เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 3092 : เม็ดพลังบรรพกาลทลาย

ตอนที่​ 3092 : เม็ด​พลัง​บรรพกาล​ทลาย​

ด้วย​ความ​ยาก​ที่​เพิ่มขึ้น​ ความเสียหาย​ที่​เจี้ยนเฉิน​ได้รับ​นั้น​หนักหนา​ขึ้น​เรื่อย ๆ​ ร่าง​ของ​เขา​โดน​เผาไหม้​ด้วย​พลัง​กฎ​แห่ง​จน​ทำให้​ร่าง​ของ​เขา​โดน​เผา​เป็น​ตอ​ตะโก​

เพราะ​แม้ว่า​จะโดน​เผา​ แต่​มัน​อย่าง​น้อย​ร่างกาย​ของ​เขา​ก็​ยังอยู่​ ถึงอย่างนั้น​ด้วย​พลัง​กฎ​ที่​เพิ่มขึ้น​มา ร่าง​ของ​เขา​กลับ​หด​ขนาด​ลง​ด้วย​ความเร็ว​ที่​เห็น​ได้​ด้วย​ตาเปล่า​

ไม่ นี่​ไม่ใช่การ​หดตัว​แต่กลับ​เป็นการ​เปลี่ยนเป็น​ความว่างเปล่า​

ร่าง​บรรพกาล​ของ​เขา​ก่อตัว​ขึ้น​มาจาก​พลัง​บรรพกาล​ พลัง​ป้องกัน​ของ​เขา​สูงเกิน​กว่า​จะคาด​ถึง แต่​ถึงอย่างนั้น​ร่าง​บรรพกาล​ภายใต้​การ​เผาไหม้​ของ​กฎ​เทพ​ได้​เปลี่ยน​เขา​เป็น​ความว่างเปล่า​ทีละ​นิด​ ๆ

ร่าง​อีก​ครึ่ง​โดน​โจมตี​โดย​กฎ​แห่ง​การทำลายล้าง​เอง​ก็​พบจุดจบ​แบบ​เดียวกัน​ กฎ​แห่ง​การทำลายล้าง​ได้​เปลี่ยนเป็น​ใบ​มีด​จำนวนมาก​ ไม่ใช่แค่​ทำลาย​ทุก​ส่วน​ของ​ร่างกาย​และ​เลือด​ของ​เจี้ยนเฉิน​ แต่​ยัง​รวมถึง​กระดูก​ด้วย​ ทุก​ส่วน​ได้​สลาย​ไปเพราะ​กฎ​แห่ง​การทำลายล้าง​

ตอนนั้น​เจี้ยนเฉิน​กลัว​อย่าง​มาก​ ภายใต้​การ​โจมตีจาก​กฎ​ทั้งสอง​ เขา​ไม่ใช่แค่​ไม่เหลือ​ผิวหนัง​ แต่​ร่างกาย​กลับ​ไม่อยู่​ครบ​ เลือด​รึ​แม้แต่​กระดูก​ของ​ตัวเอง​เลย​ ร่างกาย​ของ​เขา​กลับ​หาย​ไปทีละ​นิด​ ๆ

หาก​ไม่ใช่เพราะ​ร่าง​บรรพกาล​นั้น​แข็งแกร่ง​ เขา​อาจจะ​ตาย​ไปนาน​แล้ว​เมื่อ​ได้รับบาดเจ็บ​หนัก​ขนาด​นี้​

“ อีก​แค่​ 11 ขั้น​ อีก​แค่​ 11 ก้าว​เท่านั้น​ ข้า​ต้อง​ทน​ให้ได้​” เจี้ยนเฉิน​ ทรุด​ลง​กับ​พื้น​ เขา​ไม่มีแรง​ที่จะ​ลุกขึ้น​ยืน​ต่อ​ จิต​ที่​ไม่ย่อท้อ​และ​ค​วา​มุ่งมั่น​ของ​เขา​เหมือน​จะเป็น​แรงกระตุ้น​ให้​เขา​อดทน​ต่อ​ได้​

หลังจากนั้น​สายตา​ของ​เขา​ก็​แสดง​ความเจ็บปวด​ออกมา​ ความเจ็บ​ที่​เหมือนกับ​ทำให้​ลูกตา​ระเบิด​ออกมา​ ไม่ใช่แค่​ตา​ที่​แดงก่ำ​ขึ้น​มาทันที​ แต่​ใน​ตา​เขา​ตอนนั้น​ก็​เหมือน​แสดง​ความ​บ้าคลั่ง​ออกมา​ด้วย​

ตอนนั้น​วิญญาณ​ของ​เขา​ได้​เปลี่ยนเป็น​ลูกไฟ​ เขา​ได้​เผาไหม้​วิญญาณ​ตัวเอง​ พลัง​ได้​แยกตัว​ออก​มาจาก​วิญญาณ​ที่​ลุกไหม้​โคจร​ไปทั่ว​ร่างกาย​ มัน​ทำให้​ร่างกาย​ที่​หมด​พลัง​ของ​เจี้ยนเฉิน​มีพลัง​กลับ​ขึ้น​มาใหม่​

ด้วย​พลัง​นี้​ทำให้​เขา​ลุกขึ้น​ยืน​ได้​อีกครั้ง​ เขา​ทน​การ​ทรมาน​ของ​กฎ​ทั้งสอง​ได้​อีกครั้ง​พร้อมกับ​ก้าว​ต่อไป​อี​กรอบ​

90 ก้าว​

91 ก้าว​

92 ก้าว​

ด้วย​พลัง​ที่​ได้​จาก​การ​เผาไหม้​วิญญาณ​ เจี้ยนเฉิน​ก็​เดิน​ไปได้​ถึง 95 ก้าว​ ทุก​ก้าว​สนั้น​ร​ใช้พลัง​ชีวิต​แทบ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ ทุก​ก้าว​นั้น​แลก​กับ​ความเจ็บปวด​เกิน​กว่า​จะคาด​ถึง

ตอนที่​ก้าว​ไปได้​ 95 ก้าว​ เจี้ยนเฉิน​ก็​ต้อง​หยุด​ เขา​ยืน​นิ่ง​อยู่กับที่​ ร่าง​ของ​เขา​สั่น​ไหว​อย่าง​รุนแรง​ เพราะ​ทุก​ก้าว​ที่​เดิน​มานั้น​ทำให้​ความเสียหาย​ที่​ได้รับ​มากขึ้น​เรื่อย ๆ​ ยิ่ง​เขา​เดินหน้า​ต่อไป​เท่าไหร่​ อันตราย​ก็​ยิ่ง​มากขึ้น​เท่านั้น​

วิญญาณ​ของ​เขา​โดน​เผา​ไปแล้ว​ แต่​พลัง​ที่​ได้มา​นั้น​ไม่อาจจะ​ทำให้​เขา​เดินหน้า​ต่อไป​ได้​

เจี้ยนเฉิน​คำราม​ออกมา​ราวกับ​สัตว์​อสูร​ วิญญาณ​ของ​เขา​เสียหาย​ไปกว่า​หนึ่ง​ใน​สาม เขา​ได้​เผาไหม้​วิญญาณ​ 1 ใน​ 3 ส่วน​ไปในทันที​ก่อน​จะเดินหน้า​ต่อ​ได้​อีกครั้ง​

96 ก้าว​

97 ก้าว​

98 ก้าว​ … เจี้ยนเฉิน​ได้​มาถึงขีดจำกัด​อีกครั้ง​

ตูม​ ! มีเสียงคำราม​ดัง​ขึ้น​ใน​หัว​เจี้ยนเฉิน​ วิญญาณ​ของ​เขา​หาย​ไปกว่า​ครึ่ง​ก่อนที่​เขา​จะเดิน​ต่อไป​อีก​ 98 และ​ 99 ก้าว​

แต่​ก้าว​สุดท้าย​นั้น​ราวกับ​เหว​ที่​กว้างใหญ่​สำหรับ​เขา​ เพราะ​วิญญาณ​ของ​เขา​เหลือ​ไม่ถึง 1 ใน​ 3 แล้ว​ เขา​รู้สึก​ว่า​ก้าว​สุดท้ายนี้​แม้ว่า​จะเผาไหม้​วิญญาณ​ต่อ​ แต่​ก็​ไม่อาจจะ​ก้าว​ต่อไป​ก้าว​สุดท้าย​ได้​

ความ​ยาก​ของ​สะพาน​ชีวิต​นี้​เพิ่มขึ้น​ เขา​ถึงขีดจำกัด​และ​ไม่อาจจะ​ก้าว​ต่อไป​ใน​ก้าว​สุดท้าย​ได้​

“แก​ร๊ก​ ! ” อยู่ ๆ​ ที่​จุด​ตันเถียน​ของ​เจี้ยนเฉิน​นั้น​ เม็ด​พลัง​บรรพกาล​ด้านใน​กลับ​มีเสียงแตก​ดัง​ขึ้น​มา มัน​เกิด​รอยแตก​บน​ผิว​จุด​บรรพกาล​

รอยแตก​นี้​ลาม​ออก​ไปอย่าง​รวดเร็ว​ ความเร็ว​ของ​มัน​เพิ่มขึ้น​เรื่อย ๆ​ มัน​แตก​ออก​ไปราวกับ​ใยแมงมุม​ พลัง​บรรพกาล​จำนวนมาก​ได้​ไหล​ออก​มาจาก​รอยแตก​เหล่านั้น​

“ก้าว​สุดท้าย​ เหลือ​แค่​ก้าว​เดียว​ วันนี้​ข้า​จะทำลาย​เม็ด​พลัง​บรรพกาล​เพื่อ​แลก​กับ​ก้าว​สุดท้าย​ ! ” เจี้ยนเฉิน​ตะโกน​ออกมา​ใน​ใจ สายตา​เขา​ดู​บ้าคลั่ง​ราวกับว่า​เขา​ยอม​สูญเสีย​ทุกอย่าง​เพื่อ​แลก​กับ​ก้าว​นี้​

แม้ว่า​เขา​จะตาย​ แต่​เขา​ก็​ไม่มีทาง​ถอยกลับ​

รา​คาที่​เขา​ต้อง​จ่าย​ก็​เพื่อ​ช่วยชีวิต​นางฟ้า​เฮายู่​

ตอนนั้น​เอง​เม็ด​พลัง​บรรพกาล​ก็​แตก​ออก​ !

ตอนนั้น​พลัง​บรรพกาล​ใน​เม็ด​พลัง​บรรพกาล​ได้​ระเบิด​ออกมา​ มัน​ได้​สร้าง​ความเสียหาย​ให้​กับ​ร่างกาย​เจี้ยนเฉิน​ใน​ระดับ​หนึ่ง​พร้อมกับ​สร้าง​โล่​พลัง​ไว้​รอบตัว​เขา​

แม้ว่า​โล่​พลัง​นี้​จะก่อตัว​ขึ้น​โดย​พลัง​บรรพกาล​ แต่​โล่​พลัง​ก็​พัง​ลง​งในทันที​ต่อหน้า​กฎ​สูงสุด​ทั้งสอง​ เพราะ​พลัง​บรรพกาล​ของ​เจี้ยนเฉิน​นั้น​อ่อนแอ​เกินไป​

ผล​ก็​คือ​โล่​พลัง​พัง​ลง​ไปใน​พริบตา​

แต่​สิ่งที่​เจี้ยนเฉิน​ต้องการ​ไม่ใช่ส่วน​นี้​ แต่​เป็น​พลัง​ที่​เขา​ได้​หลังจากที่​โล่​พลัง​พัง​ลง​ไป

ด้วย​การ​ที่​จุด​บรรพกาล​แตก​ออก​ เจี้ยนเฉิน​ก็​กัดฟัน​แน่น​และ​ใช้พลัง​ทั้งหมด​ที่​มีเพื่อ​ก้าว​ออก​ไปเป็น​ก้าว​สุดท้าย​

ก้าว​นี้​หมายความว่า​เขา​ข้าม​สะพาน​ชีวิต​ได้​สำเร็จ​ !

ก้าว​นี้​เกี่ยวข้อง​ว่า​เขา​ช่วย​นางฟ้า​เฮายู่​ได้​รึ​ไม่ !

ก้าว​นี้​เกี่ยวข้อง​กับ​ชีวิต​ของ​เขา​ !

ตอนที่​ก้าว​สุดท้าย​ไปแล้ว​นั้น​ พลัง​บรรพกาล​ใน​ตัว​ก็​โดน​ผลาญ​ไปด้วย​ความเร็ว​ที่​น่ากลัว​ เจี้ยนเฉิน​รู้สึก​มึนหัว​ขึ้น​มา สายตา​เขา​พร่ามัว​ เขา​รู้สึก​แค่​ว่า​ท้องฟ้า​กำลัง​หมุน​ ตัว​เขา​ราวกับ​พลิก​ไปมา สุดท้าย​เขา​ก็​หมดสติ​ไป

สุดท้าย​เขา​ก็​ไม่รู้​ว่า​เขา​ข้าม​สะพาน​มาได้​รึ​ไม่ เขา​รู้​แค่​ว่า​เขา​ก้าว​ผ่าน​ก้าว​สุดท้าย​ไปได้​แล้ว​ จากนั้น​เขา​ก็​ไม่อาจจะ​ทน​ได้​ไหว​ก่อน​จะสิ้นสติ​ไป

ที่​ด้านนอก​พระราชวัง​สวรรค์​แห่ง​บิ​เชิง หมิง​เซีย​และ​ หยุ​น​เสี่ยว​ห​ยาน​พา​กัน​ยืน​นิ่ง​อยู่กับที่​ มอง​ไปที่​สะพาน​ที่​ทอด​ไปสู่จุดสูงสุด​ของ​พระราชวัง​สวรรค์​แห่ง​บิ​เชิง

“ลุง​หมิง​ ท่าน​คิด​ว่า​เจี้ยนเฉิน​จะข้าม​สะพาน​ชีวิต​ได้​รึ​ไม่ ข้า​ได้ยิน​มาว่า​หาก​ไม่อาจ​ข้าม​สะพาน​ชีวิต​ได้​ งั้น​ก็​มีแต่​ความตาย​ที่​รอ​อยู่​” หยุ​น​เสี่ยว​ห​ยาน​พูด​ขึ้น​ ฝ่ามือ​ของ​นาง​ชุ่มไปด้วย​เหงื่อ​ นาง​แสดง​สีหน้า​กังวล​อย่าง​มาก​ “สำหรับ​พี่​ตง​แล้ว​ ชีวิต​ของ​เจี้ยนเฉิน​สำคัญ​กว่า​ตัว​เขา​เอง​ หาก​เจี้ยนเฉิน​ตาย​ งั้น​พี่​ตง​….“