนื่องจากมิคาเอลมีความสามารถจริงๆ ซีหวัง
หมู่เองก็ไม่ได้ปะทะอย่างโง่เขลา มันถอยไปข้างหลังจิ่วอิงเพื่อรักษา
ตนเองแล้ว
จิ่วอิงจึงเหน็บแนมว่า “เจ้ายังรู้ว่าต้องรักษาตัวรึ!”
“อย่าพล่ามให้มาก!” ซีหวังหมู่รักษาตัวเองพลางสัมผัสความ
เป็นไปของมิคาเอล มันเตรียมพร้อมตลอดเวลา เมื่อมิคาเอลอ่อนแอ
ลง มันจะรุกอีกครั้ง แต่ว่า… มิคาเอลก็ไม่ได้โง่เช่นกัน นางที่รู้ตัวว่า
เจอศึกหนักแล้วพลันถอยกลับไปยังเจดีย์สีขาวทางเหนือทันที นาง
เชื่อว่าบัลเดอร์ต้องมีวิธีช่วยนางแน่นอน พรสวรรค์ของเขาอัศจรรย์
ยิ่งนัก
แต่แล้วจิ่วอิงก็โถมตัวออกไปทันที “ยังคิดจะหนีรึ!? ข้าปู่จิ่วไม่อ
นุญาตหรอกนะ!”

“ออกไปซะ!” มิคาเอลซัดพลังใส่จิ่วอิงอย่างบ้าคลั่ง นางทั้งร้อน
รนและหวาดกลัว ถึงอย่างไรความรู้สึกที่ถูกแมลงกัดแทะสมองนั่น
นางได้สัมผัสครั้งหนึ่งก็เกินพอแล้ว
ดังนั้นมิคาเอลในครานี้จึงทำให้อสุรภูมิในระยะหลายหมื่นลี้
ควบแน่นเป็นกลุ่มก้อนแล้วซัดใส่จิ่วอิง
จิ่วอิงขยายร่างใหญ่ขึ้นทันที “อุแว้!”
ตูม! อสุรภูมิซัดโดนจิ่วอิงอย่างรุนแรง ควันหนาทึบพวยพุ่งไปทั่ว
ท้องฟ้า
มิคาเอลฉวยโอกาสหนีไปอย่างรวดเร็ว อีกเพียงพริบตาก็จะหาย
กลับไปในจักรวาลทางเหนือแล้ว
“ร่วงลงไปซะ!” ซีหวังหมู่ตะคอก มันขวางหน้ามิคาเอลไว้ในทันที
ฉีกทึ้งเข้าไปที่ศีรษะของนาง
มิคาเอลกลับระวังตัวไว้แต่แรก นางใช้มือที่เหลือเพียงข้างเดียว
แทงเข้าไปในหัวใจของซีหวังหมู่ เห็นได้ชัดว่านางต้องการเอาหัวใจ
ของซีหวังหมู่ออกมาจึงยอมถูกซีหวังหมู่ตะปบใบหน้าและศีรษะอย่าง
ไม่ลังเล
เห็นได้ชัดว่า มิคาเอลที่สู้จนถึงตรงนี้คลุ้มคลั่งไปแล้ว นางเองก็สู้
สุดชีวิตเช่นกัน เพราะนางจำเป็นต้องทำเช่นนี้ ต้องแลกด้วยชีวิต

เมื่อจิ่วอิงหันไปมองก็เห็นซีหวังหมู่ถูกควักหัวใจแล้ว สิ่งที่น่ากลัว
คือ… เล็บของมิคาเอลในบัดนี้กลายเป็นสีเลือด เห็นได้ว่านางสะสม
พลังไว้ที่มือมากขึ้นกว่าเดิม และยอมทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อสังหารซี
หวังหมู่
ส่วนซีหวังหมู่น่ะหรือ ตัวละครดุร้ายเช่นมันก็ตะปบใส่ศีรษะของมิ
คาเอลอย่างไม่คิดชีวิต ไม่สนใจตนเองแม้แต่น้อย สักแต่จะข่วน
จิ่วอิงหัวจะปวด มันโถมเข้าไปอย่างเต็มที่ แต่มันที่เพิ่งขวางอสุร
ภูมิไว้ แม้จะเห็นฉากที่อันตรายนี้ แต่การตอบสนองกลับช้าไป
เล็กน้อย
มิคาเอลที่คลุ้มคลั่งเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไป อีกเพียงพริบตา…
“ให้ตายเถอะ!”
จิ่วอิงกรีดร้อง ส่งเสียงทารกอันแปลกประหลาด
“ตายซะ!”
ซีหวังหมู่กลับยังคงโหดเหี้ยม ไม่ป้องกันแม้แต่น้อย แต่กลับข่วน
ไปที่ใบหน้าของมิคาเอลอย่างสุดกำลัง
ขณะนั้นเอง…
“นังบ้า!”

มิคาเอลยังคงคลุ้มคลั่งไม่เท่าซีหวังหมู่ นางหายตัวไปข้างหลังซี
หวังหมู่ หลบการสังหารของซีหวังหมู่ แต่ก็พลาดโอกาสสังหารซีหวัง
หมู่ไปเช่นกัน
ในขณะเดียวกันจิ่วอิงก็โถมไปข้างหน้าซีหวังหมู่แล้ว
ซู่!
มิคาเอลก็หายตัวเข้าไปในจักรวาลทางเหนือแล้วเช่นกัน
ในขณะเดียวกัน…
วิ้ง วิ้ง!…
อักษรลึกลับสว่างไสวเจิดจ้าออกมาจากข้างหลังของมิคาเอล
แสงไร้เสียงและลึกลับแผ่ซ่านออกมาจากท่ามกลางอักษร
เหล่านั้น ขวางกั้นมิคาเอล จิ่วอิงและซีหวังหมู่ไว้
แสงนี้… ราวกับว่าสามารถไปถึงจักรวาลไร้ที่สิ้นสุด ในเวลานั้น
ความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่และมืดมิดแผ่ขยายออกไปอย่างไร้
ขอบเขตจากข้างหน้า ไปด้านบนและล่าง ซ้ายและขวาของจิ่วอิงและ
ซีหวังหมู่
“แย่แล้ว!” จิ่วอิงร้อนรน “พวกเขาเริ่มปิดผนึกจักรวาลทางเหนือ
แล้ว หากปิดสมบูรณ์ ใครก็เข้าไปไม่ได้! แน่นอนว่าจะออกมาไม่ได้
เช่นกัน”

“แล้วจะยังยืนเฉยอยู่ทำไม! ลุยกันสิ!” ซีหวังหมู่คว้าจิ่วอิงพุ่งไป
ทางมิคาเอล
จากนั้น…
ตูม!
ซีหวังหมู่และจิ่วอิงลอยกระเด็นออกไปอย่างไร้ความปรานี พวก
มันเข้าไปไม่ได้แล้ว
มิคาเอลที่เห็นฉากนี้ก็หัวเราะเย้ยหยันด้วยเสียงร้ายกาจ “ฮ่าๆๆๆ!
มาสิ! อยากฆ่าข้ามิใช่หรือ ก็มาสิ!”
เมื่อสิ้นเสียงนาง… ซีหวังหมู่และจิ่วอิงไม่ทันเดือดอาล
“อ้ะเนะ!”
เสียงหน่อมแน้มเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างโมโห
ตุบ!
สิ่งที่มาพร้อมเสียงหน่อมแน้มคือค้อนจิ๋วสีดำ หรือก็คือค้อนจิ๋วที่
มีขนาดเท่าบ๊ะจ่างเท่านั้น มันทุบอักษรลึกลับชั้นนั้น ทุบโดนหน้าผาก
ของมิคาเอลอย่างแม่นยำ จากนั้น… ก็ไม่มีจากนั้นอีก