เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 3088 : มาด้วยตัวเอง
ตอนที่ 3088 : มาด้วยตัวเอง
นางฟ้าเฮายู่นั้นเหลือเวลาไม่มาก หมิงตงก็ไม่คิดเสียเวลา เขาใช้เวลาทุกวินาทีอย่างคุ้มค่า เขาได้ออกจากตระกูลเทียนหยวนพร้อมกับโลงศพคริสตัลที่มีร่างนางฟ้าเฮายู่อยู่ เขาเดินทางผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายภายในกลับไปยังที่ราบรุ่งโรจน์โดยเร็วที่สุด
ด้วยการจากไปของหมิงตง หยุนเสี่ยวหยานและหมิงเซียก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ ทั้งสองได้เดินทางตามเขากลับที่ราบรุ่งโรจน์ทันที
เมื่อกลับมาถึงพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง หมิงตงก็ได้ขอเข้าพบกับจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาโดยเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
ในฐานะองค์ชายเก้าของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง เขาก็คือหนึ่งในคนที่ใกล้ชิดกับจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตามากที่สุดในโลกเซียน ผลก็คือเขาได้เข้าพบกับจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาที่ชั้นบนสุดของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง
“คำนับอาจารย์ ! ” หมิงตงคุกเข่าลงกับพื้นและโค้งให้ในฐานะศิษย์
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตานั่งอยู่กลางอากาศห่อหุ้มไปด้วยแสงและกฎราวกับพระเจ้า เขาราวกับนั่งนิ่งอยู่แต่เขาเหมือนกับเหนือกว่ากฎทั้งมวล เขาราวกับตัวตนสูงสุด
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาไม่ได้พูดอะไรออกมา ดังนั้นหมิงตงจึงพูดขึ้นต่อ “ข้ารีบมาพบกับอาจารย์ เพราะข้าหวังว่าอาจารย์จะช่วยข้าในบางเรื่อง” ในตอนที่พูดนั้น หมิงตงก็ได้เอาโลงศพคริสตัลออกมาและขอร้อง “อาจารย์ นางชื่อนางฟ้าเฮายู่ นางคือคนรู้จักของข้า นางบาดเจ็บหนัก เส้นพลังกฎไฟอันแข็งแกร่งนั้นอยูในวิญญาณของนาง มันเป็นภัยต่อชีวิตนาง ข้าหวังว่าอาจารย์จะช่วยนาง”
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตายังคงเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับ
“อาจารย์ได้โปรดช่วยนางฟ้าเฮายู่ด้วย ในโลกเซียนตอนนี้บางทีอาจจะมีแค่อาจารย์คนเดียวที่มีความสามารถทำเช่นนั้นได้” หมิงตงพูดขึ้นต่อ ครั้งนี้เขาถึงกับพูดราวกับขอร้องจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา
เขารู้มาจากเจี้ยนเฉินว่านางฟ้าเฮายู่นั้นอยู่ได้อย่างมากก็แค่ 10 ปี หากยังหาทางช่วยนางไม่ได้ระหว่าง 10 ปีนี้ งั้นสิ่งที่รอนางอยู่ก็คือความตาย
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตายังคงเงียบ ผ่านไปเกือบนาที เขาจึงพูดขึ้นมา “ศิษย์ข้า เจ้าไม่ได้มีกรรมผูกกับนางมากนัก ดังนั้นการที่ข้าจะช่วยเลือกนางรึไม่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
น้ำเสียงของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาไม่ได้มีอารมณ์ใด ๆ เขาดูไร้ปราณีและเย็นชา เสียงเขานั้นเกิดขึ้นจากเสียงทุกอย่างในโลก มันทำให้ไม่อาจจะแยกแยะเสียงได้ออก
หมิงตงใจหายวูบเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เขาอ้อนวอนออกมาอีกครั้ง “อาจารย์ มีแค่ท่านที่ช่วยนางฟ้าเฮายู่ได้ ข้าหวังว่าอาจารย์จะช่วยข้า ข้าไม่อาจจะมองดูนางตายเช่นนี้ได้”
“เจ้าไปได้แล้ว ชะตาของนางไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้า เจ้าควรส่งคนที่อยากจะช่วยนางที่สุดมาขอข้าแทน แต่ข้าเป็นราชันย์ของโลก ดังนั้นหากต้องการความช่วยเหลือจากข้า ข้าจะตัดสินว่าคนที่อยากช่วยนางนั้นจะยอมแลกอะไรกับการช่วยเหลือนาง” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาพูดขึ้นมา
“อาจารย์…”
หมิงตงไม่คิดจะยอมแพ้ แต่ตอนที่เขากำลังจะอ้อนวอนต่อนั้น จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตากลับโผล่มาตรงหน้าเขา “เด็กน้อย เก็บคำอ้อนวอนของเจ้าเอาไว้และทำตามที่อาจารย์บอก ส่งคนที่อยากจะช่วยนางมาขอร้องข้าด้วยตัวเอง ยังไงซะอาจารย์ของเจ้าก็เป็นราชันย์ เขาคือตัวแทนจิตวิถีสวรรค์ คำพูดของข้าคือกฎ เมื่อข้าพูดออกมาแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไรก็ไม่อาจจะทำให้ข้าเปลี่ยนใจได้”
คำพูดของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาทำให้หมิงตงใจเย็นลง บางทีเขาอาจจะรู้แล้วว่าไม่อาจจะเปลี่ยนใจอาจารย์ได้ ไม่ว่าจะอ้อนวอนแค่ไหนก็ตาม เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็ได้แต่กัดฟันแน่นพร้อมใจที่รู้สึกหม่นหมอง
“ข้าต้องบอกเจี้ยนเฉินให้มาด้วยตัวเองรึ ? แต่จากฐานะของอาจารย์แล้ว เจี้ยนเฉินจะกล่อมอาจารย์ให้ช่วยเขาได้รึ ? ” เมื่อออกมาจากพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง หมิงตงก็รู้สึกอึดอัดในใจ เขาไม่มั่นใจว่าต้องทำยังไงเขาไม่อาจจะบอกได้ว่ารู้จักเจี้ยนเฉินดี แต่เขาเข้าใจเจี้ยนเฉิน เพราะแบบนั้นเขาจึงรู้ว่าถึงแม้ว่าตระกูลเทียนหยวนจะเสนอทรัพย์สมบัติทุกอย่าง แต่ก็ไม่อาจจะทำให้อาจารย์สนใจได้เมื่อดูจากฐานะของอาจารย์
หลังจากที่ลังเลได้ไม่นาน หมิงตงก็ได้ออกจากที่ราบรุ่งโรจน์ด้วยความสลด เขาได้กลับไปยังตระกูลเทียนหยวนผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย
“เป็นยังไงบ้าง หมิงตง ? อาการบาดเจ็บของนางฟ้าเฮายู่ได้รับการรักษาแล้วรึ ? ” เจี้ยนเฉินที่ซึ่งรออยู่หลายวันด้วยความกังวลได้ปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้าหมิงตงทันทีที่หมิงตงกลับมายังตระกูลเทียนหยวน
หมิงตงมีท่าทางสลด เขาพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าหม่นหมอง “น้องชาย ข้าได้ลองทุกอย่างที่ข้าทำได้แล้ว ข้าไม่อาจจะช่วยเจ้าได้” หมิงตงบอกกับเจี้ยนเฉินเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง
“ส่งคนที่อยากช่วยนางฟ้าเฮายู่ที่สุดมารึ ? ” สีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปก่อนจะทำการครุ่นคิด บรรดาคนที่อยากช่วยนางฟ้าเฮายู่ คนที่อยากช่วยนางที่สุดคือหยุนวู่เฟิงและตัวเขาเอง
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาอยากให้เขาหรือหยุนวู่เฟิงไปหาที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงด้วยตัวเองรึ ?เจี้ยนเฉินคาดเดาภูมิหลังของหยุนวู่เฟิง เขาเป็นแค่ผู้อาวุโสสูงสุดของโถงเทพจันทราและมีระดับการบ่มเพาะเป็นขั้นบรรพกาล เขาโด่งดังไปทั่วโลกเซียน แม้แต่ในองค์กรชั้นนำนั้น เขาก็พอมีฐานะอยู่บ้าง
แต่ต่อหน้ายักษ์ใหญ่อย่างพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง หยุนวู่เฟิงด้อยกว่า เขาอาจจะไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปด้านในได้
“ดูเหมือนว่าข้าจะต้องไปด้วยตัวเอง โชคดี่ข้ายังมีผลงานกับพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงอยู่บ้างกับการคืนหอคอยอนัตตาให้กับพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง ข้าหวังว่าจะใช้มันเป็นประโยชน์ได้” เจี้ยนเฉินตัดสินใจทันที
เขาไม่รู้ว่าจะเจอกับอันตรายแบบไหนกับการเข้าพบกับจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา แต่ชีวิตของนางฟ้าเฮายู่อยู่ในอันตราย เขาไม่อาจจะยืนเฉยและปล่อยให้นางตายได้
แม้ว่าเขาจะต้องลุยน้ำลุยไฟลำบากแค่ไหน แต่เขาก็ต้องลอง
“ด้วยความแข็งแกร่งของข้าแล้ว ข้าไม่อาจจะปิดบังอะไรจากจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาได้ ไม่ใช่แค่หน้ากากที่ผู้อาวุโสโมเทียนหยุนมอบให้ข้ามาซึ่งไม่อาจจะใช้ได้ผล แต่แม้กระทั่งจิตวิญญาณกระบี่ก็จะเปิดเผยออกมา ข้าไม่อาจจะเอาจิตวิญญาณกระบี่ไปกับข้าในการเดินทางไปยังพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงด้วยได้” เจี้ยนเฉินคำนวณ เขาคือผู้สืบทอดจากโลกอมตะ ดังนั้นตัวตนของเขาจึงอ่อนไหวเป็นพิเศษ ผลก็คือเขาต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันอย่างหนักหน่วงในการพบกับจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาในครั้งนี้ เขาอึดอัดใจอย่างมากแต่ก็ยังแสดงท่าทีเยือกเย็นออกมา
สุดท้ายเขาก็ได้ทิ้งจิตวิญญาณกระบี่ไว้ในโถงเมฆธารา โชคดีที่จิตวิญญาณกระบี่นั้นเติบโตได้แกร่งพอแล้ว พวกนั้นสามารถเคลื่อนที่ไปรอบ ๆ โดยที่ไม่ต้องพึ่งเจี้ยนเฉินอีกต่อไปได้
หลังจากนั้นเขาก็ได้ทิ้งทรัพยากรที่มีค่าที่ได้มาจากโลกทมิฬไว้ในโถงเมฆธารา เขาเอาทรัพยากรไปกับตัวไม่มาก จากนั้นเขาก็ออกเดินทางไปยังพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงพร้อมกับนางฟ้าเฮายู่
สำหรับแท่นหยกชะตาแล้ว เจี้ยนเฉินได้เอามันติดตัวมาด้วย เขาหวังว่าจะใช้ต่อรองได้หากมีปัญหาจริง ๆ
ยังไงซะสมบัติอย่างแท่นหยกชะตาก็หายากอย่างมาก เขารู้ว่าจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตามีหยกนี้แล้วชิ้นหนึ่ง แต่เขาเชื่อว่าแม้แต่จอมปราชญ์สูงสุดก็อยากได้สมบัติมีค่าแบบนี้ให้ได้มากที่สุด
ตราบใดที่เขาช่วยชีวิตนางฟ้าเฮายู่ได้ เขาก็จะยอมทิ้งสมบัติที่มีค่าอย่างแท่นหยกชะตา
YOU MAY ALSO LIKE
