เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 128 สิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์

บทที่ 128 สิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์

เมื่อมาถึงห้องพักชั่วคราวหมายเลข 207 ลู่จินกู้เงยหน้าขึ้นเพื่อสแกนม่านตาของเธอ

ติ๊ด!!

ประตูห้องเปิดออกตามเสียงที่ได้ยิน

เธอค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้อง ประตูปิดลงอย่างเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง

โดยไม่ได้เปิดไฟ เธอยืนอยู่ในความมืดอย่างเงียบ ๆ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอค่อย ๆ กว้างขึ้น สีหน้าของเธอแสดงถึงความคลั่งไคล้และความพึงพอใจ

“ฮ่า ๆ ๆ”

เหมือนกับว่าเธอไม่อาจเก็บซ่อนความพึงพอใจที่อยู่ภายในใจได้อีกต่อไป จึงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ขณะที่หัวเราะ เธอก็เดินไปยังปลายเตียง

ที่นั่นมีตู้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เพื่อความสะดวกสำหรับแขกของโรงแรมในการเก็บสัมภาระ

สิ่งของกระจุกกระจิกที่เธอนำมาจากพาราไดซ์หมายเลข 3 ตอนนี้ก็ถูกเก็บไว้ในตู้ใบนี้ทั้งหมด

เมื่อเปิดประตูตู้ เธอก็ยื่นมือไปค้นในมุมหนึ่งและหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาอย่างคล่องแคล่ว

ทันทีที่เห็นกล่องใบนี้ ความเย็นชาในดวงตาของเธอพลันแพร่กระจายออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ทว่าเพียงชั่วขณะเดียว เธอก็หลับตาลงแน่น

ราวกับว่าพลังจากพาราไดซ์ตอบสนองต่อความรู้สึกบางอย่าง มันเริ่มเคลื่อนที่เข้ามาหาเธอ แต่แล้วก็กลับหยุดชะงักเหมือนสุนัขที่สูญเสียทิศทาง มันหมุนวนอยู่ภายในห้องอย่างลังเล ทำให้เกิดลมอ่อน ๆ พัดผ่าน

ลู่จินกู้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น โดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะสังเกตเห็นอะไร เธอเปิดกล่องที่อยู่ในมือ

แสงจันทร์บริสุทธิ์กระทบกับแสงดวงจันทร์นอกหน้าต่าง เกิดเป็นประกายที่สวยงาม

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคืออัญมณีลึกลับและงดงามนามว่า ‘อาร์เทมิส’ ทำให้เธอรู้สึกหลงใหลเพียงแค่มอง

เธอค่อย ๆ หยิบอัญมณีขึ้นมาด้วยนิ้วเรียวยาว

มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย ขณะที่เธอค่อย ๆ กดอัญมณีอาร์เทมิสไปยังจุดกึ่งกลางหน้าผากของเธอ

แต่ทันทีที่อัญมณีกำลังจะสัมผัสผิวหนังบนหน้าผากระบบก็ส่งเสียง ‘ติ๊ง’ ขึ้นมา

การเคลื่อนไหวของเธอหยุดชะงักทันที สักครู่ต่อมา ลู่จินกู้กะพริบตาด้วยความสงสัย มองอัญมณีในมือด้วยสีหน้ามึนงง

‘อะไรนะ? ฉันกลับมาเมื่อไหร่ แล้วเอาอัญมณีนี้ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?’

เมื่อเธอเริ่มรู้สึกตัว ดวงตาของเธอพลันเข้มขึ้น

เธอเคยคิดว่าในพาราไดซ์ พลังงานชั่วร้ายภายในตัวเธอแม้จะโผล่ออกมาก็จะถูกพลังของพาราไดซ์กดทับอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเธอจึงระวังอยู่แต่ก็ไม่ได้กังวลมากนัก

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินพลังชั่วร้ายภายในตัวเองต่ำเกินไป ฝ่ายนั้นดูเหมือนจะเริ่มปรับตัวกับพลังของพาราไดซ์ และอาจจะค้นพบวิธีหลบเลี่ยงการถูกกดขี่

ถ้าไม่ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบอย่างกะทันหัน เธอคงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เมื่อมองไปที่อัญมณีที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอรู้สึกตกใจจนเหงื่อออก รีบเก็บอัญมณีนี้ลงกล่องทันที ตัวตนชั่วร้ายภายในร่างเธอออกมาทันทีที่เจอกับอัญมณีนี้ มันคงไม่ใช่เพราะ ‘ผู้หญิงมีแรงดึงดูดโดยธรรมชาติต่อเครื่องประดับ’ หรอกใช่ไหม?

ดังนั้นเธอจึงคิดว่าอย่าเข้าใกล้อัญมณีนี้อีกเลยและควรหาทางจัดการมันให้เร็วที่สุด

เมื่อปิดกล่องอาร์เทมิสเรียบร้อยและเก็บกลับเข้าตู้ ลู่จินกู้จึงมีอารมณ์ที่จะดูการแจ้งเตือนจากระบบที่อาจช่วยชีวิตเธอไว้ได้

เมื่อเธอเห็นข้อความจากระบบ สีหน้าของเธอก็แสดงออกมาเป็นอีโมจิ ‘==’

เมื่อครู่เธอยังคิดอยู่ว่าจะต้องอยู่ห่างจากอัญมณีนี้ให้มากที่สุด แต่ระบบพาราไดซ์กลับทำลายแผนของเธอ

เพราะข้อความแจ้งเตือนของระบบระบุชัดเจนว่า

[ตรวจพบเงื่อนไขการสร้างสิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์ ‘พระราชวังจันทรา’ ต้องการเปิดภารกิจสร้างพระราชวังจันทราหรือไม่?]

[ใช่/ไม่ใช่]

แต่ตอนนี้ตัวเลือก ‘ใช่’ เป็นสีเทา ซึ่งหมายความว่าเงื่อนไขที่เคยครบถ้วน กลับไม่เป็นไปตามนั้นในขณะนี้

และสิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงไป…

ลู่จินกู้มองไปที่ตู้ด้วยความไม่เต็มใจ หลังจากนั้นเธอก็ยกเลิกการตัดสินใจที่เพิ่งทำไป และหยิบอาร์เทมิสออกมาอีกครั้ง

ไม่ผิดพลาด เมื่ออัญมณีเข้ามาอยู่ในมือ ตัวเลือก ‘ใช่’ ก็สว่างขึ้นทันที

พร้อมกับมีภาพของสิ่งก่อสร้างปรากฏขึ้นใต้ข้อความแจ้งเตือนของระบบ

แม้เธอจะกังวลใจว่าพลังชั่วร้ายภายในตัวจะปรากฏออกมา แต่เธอก็ยังถูกดึงดูดความสนใจด้วยสถาปัตยกรรมที่งดงามและโอ่อ่าหลังนี้

ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดว่า สิ่งก่อสร้างที่ระบบเรียกว่า ‘มหัศจรรย์’ นั้นจะเป็นเช่นไร และในขณะนี้จินตนาการทั้งหมดของเธอก็ได้กลายเป็นจริง

มันช่างสวยงาม เธอเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วสิ่งก่อสร้างสามารถสวยงามจนทำให้คนรู้สึกอึดอัดได้

เธอถึงกับรู้สึกว่าสถาปัตยกรรมที่สวยงามขนาดนี้ไม่ควรเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น

ทันทีที่เห็นภาพ เธอก็มีความคิดที่จะสร้างพระราชวังจันทราขึ้นมาทันที

หลังจากเลือก ‘ใช่’ แล้ว ข้อความแจ้งเตือนของระบบก็เปลี่ยนไป

[ยืนยันการเปิดภารกิจสร้างสิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์ พระราชวังจันทรา]

[ระยะเวลาในการสร้าง : หกเดือน]

[วัสดุหลัก : ดวงตาของจันทราอันบริสุทธิ์ (0/1)]

[ตำแหน่งที่จะสร้าง : รอการยืนยัน]

ในขณะเดียวกัน ระบบก็ถามเธอว่าจะเก็บดวงตาของจันทราไว้ในระบบเพื่อใช้ในการสร้างพระราชวังจันทราหรือไม่

การถืออัญมณีนี้ไว้ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นอยู่แล้ว แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่เธอจะไม่ยินยอม? เธอยืนยันการเก็บทันที

อัญมณีในมือเธอหายไปในทันทีและวัสดุหลักก็เปลี่ยนเป็น (1/1) โดยตัวอักษรกลายเป็นสีเขียวซึ่งแสดงว่าพร้อมแล้ว

แต่การสร้างสิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์นี้กลับมีการกำหนดเวลาสร้างที่ทำให้เธอไม่ทันตั้งตัว

เมื่อภารกิจที่เปิดขึ้นมาไม่สามารถหยุดชะงักได้ เธอจึงต้องออกจากห้องไปเรียกเซินไห่เฉิงและจูฮ่วนมารวมตัวกัน

“อะไรนะ? ตอนนี้ต้องเพิ่มสิ่งก่อสร้างอีกหลังหนึ่งหรือ?” จูฮ่วนเบิกตากว้างและส่ายหัวอย่างแรง “ฉันไม่เห็นด้วย ตอนนี้ตัวสวนสาธารณะเกือบจะก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ทุกอย่างถูกวางตามผังที่คุณออกแบบตามหลักฮวงจุ้ยอย่างเคร่งครัด การเพิ่มสิ่งก่อสร้างในตอนนี้จะไม่ทำลายความสมบูรณ์แบบนี้หรอกหรือ?”

แม้ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นค่าฮวงจุ้ยในระบบพาราไดซ์ แต่พวกเขาก็รู้สึกถึงความสะดวกสบายที่หลักฮวงจุ้ยนำมาให้ ตอนนี้ระบบฮวงจุ้ยหลักได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว มันสามารถกล่าวได้ว่าดาวเคราะห์หมายเลข 43 ให้ความรู้สึกเหมือนอ้อมกอดของมารดาที่อบอุ่นและสงบสุข ดังนั้นจูฮ่วนและคนอื่น ๆ จึงไม่อยากทำลายความรู้สึกนี้

ในความเป็นจริง หากไม่ใช่เพราะภาพของพระราชวังจันทราที่อยู่ในมือ เธอคงไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลงผังของสวนพฤกษศาสตร์ที่ได้ถูกจัดวางเรียบร้อยแล้ว

แต่พระราชวังจันทรานั้นช่างงดงามมาก อีกทั้งยังมีการกำหนดเวลาสร้าง ทำให้เธอรอไม่ได้ที่จะหาที่ใหม่

เมื่อต้องเผชิญกับการคัดค้านของจูฮ่วนและคนอื่น ๆ เธอไม่พูดอะไรมาก เพียงแต่แสดงภาพสามมิติของพระราชวังจันทราในสมองอิเล็กทรอนิกส์และเลือกที่จะแสดงภาพออกมาให้ทุกคนได้เห็น

ในชั่วพริบตาทุกอย่างรอบตัวก็เงียบงัน

ทุกคนมีสีหน้าหลงใหล

สักพัก เซินไห่เฉิงพูดพึมพำว่า “ไม่น่าเชื่อเลยว่าอาคารจะทำให้คนรู้สึกถึงความงามอันยิ่งใหญ่ได้”

นั่นคือสิ่งที่ทุกคนรู้สึก ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว

ทว่าลู่จินกู้ที่เห็นภาพมาหลายครั้งแล้วจึงยังคงความสงบไว้ได้ เธอยิ้มและถามว่า “ถ้าสิ่งก่อสร้างที่เราต้องเพิ่มคือสิ่งนี้ ทุกคนยังจะคัดค้านอีกหรือไม่?”

จูฮ่วนไม่ลังเลที่จะเปลี่ยนใจ “ถ้าเป็นสิ่งก่อสร้างนี้ ฉันจะเป็นคนแรกที่เห็นด้วย”

“ฉันก็เห็นด้วย”

“ฉันไม่มีความเห็น!”

ทัศนคติของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง การประชุมต่อจากนั้นก็ราบรื่นมาก

พวกเขาต่างลงความเห็นว่าสิ่งก่อสร้างที่งดงามเช่นนี้จะต้องเป็นสัญลักษณ์แรกของสวนพฤกษศาสตร์ ดังนั้นตำแหน่งที่จะสร้างต้องไม่ใช่ที่สุ่ม แต่ต้องเป็นพื้นที่ที่มีทำเลดี วิวสวย และทำให้ทุกคนที่มาสวนพฤกษศาสตร์เห็นได้ชัดเจนตั้งแต่แรก

ในที่สุดทุกคนก็ตัดสินใจว่า พระราชวังจันทราควรถูกสร้างบนที่สูงที่สุด เพื่อให้ไม่ว่าจะเป็นเวลากลางคืนหรือดวงจันทร์จะอยู่ในตำแหน่งใดก็ตาม จะมีแสงจันทร์บางส่วนตกกระทบกับพระราชวังอย่างแน่นอน

เช่นนี้จึงจะเหมาะสมที่สุด

การยกภูเขาขึ้นมาไม่ใช่เรื่องยากด้วยความช่วยเหลือของระบบพาราไดซ์ แต่เมื่อภูเขาได้ถูกสร้างขึ้น การก่อสร้างก็ทำให้ทุกคนต้องตะลึง