เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 123 จะจัดการได้เมื่อไหร่

บทที่ 123 จะจัดการได้เมื่อไหร่

ไม่นานหลังจากที่ตระกูลเซินรวบรวมช่างฝีมือ สถาปนิก รวมถึงทรัพยากรต่าง ๆ ภายใต้การดูแลของพวกเขามารวมตัวกันในระยะเวลาอันสั้น เรื่องนี้ก็ทำให้หลาย ๆ ตระกูลที่เหลือรู้สึกสนใจและจับตามอง

ในตำแหน่งระดับนี้ การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยใด ๆ ก็ตามที่เกิดขึ้นในสายตาคนอื่น ๆ อาจจะทำให้เกิดการคาดเดาเป็นพัน ๆ อย่าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเคลื่อนไหวที่ใหญ่โตขนาดนี้ของตระกูลเซิน

ไม่นานแต่ละตระกูลก็ส่งคนมาพบกับเซินโหย่วชิง หวังที่จะสืบหาเบาะแสบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม เซินโหย่วชิงกลับยุ่งมาก แม้ว่าเธอจะสามารถมอบหมายความรับผิดชอบบางส่วนให้กับน้องสาวได้ แต่การจัดการผู้คนและทรัพยากรมากมายขนาดนี้ ตัวเธอในฐานะผู้นำตระกูลย่อมไม่สามารถละเลยได้ เธอจึงไม่มีเวลามาเล่นเกมการทูตกับพวกเขา และตรงไปตรงมาโดยบอกว่า ตระกูลเซินร่วมมือกับคนอื่นเพื่อสร้างสวนพฤกษศาสตร์ ส่งพวกเขากลับไปพร้อมข้อมูลนี้

ใครจะรู้ว่าข่าวนี้เมื่อถูกส่งกลับไปยังตระกูลอื่น ๆ หลายตระกูลกลับไม่เชื่อ

ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ เพราะในปัจจุบันคนที่สามารถสร้างสิ่งมีชีวิตโบราณได้ก็มีแค่กลุ่มพาราไดซ์เท่านั้น

และกลุ่มพาราไดซ์ก็เป็นของตระกูลกู้ ซึ่งตระกูลเซินได้มีปัญหากับตระกูลกู้และตระกูลกงซุนเมื่อหลายปีก่อน ถ้าตระกูลกู้จะร่วมมือก็ควรจะเป็นการร่วมมือกับตระกูลกงซุนมากว่า

“ส่งคนไปจับตาดูเงียบ ๆ ดูซิว่าตระกูลเซินส่งคนไปที่ไหนบ้าง”

หลาย ๆ ตระกูลออกคำสั่งที่เหมือนกันนี้

เซินโหย่วชิงไม่ได้ปกปิดเส้นทางการขนส่งของเรือ ทำให้การ ‘จับตาดู’ เป็นงานที่ง่ายมาก

ไม่กี่วันต่อมา รายงานเดียวกันก็ถูกส่งไปที่โต๊ะทำงานของผู้มีอำนาจในแต่ละตระกูล

“ดาวเคราะห์หมายเลข 43 ปรากฏสิ่งที่คล้ายกับของพาราไดซ์?”

ผู้ที่ได้เห็นรายงานนี้ต่างตกอยู่ในความคิด

ดาวเคราะห์หมายเลข 43 เคยเป็นสวนของตระกูลเซิน พวกเขารู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

แต่บรรยากาศของวันวานนั้นผ่านไปแล้วหลายร้อยปี ข้อมูลมากมายหาได้เพียงเล็กน้อยจากบันทึกของตระกูลเท่านั้น พวกเขาจึงเกิดความสงสัย

ถ้าตระกูลเซินได้ร่วมมือกับกลุ่มพาราไดซ์จริง ๆ ทำไมถึงเลือกดาวเคราะห์หมายเลข 43?

ดาวดวงนั้นก็เกือบจะร้างแล้ว มีเพียงพวกบ้าตระกูลเซินเท่านั้นที่ยอมเสียเงินดูแลสิ่งอำนวยความสะดวกบนดาวดวงนั้น

จากหมายเลขที่ตั้งขึ้นก็บ่งบอกได้ว่าตำแหน่งของดาวดวงนี้ค่อนข้างดี อยู่เกือบจะตรงกลางของสหพันธ์ ดาวที่เจริญที่สุดก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่

แต่ก็คงมีเพียงแค่นั้น

เมื่อก่อนเพื่อรักษาสภาพธรรมชาติของดาวเคราะห์หมายเลข 43 ตระกูลเซินได้วางข้อห้ามมากมาย ทำให้หลังจากสิ่งมีชีวิตโบราณสูญพันธุ์ไป ดาวดวงนี้กลับรกร้างไม่เหมือนกับที่ควรจะเป็นในศูนย์กลางของสหพันธ์

หากพูดถึงความเจริญ การผลิต และความสำคัญ การสร้างพาราไดซ์ที่ดาวเคราะห์หมายเลข 43 จึงเป็นทางเลือกที่น่าฉงน

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเซินยังได้รวบรวมทั้งคนและทรัพยากรมากมาย นี่มันต้องการทำอะไรกันแน่?

ไม่นานนัก ความสนใจของตระกูลต่าง ๆ ก็หันมาที่ดาวเคราะห์หมายเลข 43

กู้ตั๋วซึ่งกำลังต่อสู้อยู่ที่แนวชายแดนก็ได้รับข่าวจากทางตระกูลกู้ รู้เรื่องการร่วมมือของลู่จินกู้กับตระกูลเซินเช่นเดียวกัน

สิ่งแรกที่เขาทำคือเปิดหน้าจอการสื่อสารของเธอ

แต่พอมองไปที่มุมซ้ายบนของจอ

มีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงสดที่โดดเด่นอยู่ตรงนั้น

เขาชะงักนิ้วแล้วปิดหน้าจอการสื่อสารของลู่จินกู้ไป

จากนั้นก็ไปหาอีฟ

“หัวหน้า!” เมื่อเห็นเขามาถึง ทุกคนในรถสื่อสารก็ลุกขึ้นทำความเคารพ

“ทำงานของพวกคุณต่อไป อีฟ เธอตามฉันมา”

“ค่ะ”

คนที่ถูกเรียกหยิบของบางอย่างออกจากลิ้นชัก แล้วเดินตามหลังออกจากรถสื่อสาร

“อีฟ เรื่องบัญชีส่วนตัวของฉันที่ถูกจับตามองจะจัดการได้เมื่อไหร่?”

ทั้งสองคนเพิ่งเดินไปถึงที่เงียบสงบ กู้ตั๋วก็ถามขึ้นตรง ๆ

ตอนพูดเขายังไม่หันกลับมา ยังคงหันหลังให้อีฟอยู่ จึงไม่ได้เห็นว่าในตาของเธอมีความไม่ธรรมชาติแวบขึ้นมา

แต่พอทั้งสองเผชิญหน้ากัน เธอก็แสดงออกถึงความรู้สึกละอาย

“ขอโทษค่ะ ฝ่ายนั้นมีฝีมือสูงมาก ฉันยังหาแนวทางแก้ไขไม่ได้ชั่วคราว”

“ในสหพันธ์มีแฮกเกอร์ที่มีฝีมือระดับนี้ไม่มากนัก คนที่กล้ามาเล่นงานฉันยิ่งน้อยมาก ๆ ไม่คิดว่าแม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร…” กู้ตั๋วขมวดคิ้ว

อีฟก้มหน้าต่ำอธิบายเบา ๆ “ยังคงมีพวกหน้าใหม่ที่โผล่ขึ้นมาอยู่เสมอ หากไม่ได้สร้างชื่อเสียงในสตาร์เน็ตมาก่อน ก็ยากที่จะรู้จักเบื้องหลังของพวกเขา”

เธอหยุดพูดครู่หนึ่งแล้วกล่าวปลอบใจว่า “โชคดีที่คนนี้ไม่ได้ลงมือกับช่องทางของทหาร การจัดการการรบของเรายังปลอดภัยดี”

กู้ตั๋วกดริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิด เขาอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้กังวลเรื่องนี้

แต่รู้สึกว่าไม่ควรพูดเรื่องในใจให้ลูกน้องรู้ ก็เลยกลืนคำพูดลงไป

บทสนทนาครั้งนี้จึงจบลงอย่างไร้ผล เขาโบกมือ “ฉันเข้าใจแล้ว เธอไปทำงานต่อเถอะ”

อีฟทำท่าทางอยากจะพูดอะไร แต่ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งของที่ถืออยู่ในมือให้

“พี่ชายบอกว่าช่วงนี้แนวหน้าสถานการณ์ตึงเครียด ฉันไปดูแลพวกคุณที่แนวหน้าไม่ได้ ก็เลยลองหัดทำของกินเล่นมาให้ เป็นของหวาน กินแล้วอารมณ์จะดีขึ้น”

พูดจบเธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย รู้สึกเสียใจที่พูดประโยคสุดท้ายออกมา

ทฤษฎีที่ว่าของหวานจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นเป็นความเชื่อของผู้หญิงคนนั้น การพูดถึงตอนนี้มันไม่ทำให้หัวหน้าคิดถึงผู้หญิงคนนั้นหรอกเหรอ

แต่สิ่งที่พูดไปแล้วไม่สามารถถอนกลับมาได้ เธอจึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และส่งของไปให้กู้ตั๋ว

กู้ตั๋วยังไม่ได้พูดอะไร เธอก็พูดแทรกก่อน “รบกวนหัวหน้าแบ่งให้พี่ชายฉันด้วย ซิงเหลียนที่ปากมากคนนั้นไม่ต้องก็ได้ กินยังไงก็ปิดปากเขาไม่มิด เสียของเปล่า!”

เธอยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ และแสดงออกถึงความคิดถึงเล็กน้อย

คำปฏิเสธจึงติดอยู่ที่ริมฝีปาก

อีธาน อีฟ และซิงเหลียนต่างก็เป็นคนสนิทของเขา ความสัมพันธ์ของทุกคนย่อมดีอยู่แล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าอีธานและอีฟเป็นพี่น้องกัน ทั้งสองโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แทบไม่เคยแยกจากกัน

เพราะการวางแผนการรบ อีฟต้องอยู่แนวหลัง ดูเหมือนว่าจะคิดถึงพี่ชายแล้ว

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มมุมปากและส่ายหัวเบา ๆ รับของที่อยู่ในกล่องนั้น

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะเอาของไปให้ถึงมือ” เขาตอบเสียงต่ำ

ไม่รอให้อีฟพูดอะไร เขาดูเวลาจากอุปกรณ์สื่อสารในมือก่อนจะกล่าวสั้น ๆ ว่า “รีบหาเจ้าหนูตัวนั้นให้เจอ ถ้ามีข่าวอะไรก็รายงานฉันทันที”

“…ค่ะ”

มองดูเขาจากไปด้วยความรวดเร็ว อีฟรู้สึกขมขื่นในใจ

‘หัวหน้า ให้ของพี่ชายฉันก็เป็นแค่ข้ออ้าง ฉันแค่อยากให้คุณลองชิมฝีมือของฉันเท่านั้น’

มองตามจนกู้ตั๋วลับสายตา อีฟก็สูดลมหายใจลึก ๆ พยายามขับไล่อารมณ์ไม่ดีออกไป แล้วกลับมายิ้มอ่อนโยนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้ารถสื่อสาร

“ฮ่า ๆ อีฟกลับมาแล้ว!”

“หัวหน้ามาหาเธอมีธุระอะไรเหรอ?”

“อ๊ะ ไม่ต้องถามหรอกจริงๆ พวกเธอนี่ไม่รู้เรื่องเลย~”

พอขึ้นรถมา ทุกคนก็เริ่มแซวกัน

อีฟก้มตานิดหน่อย เหมือนจะอายมาก แต่พูดว่า “หัวหน้ามีเรื่องสำคัญ ไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิดหรอก”

“พวกเราไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย~ อีฟจะอายอะไรเนี่ย!” พวกนั้นแซวกันหนักกว่าเดิม

“เรื่องสำคัญ~~~” มีคนจงใจลากเสียงยาว “แล้วก็แถมด้วยขนมรักใส่ใจเท่านั้นเอง~~”

“พวกเธอ!” เธอกระทืบเท้าเบา ๆ แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย

ท่าทางแบบนี้กลับเหมือนยืนยันการคาดเดาของพวกเธอ ทำให้สาว ๆ ในทีมสื่อสารหัวเราะขำกันอย่างมีความสุข มีคนเริ่มสั่งจองลูกอมงานแต่ง บางคนก็แสดงความยินดีซ้ำ ๆ

พอพวกนั้นมาล้อเล่นแบบนี้ ก็เกิดความรู้สึกเหมือนกับว่า ‘เราคบกันจริง ๆ’ อีฟรู้สึกดีขึ้น อารมณ์ขุ่นมัวก็ค่อย ๆ หายไป เธอยิ้มอย่างมีความสุขมากขึ้น

ขณะเดียวกันนั้น ที่ทางฝั่งลู่จินกู้ เธอก็ได้รับแบบแปลนการออกแบบที่สถาปนิกของตระกูลเซินมามอบให้เรียบร้อยแล้ว