เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 109 คล้ายคนแต่ไม่ใช่ และมีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัว

บทที่ 109 คล้ายคนแต่ไม่ใช่ และมีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัว

เซินไห่เฉิงพาคนตระกูลเซินที่เป็นผู้ใช้พลังธรรมชาติมา 6 คน และพาอีกกลุ่มหนึ่งมาด้วย

“พี่สาวส่งพวกเรามา เดี๋ยวหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ เราอยากคุยกับเธอหน่อย”

“ได้” ลู่จินกู้ไม่ขัดข้องที่จะมีพันธมิตรเพิ่มขึ้น จึงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

“ฉันจะทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่” เขาชี้ไปที่กลุ่มทหารองครักษ์ “พวกนี้ล้วนเป็นคนฝีมือดี หากไม่มีทัพใหญ่บุกเข้ามา พวกเขาก็สามารถรับมือได้อยู่แล้ว”

หัวหน้าทีมกล่าวทำความเคารพเธอ “เล่อหยาง หัวหน้ากองร้อยที่ห้าของทหารองครักษ์ตระกูลเซิน รับคำสั่งครับ”

มีผู้ช่วยเหลือเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ แน่นอนว่าเธอย่อมยินดี รีบพูดขึ้นทันทีว่า “งั้นรบกวนทุกท่านด้วย หากอีกฝ่ายเริ่มโจมตี ขอให้จัดการจับกุมพวกเขาอย่างรวดเร็ว”

เซินไห่เฉิงสังเกตเห็นการเลือกใช้คำพูดของเธอจึงถามด้วยความประหลาดใจ “แค่จับกุมก็พอแล้วหรือ?”

“ใช่ ฉันอยากเก็บพวกเขาไว้สอบสวน”

เมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีหนักแน่น คนอื่น ๆ จึงไม่พูดอะไรมาก

เซินไห่เฉิงพาผู้ใช้พลังธรรมชาติหลบไปก่อน

แม้ว่าคนตระกูลเซินจะมีพลังจิตแข็งแกร่ง แต่พวกเขาไม่ได้ชำนาญในการต่อสู้ หากอยู่ที่นี่อาจเป็นตัวถ่วงเสียมากกว่า

ไม่นานหลังจากที่ผู้ใช้พลังธรรมชาติออกไป ยานอวกาศก็ลงจอดประตูค่อย ๆ เปิดออก ผู้คนกลุ่มหนึ่งก็ออกมาจากยาน

แต่ว่า…พวกนี้แน่ใจหรือว่าเป็นคน?

ลู่จินกู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

‘คน’ ที่ลงมาจากยาน ผิวหนังเป็นสีดำคล้ำ ดูเหมือนถูกพิษ บ่งบอกถึงลักษณะการปนเปื้อนที่ต่างจากชนผิวดำที่เธอเคยพบ

ดวงตาพวกเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด แต่ท่าทางดูสงบไม่ได้เหมือนพวกสัตว์อสูรที่ขาดสติปัญญา

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือคอของพวกเขา

ผิวหนังบริเวณนั้นเหมือนถูกกัดกร่อนฉีกขาด แทนที่จะมีเลือดเนื้อโผล่ออกมากลับเป็นแสงโลหะวาววับ

เธอหรี่ตาเล็กน้อย รู้สึกขนลุกเมื่อมองพวกเขา

หลังจากคนประหลาดพวกนี้ลงมาสิบคน ก็มีชายสวมเกราะคนหนึ่งเดินตามออกมา

เมื่อเขาปรากฏตัว หมอกพิษดำก็เริ่มกัดกร่อนเกราะอย่างรุนแรง เขาจึงโบกมือทำให้กลุ่มคนเดินเข้ามาในพาราไดซ์หมายเลข 3 ทันที

คนธรรมดามาที่พาราไดซ์ครั้งแรกมักจะรู้สึกประหลาดใจ แต่อีกฝ่ายกลับไม่แยแส ดวงตาไม่มองสิ่งใดรอบตัว

ทว่ามองเผิน ๆ เหมือนพวกเขาฝึกฝนมาอย่างดี แต่ความจริงแล้วเหมือนพวกเขาไม่มีชีวิตจิตใจมากกว่า

มีเพียงชายสวมเกราะที่มองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ นั่นต่างหากที่ดูเหมือนคนทั่วไป

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น อีกฝ่ายมองเห็นเธอทันทีและค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้

ชายสวมเกราะหยุดห่างออกไปสิบก้าว แล้วยกแขนขึ้น

คนของเล่อหยางเคลื่อนไหวทันที สวมเกราะเข้าประจำตำแหน่งอย่างรวดเร็วและคุ้มกันเธอไว้ข้างหลัง

แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้โจมตี เขากลับเปิดภาพสามมิติออกมาจากแขน

เป็นภาพใบหน้าของเธอ 360 องศา

ชายสวมเกราะเทียบภาพอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเย็นชาแล้วเก็บภาพ “ไม่แปลกใจที่ทั้งสหพันธ์หาตัวเธอไม่เจอ ที่แท้ซ่อนตัวอยู่ที่นี่เอง”

ทันทีที่เขาพูดออกมา ลู่จินกู้ก็รู้ว่าตัวเองเดาไม่ผิด

เสียงนี้ เธอเคยได้ยินในกล่องขัง

ทั้งสองฝ่ายออกคำสั่งแทบจะพร้อมกัน

ชายสวมเกราะตะโกน “จับตัวเธอ!”

ส่วนเธอก็สั่งว่า “เอาตัวมาให้ได้!”

คนผิวดำและทหารองครักษ์ตระกูลเซินเคลื่อนไหวพร้อมกัน

เพราะทั้งสองฝ่ายต้องการจับเป็น เลยไม่ได้ใช้ปืนเลเซอร์ พวกเขาดึงอาวุธออกมาและเริ่มต่อสู้ด้วยมือเปล่า

ลู่จินกู้ไม่ได้ขยับ ชายสวมเกราะก็ไม่ได้ขยับ

ทั้งคู่มองกันอยู่ห่าง ๆ แม้หน้าของอีกฝ่ายจะถูกซ่อนอยู่ใต้เกราะ แต่เธอกลับรู้สึกถึงความอาฆาตแค้นที่น่ากลัวเหมือนมีดกรีดผิวเธอจนแสบ

ในใจเธอพลันนึกขึ้นได้ว่าหากตกอยู่ในมือของคนผู้นี้ เธอคงตายทั้งเป็น

“เฮือกก”

เสียงร้องเจ็บปวดดึงความสนใจของเธอกลับมาที่การต่อสู้

ลู่จินกู้หรี่ตาลงเล็กน้อย

พลังการต่อสู้ของอีกฝ่ายรุนแรงมากจริง ๆ

ทหารองครักษ์ตระกูลเซินสวมเกราะ ต่อสู้ด้วยพลังจิตและทักษะต่าง ๆ อีกทั้งประสานงานกันอย่างลงตัว พลังการต่อสู้ของพวกเขาไม่น่าจะแพ้ให้กับหน่วยทหารขนาดเล็กของกองทัพ

แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงห้านาที พวกเขากลับถูกบีบให้ถอยไปเรื่อย ๆ มีสองคนถูกอาวุธประหลาดของอีกฝ่ายฟันเข้า หากไม่ได้เพื่อนร่วมทีมช่วยไว้ทัน หัวคงหลุดไปแล้ว

พอเธอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ก็มีทหารองครักษ์อีกสามคนถูกอีกฝ่ายล้อมจับ หอกที่ถืออยู่กำลังจะฟันเข้าที่คอ

เสียงลูกธนูสามดอกแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาคนผิวดำด้วยมุมยิงที่ชาญฉลาด

พวกเขาไม่มีทางเลือกจึงต้องช่วยตัวเอง อย่างไรก็ตามทักษะการยิงธนูของเอลฟ์เป็นพลังจิตชนิดหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่จะหลบเลี่ยงได้ง่าย ๆ

ถึงแม้ว่าทั้งสามคนจะถอยอย่างรวดเร็ว แต่ลูกธนูก็ยังตามมาพร้อมกับการสั่นไหวในอากาศเล็กน้อย

ตราบใดที่พลังจิตยังไม่ขาด ลูกธนูก็จะไม่พลาดเป้าหมาย

ฉึก!!

ลูกธนูแทงทะลุเนื้อ เธออดไม่ได้ที่จะนึกชม

ธนูที่มีระบบนำวิถีแบบนี้ จะมีใครหลบได้?

ลูกธนูของกรีนลีฟโจมตีไปที่ข้อต่อหัวไหล่ แม้ว่าผู้ที่ถูกยิงจะไม่สูญเสียพลังการต่อสู้ในทันที แต่แขนขวาก็จะใช้การไม่ได้

เท่ากับว่าตัดกำลังฝ่ายตรงข้ามออกไปสามคน

ทหารองครักษ์ตระกูลเซินพึ่งจะรู้สึกว่าความกดดันเบาบางลงบ้าง ก็เห็นคนทั้งสามยกแขนขึ้น คว้าลูกธนูแล้วดึงออกมาโดยไม่ลังเล

ลู่จินกู้กดเสียงกรีดร้องไว้ในลำคออย่างยากลำบาก

ต้องรู้ว่าลูกธนูของเอลฟ์ต่างจากในภาพยนตร์อย่างสิ้นเชิง พวกนี้เป็นเทคโนโลยีขั้นสูง

ปลายธนูเมื่อแทงทะลุเข้าเนื้อแล้ว จะมีหนามแปดอันกางออกมาทันที บดขยี้เนื้อและกระดูกที่ทะลุผ่าน

ภายในด้ามธนูมีเซนเซอร์วัดแรงดันและระเบิดขนาดจิ๋วติดตั้งอยู่ เมื่อเซนเซอร์ตรวจจับได้ว่ามีคนพยายามดึงธนูออก ก็จะ…

ตู้ม!!

แขนสามข้างกระเด็นขึ้นไปบนอากาศ

ลู่จินกู้ที่ยังไม่ชินกับภาพอันนองเลือดแบบนี้ ถึงกับหลับตาลงด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

แต่ก็ยังแอบมองเห็นภาพที่เลือดเนื้อกระจาย

ต่อมาในเสี้ยววินาที เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

เธอรีบลืมตาขึ้นอีกครั้งทันเห็นคนแขนขาดสามคนที่ยังต่อสู้อยู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือซ้ายยังถืออาวุธและกลับเข้าไปต่อสู้ในสนามอีกครั้ง

แต่สิ่งที่เธอมองไม่ใช่พวกเขา แต่เป็นบาดแผลที่น่ากลัว

ตรงจุดที่แขนขาด เลือดไหลนอง แต่ไม่ใช่สีแดง กลับเป็นสีม่วงดำ

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมา

บนดาวเคราะห์ 7133 วันนั้น ว่านฉีหยาเห็นคนไปทำนาเป็นครั้งแรก จึงรู้สึกตื่นเต้นและไม่มีงานอะไรทำอยู่แล้วเลยเข้าไปช่วยลุงเฉิงเก็บเกี่ยวข้าวสาลี

แต่เพราะทำไม่ถนัด เธอจึงถูกเคียวบาดนิ้วเข้า

เด็กสาวตกใจกลัวจนลืมวางเคียวแล้ววิ่งหนีไป

เธอกลัวเด็กสาวจะกลัวเลยวิ่งตามไปปลอบใจ แต่กลับเห็นเธอพยายามล้างเคียวออกอย่างแรง

พอเห็นเธอมาหา เด็กสาวก็ร้องไห้ด้วยความกลัว “พี่คะ นี่ล้างไม่ออกแล้ว ทำยังไงดี?”

เธอก้มดูถึงเห็นว่าบริเวณคมเคียวมีสีม่วงปรากฏ

หลังจากฟังคำอธิบายของว่านฉีหยาจึงได้รู้ว่า เลือดของเผ่าว่านฉีต่างจากเลือดมนุษย์ทั่วไป เป็นสีม่วงจาง ๆ และมีคุณสมบัติยึดเกาะกับโลหะสูง หากมีเลือดติดอยู่ จะต้องใช้หินแร่พิเศษจากดาวเคราะห์ 7444 ขัดและล้างออกเท่านั้น

เด็กสาวกลัวว่าตัวตนจะถูกเปิดเผย เลยตกใจมากจนมีปฏิกิริยาขนาดนี้

สุดท้ายเคียวเล่มนั้นก็ถูกลู่จินกู้เก็บไว้ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เธอได้รู้ว่าเผ่าว่านฉีคือผู้มีเลือดสีม่วง

ตอนนี้เมื่อเห็นเลือดของคนเหล่านี้ก็เป็นสีม่วง จึงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ในขณะที่เธอยังสับสนอยู่นั้น ชายสวมเกราะก็ขยับตัวอย่างกะทันหัน