เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 291 ราคาพุ่งทะลุเพดาน

บทที่ 291 ราคาพุ่งทะลุเพดาน

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจอภาพใหม่ที่สว่างขึ้น ข้อความตัวใหญ่ด้านบนสุดเขียนไว้ว่า

“แผนการสร้างและปรับปรุงดาวเคราะห์ทั่วสหพันธ์”

เพียงแค่ชื่อก็เพียงพอที่จะสะกดทุกคนในงานให้เงียบงัน นี่คือโครงการที่ครอบคลุม ดาวเคราะห์กว่าพันดวง เรียกได้ว่าเป็นโครงการระดับมหึมาเกินจินตนาการ

เมื่อคำอธิบายเริ่มต้นขึ้น ผู้คนหลายคนก็เริ่มไม่สามารถควบคุมสีหน้าของตัวเองได้ บ้างตกตะลึง บ้างตื่นเต้น

โดยเฉพาะหนุ่มสาวที่ยังมีไฟแห่งความกระตือรือร้นในใจ หลายคนถึงกับตื่นเต้นจนแทบลุกขึ้นตะโกนว่า ‘ฉันอยากเข้าร่วม!’ หากไม่มีผู้ใหญ่ในตระกูลคอยดึงไว้

ส่วนหัวหน้าตระกูลและผู้มีอำนาจ แม้จะแสดงความประหลาดใจกับโครงการนี้ แต่ลึก ๆ ก็ยังไม่ได้ยินดีอะไรนัก เพราะแม้จะมีโครงการที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทว่าพาราไดซ์กรุ๊ป ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากตระกูลกู้และตระกูลเซิน ย่อมได้ส่วนแบ่งผลประโยชน์มากที่สุด

แต่เมื่อการอธิบายแผนงานเสร็จสิ้น ลู่จินกู้ก็เปิดไปที่หน้าสุดท้ายของแผนงาน และนั่นทำให้บรรยากาศในห้องพลันเปลี่ยนไป

ยามนี้บนจอปรากฏตารางแผนการแบ่งงานอย่างชัดเจน

สิ่งที่ระบุในเอกสารนั้นคือ พาราไดซ์กรุ๊ปตั้งใจจะกระจายโครงการอันมหึมานี้ไปยังผู้รับเหมารายอื่น ๆ

ไม่เพียงแต่ในส่วนของการก่อสร้าง แต่ยังรวมถึงการจัดการและการดำเนินงานในระยะยาว ซึ่งพาราไดซ์กรุ๊ปจะมีส่วนร่วม แต่ไม่ใช่ผู้รับผลประโยชน์หลัก

คำประกาศนี้เหมือนกับการโยน ขนมปังทองคำลงมากลางงาน ทุกคนที่ได้ยินถึงกับชะงัก สีหน้าตื่นตะลึงไปพร้อมกับความกระตือรือร้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นี่มันเหมือนฝันเลย!

เสียงพูดคุยดังจอแจอีกครั้ง และคราวนี้ความตื่นเต้นในห้องจัดเลี้ยงพุ่งทะลุถึงขีดจำกัด แม้แต่ตัวแทนจากเจ็ดตระกูลหลักในสภาสหพันธ์เองก็ไม่สามารถสงบจิตใจได้อีกต่อไป

วาเลนตินสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนของต้าฉืออิงจื่อและ เอ็ดมันด์ ซึ่งเปล่งประกายความกระหายที่เก็บซ่อนมานาน

ผลประโยชน์ย่อมกระตุ้นจิตใจของมนุษย์ และนี่คือผลประโยชน์ที่ใหญ่เกินกว่าจะละเลยได้

เขารู้สึกได้ว่าพันธมิตรที่แน่นแฟ้นระหว่างตระกูลแบล็กและกลุ่มต่าง ๆ กำลังเริ่มเกิดรอยร้าวเพราะการปรากฏตัวของพาราไดซ์กรุ๊ป

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นวาเลนตินเองก็ต้องยอมรับว่า การย้ายหมากของลู่จินกู้ในครั้งนี้คือการโจมตีที่แยบยลและได้ผลยิ่งนัก

ขนาดผลประโยชน์เช่นนี้ แม้แต่ตระกูลแบล็กก็ยังไม่สามารถเมินเฉยได้

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังเวที ลู่จินกู้กำลังพูดถึงรายละเอียดของแผนการแบ่งงานด้วยท่าทีมั่นใจ แต่วาเลนตินกลับไม่ได้ฟังอย่างตั้งใจนัก เขาพลันย้อนนึกไปถึงการพบกันครั้งแรกของเขากับเธอ

ในตอนนั้น เขามองไม่เห็นเลยว่าเธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงสหพันธ์ได้ถึงเพียงนี้

ครั้งนั้น วาเลนตินมีลางสังหรณ์ว่า หากไม่สามารถควบคุมตัวลู่จินกู้ได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เธอจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในอนาคต

และในตอนนี้ ปัญหานั้นก็เริ่มปรากฏเค้าลางขึ้นแล้ว

เขาเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงหันไปกระซิบถามต้าฉืออิงจื่อ

“พวกพี่น้องสองคนนั้น ยังไม่มีข่าวอะไรเลยใช่ไหม?”

สีหน้าของต้าฉืออิงจื่อดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ศูนย์วิจัยที่นั่นตัดขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิง และช่วงนี้เราก็เข้าไปตรวจสอบไม่ได้ ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นที่นั่น”

“ที่นั่นมันเขตมลพิษ จะมีอะไรไปคุกคามพวกเขาได้นอกจากอสูรทมิฬ?”

“นั่นสิ” ต้าฉืออิงจื่อหัวเราะเบา ๆ พร้อมเลื่อนตัวเข้าไปใกล้วาเลนตินอย่างแนบเนียน

แต่วาเลนตินปรายตามองเธอพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันขอเตือน อย่าคิดอะไรไม่เข้าท่าอีกเลย”

รอยยิ้มหวานที่ฉายบนใบหน้าของต้าฉืออิงจื่อไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แต่เธอขยับตัวกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม

เมื่อวาเลนตินกลับไปสนใจลู่จินกู้บนเวทีอีกครั้ง สีหน้าของต้าฉืออิงจื่อก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นแวบหนึ่งของความขุ่นเคือง แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้นก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม โดยไม่มีใครจับสังเกตได้

ลู่จินกู้อธิบายภาพรวมของแผนการแบ่งงานอย่างชัดเจน แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะลงลึกในรายละเอียด

เธอรู้ดีว่าในบรรดาแขกที่มางานคืนนี้ แม้ว่าเครื่องประดับจากอัญมณีอาร์เทมิสจะสร้างความประทับใจจนทำให้แต่ละตระกูลส่งตัวแทนระดับสูงมา ทว่าคนที่มีอำนาจตัดสินใจจริง ๆ ยังมาไม่ครบ

อย่างไรก็ตาม ลู่จินกู้มั่นใจว่าหลังงานเลี้ยงในคืนนี้ ทุกคนที่ยังไม่มาจะต้องพยายามหาทางเข้ามาเกี่ยวข้องให้ได้เพียงแต่…

เธอยิ้มมุมปาก

ต่อให้ตอนนี้พวกเขาจะเปลี่ยนใจ แต่ก็ต้องจ่ายราคาแพงขึ้นหน่อย

ในขณะนั้นเอง หลายคนเปิดหน้า ตลาดซื้อขายของพาราไดซ์ เพื่อดูรายการสินค้า และพบโฆษณาที่พุ่งขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่ง

“บัตรเชิญพิเศษสำหรับงานเลี้ยง ณ เขตพาราไดซ์โลก”

ตลาดพาราไดซ์วางขาย บัตรเชิญจำนวนจำกัดเพียง 20 ใบ

เมื่อมีคนกดเข้าไปดู พวกเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นราคา

ราคาที่มีตัวเลข 9 ยาวเรียงกันแทบสุดหน้าจอ

ราคาสูงลิ่วจนแทบเทียบเท่ากับการซื้อบ้านระดับกลางถึง 3 หลังในเขตพาราไดซ์หนึ่ง

ความตื่นตะลึงกลายเป็นความเงียบที่แฝงด้วยความกดดัน เพราะทุกคนรู้ดีว่า ราคาที่พุ่งทะยานนี้ไม่ได้ตั้งมาเพื่อขายสินค้า แต่เพื่อบอกให้โลกรู้ว่า สถานะของงานเลี้ยงคืนนี้สูงส่งเพียงใด

ไม่แปลกใจเลยที่สินค้าเหล่านี้ถูกระบุว่าเป็นสินค้าราคาสูง

หลายคนในงานพากันคิดในใจว่า พาราไดซ์กรุ๊ปตั้งราคาสูงเกินไปในครั้งนี้

คนทั่วไปไม่มีทางจ่ายได้ และแม้แต่ชนชั้นสูงก็ไม่ใช่คนโง่ที่พร้อมทุ่มเงินโดยไม่มีเหตุผล นั่นจึงทำให้บัตรเชิญ 20 ใบ นี้ไม่มีใครสนใจซื้อเลย

หลายคนมั่นใจว่านี่เป็นความผิดพลาดของพาราไดซ์กรุ๊ปที่ประเมินตลาดผิดพลาด

แต่แล้วหลังมื้อค่ำจบลง เมื่อบางคนเปิดหน้าเว็บเพจขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเบื่อหน่าย พวกเขากลับพบคำว่า “สินค้าหมด” ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าสินค้า

หลายคนถึงกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง พยายามรีเฟรชหน้าเพจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คำว่า “สินค้าหมด” ก็ยังคงอยู่ และยิ่งไปกว่านั้น โฆษณาใหม่ยังปรากฏขึ้นแทน

“รับซื้อคืนสร้อยคออัญมณีอาร์เทมิส ในราคาสูง”

และคำว่า “ราคาสูง” นั้นไม่ได้เป็นเพียงคำพูดเกินจริง เพราะทุกครั้งที่มีคนรีเฟรชหน้าเพจ ราคาที่แสดงในประกาศรับซื้อจะพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ราคาซื้อคืนก็เพิ่มขึ้นสามเท่าจากราคาขายเดิม

ศูนย์การค้าฉืออิง ก็ปรากฏประกาศรับซื้อสร้อยคอเช่นเดียวกัน พร้อมกับราคาที่ทะยานขึ้นต่อเนื่อง

บรรดาผู้ที่เข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่างพากันตกตะลึง จากตอนแรกที่รู้สึกประหลาดใจ มาจนถึงจุดที่พวกเขาเริ่มรู้สึกชาและสงสัยว่า ราคาสูงสุดจะไปจบที่ตรงไหน? และ จะมีใครขายสร้อยคอนี้ออกมาหรือไม่?

ในหมู่ผู้ที่กำลังจับตามอง มีไม่กี่คนที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังได้ชัดเจนเท่ากับ เปาหยวนซานและชูเสี่ยวเซีย

ทั้งสองคนที่เคยครอบครองสร้อยคอสองเส้นนั้นรู้ดีว่าความน่าตกใจนี้ไม่เหมือนกับของคนอื่น เพราะพวกเธอเคยคาดเดาความสำคัญของสร้อยคอได้ตั้งแต่ก่อนเริ่มงานเลี้ยง

เมื่อครั้งก่อนที่มีการประกาศรับซื้อสร้อยคอ ทั้งสองคนได้ตัดสินใจนำสร้อยคอของตัวเองไปขายผ่านตลาดพาราไดซ์โดยไม่เปิดเผยตัวตน แต่สร้อยคอสองเส้นนั้นกลับไม่มีใครซื้อเลยในตอนแรก

จนกระทั่งงานเลี้ยงเริ่มต้น ประกาศรับซื้อเดิมก็ถูกยกเลิกไป

แน่นอนว่าการบอกว่าไม่รู้สึกผิดหวังคงไม่จริง ในเมื่อทั้งคู่มีแผนจะใช้เงินจากการขายสร้อยคอเพื่อซื้อบ้านใน เขตพาราไดซ์บนดาวอังคาร ซึ่งพวกเธอได้ไปดูพื้นที่ไว้แล้ว และหมายตาบ้านที่มีทำเลดีมาก

ทว่าปัญหาคือ เงินที่มีในมือยังไม่พอ และหากขายสร้อยคอออกไปได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่จะสามารถซื้อบ้านหลังนั้นได้ แต่ยังอาจเหลือเงินเก็บไว้อีกจำนวนหนึ่ง

และตอนนี้… ราคาของสร้อยคอก็พุ่งสูงขึ้นจนเกินคาดการณ์

พวกเธอเริ่มรู้สึกว่า บางทีโอกาสนี้อาจยังไม่ได้หลุดลอยไปเสียทีเดียว

แม้ว่าทั้งสองจะเป็นคนที่รู้จักบุญคุณดี และเข้าใจว่า หากพวกเธอได้ซื้อบ้านในเขตพาราไดซ์บนดาวอังคารก็ถือว่าได้รับความช่วยเหลือจากลู่จินกู้ แล้ว ดังนั้นเมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น พวกเธอก็ไม่คิดจะกล่าวโทษหรือบ่นอะไร

แต่ใครจะคาดคิดว่า ในวันแรกของงานเลี้ยงพิเศษที่มีกำหนดสามวัน สถานการณ์ที่ดูเหมือนจะสิ้นหวังกลับพลิกผันอย่างฉับพลัน

ในขณะที่ราคาสำหรับการรับซื้อสร้อยคอพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด ทั้งเปาหยวนซาน และชูเสี่ยวเซียก็กำลังพยายามควบคุมสีหน้าให้ดูสงบ แต่มือที่จับกันแน่นกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ทันใดนั้น เปาหยวนซานก็รู้สึกได้ถึงการสั่นของอุปกรณ์สื่อสาร

เธอเปิดดูข้อความที่ส่งมา และพบว่าเป็นข้อความจากตลาดซื้อขายพาราไดซ์

“คุณยินดีจะขายสร้อยคอสองเส้นในราคา 5,300 ล้านไหม?”

เปาหยวนซานมองตัวเลขที่ตามหลังมาด้วยความตกใจจนในหัวเริ่มมึนงง

ห้าพันสามร้อยล้าน!

เธอเอนตัวพิงสะใภ้พลางพึมพำ “เสี่ยวเซีย…ช่วยบีบแขนฉันที”

ชูเสี่ยวเซียที่งุนงงกับคำขอ แต่ได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของแม่สามีก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

เมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในสมอง เปาหยวนซานก็ได้สติ เธอรีบกดตอบกลับข้อความ “ตกลง” ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

ไม่ถึงสามวินาทีต่อมา ข้อความยืนยันว่าการขายสำเร็จก็ส่งกลับมา พร้อมกับข้อความแจ้งยอดเงินเข้าในบัญชีสหพันธ์ของเธอ

“ระ…เราไปกันเถอะ” เปาหยวนซานจับแขนสะใภ้ไว้แน่น พยายามสงบจิตใจ ขณะที่ทั้งคู่เดินออกจากตลาดซื้อขายด้วยท่าทางสุขุมที่สุด แม้ของที่ตั้งใจจะซื้อไว้ในตอนแรกจะถูกลืมไปเสียสนิท

และตอนนี้… เงินก้อนโตในบัญชีทำให้ความกังวลที่มีอยู่ก่อนหน้านี้เลือนหายไปทันที