เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 360 เปิดฉากยิง

บทที่ 360 เปิดฉากยิง

ลู่หงต้าตกตะลึงจนใบหน้าซีดเผือด เขาไม่กล้าคิดว่าสิ่งที่อยู่ในมือของลู่จินกู้จะเป็น ‘ของเล่น’ อีกต่อไป

ใครจะเคยเห็น ‘ลูกกวาด’ ที่สามารถระเบิดหุ่นยนต์ติดอาวุธให้แหลกละเอียดกันล่ะ?

แต่ลู่จินกู้ไม่ได้ให้เขาเวลาไตร่ตรองมากนัก เธอยกปืนในมือขึ้นและลั่นไกอย่างรวดเร็ว สามนัดติดกัน

เสียง “ปัง ปัง ปัง” ดังขึ้นต่อเนื่อง

ด้วยพลังจิตที่ควบคุมทิศทางได้อย่างแม่นยำ การยิงของเธอนั้นเทียบได้กับนักแม่นปืนผู้ชำนาญ ลูกกระสุนทั้งสามนัดพุ่งเข้าใส่จุดเดียวกันบนกำแพงแก้ว

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ลู่หงต้ากลับมาหัวเราะอีกครั้ง พร้อมแสดงท่าทางเย้ยหยัน

เขามีเหตุผลที่มั่นใจ เพราะแม้กำแพงจะเริ่มปรากฏรอยร้าวเล็ก ๆ จากการโจมตีของกระสุนแรงสูง แต่เมื่อเทียบกับความหนาแน่นของกำแพงแก้วนี้ มันแทบไม่ส่งผลอะไรเลย

“แน่นอน มันแข็งแกร่งทีเดียว” ลู่จินกู้พึมพำกับตัวเอง

ลู่หงต้ายิ้มเย้ยหยัน แต่รอยยิ้มนั้นถูกขัดจังหวะเมื่อเธอหันไปตะโกนลั่น “หุบปากซะ เสียงแกมันน่ารำคาญ!”

ชายหนุ่มยิ้มเยาะ เพราะในสายตาของเขา การแสดงออกของเธอคงดูเหมือนคนที่หมดหนทางและกำลังโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้

เขาหยุดหัวเราะ แต่ยังคงพูดด้วยท่าทีที่เย้ยหยัน “อย่าดื้อเลย ฉันจะสร้างความฝันที่งดงามให้เธอเอง”

ลู่จินกู้กลอกตาและหัวเราะเยาะ “ยุคอารยธรรมโลกเคยมีฝันงดงามที่เต็มไปด้วยรถลอยฟ้าและเส้นทางแสงงั้นเหรอ?”

นี่คือเหตุผลที่เธอจับพิรุธได้ตั้งแต่แรก

ในชีวิตก่อนหน้านี้ แม้แต่เทคโนโลยีรถไฟฟ้าก็ยังไม่ได้ถูกใช้งานอย่างแพร่หลาย ไม่ต้องพูดถึงรถลอยฟ้าเลย แล้วใครกันที่สร้างภาพลวงนี้ขึ้นมา?

และตอนนี้เธอก็รู้แล้ว เมื่อรู้ว่าภาพลวงนี้ถูกสร้างโดยลู่หงต้า เธอก็ไม่แปลกใจอีกต่อไป

ลู่หงต้าคือผู้สนับสนุนทฤษฎี ‘ประวัติศาสตร์โลกนั้นไร้ประโยชน์’ ซึ่งในช่วงก่อนที่พาราไดซ์จะปรากฏ ทฤษฎีนี้เคยได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลาย

สำหรับคนอย่างเขา เขามองว่าอดีตของยุคโลกถือเป็นเรื่องน่าอับอาย เทคโนโลยีล้าหลัง ความสามารถของมนุษย์ต่ำต้อย โรคภัยคร่าชีวิตผู้คนได้ง่าย และอุบัติเหตุที่ทิ้งให้คนพิการไปชั่วชีวิต

เพราะเหตุนี้เอง ลู่หงต้าจึงไม่เคยศึกษาอดีตของยุคโลกอย่างแท้จริง ทำให้เกิดช่องโหว่ใหญ่ในภาพลวงที่เขาสร้างขึ้น

หากบอกเขาตอนนี้ว่าปัญหาในภาพลวงนี้คือรถลอยฟ้า เขาอาจพูดด้วยความตกใจว่า อะไรนะ? เทคโนโลยีของยุคโลกถึงกับไม่มีรถลอยฟ้าเลยเหรอ? นี่มันล้าหลังขนาดนั้นเชียว?

แทนที่จะตระหนักว่านี่เป็นความผิดพลาดของตัวเขาเอง!

เมื่อเข้าใจแล้วว่าเหตุใดลู่จินกู้ถึงหลุดจากภาพลวงตาได้อย่างรวดเร็ว ลู่หงต้าก็ไม่ได้โทษความผิดพลาดของตัวเอง แต่กลับแสดงความโกรธและเยาะเย้ยออกมา

“ใครจะไปรู้ว่าเธอมีปัญหาขนาดนั้น? เธอเป็นคนของยุคโลกจริง ๆ หรือเปล่า? เธอเคยใช้ชีวิตในยุคนั้นหรือเปล่า? ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องชีวิตของยุคโลก ฉันว่านี่เป็นเพราะคริสตัลมายานั่นทำให้เธอบ้าไปแล้ว…”

“นายว่าอะไรนะ?”

เธอที่กำลังหยิบของออกจากกระเป๋าสะพายเล็ก ๆ หยุดการเคลื่อนไหวทันที ดวงตาเย็นเยียบของเธอจ้องเขาอย่างอันตราย “คริสตัลมายา?”

ลู่หงต้าถึงกับชะงัก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากพูดบางอย่างที่ไม่ควรพูด สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความเสียดายแวบหนึ่ง แต่เมื่อมองดูเธอที่ยืนอยู่ในห้องว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเศษซาก ดูเหมือนจะหมดทางสู้อย่างสิ้นเชิง เขาก็กลับมาภูมิใจและมีท่าทีเย้ยหยันอีกครั้ง

“โอ้ ฉันลืมไป เธอยังไม่รู้เลยใช่ไหม พี่สาวสุดที่รักของฉัน ตอนแรกเธอมีโอกาสที่จะเป็นหัวหน้าคนแรกของตระกูลลู่ในฐานะชนชั้นสูงคนใหม่ แต่เธอกลับไม่คู่ควรทั้งที่เข้ากับพลังจิตของคริสตัลมายาได้ดี แต่ดันปลุกพลังไม่สำเร็จ เธอรู้ไหมว่าเจ้าพวกแก่ ๆ พวกนั้นผิดหวังแค่ไหน?”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“แต่น่าเสียดาย พวกเขายังใจอ่อนเกินไป หลังการทดลองล้มเหลวก็ไม่กล้าฆ่าเธอเสียเลย แถมยังพูดอีกว่าอาจต้องรออีกหน่อย เพราะพลังจิตที่ฉีดเข้าไปมีปริมาณน้อยเกินไป อาจต้องใช้เวลาสักพักถึงจะกระตุ้นได้ แต่ใครจะคิดว่า เธอที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในตระกูลลู่กลับเริ่มมีอาการประหลาด ๆ ทำให้เจ้าพวกแก่ ๆ ต้องยอมตามคำขอของแม่เธอ ส่งเธอไปยังดาว 7133 ตามพิธีการบรรลุนิติภาวะเพื่อให้เธอได้พักผ่อน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เธอก็เริ่มเข้าใจบางอย่าง

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่ระหว่างลู่จัวและตัวเธอในอดีต จะไม่ได้เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ แต่มีเงาของใครบางคนอยู่เบื้องหลัง

เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัยแฝงไปด้วยการหยั่งเชิง “นายทำอะไรไว้ล่ะ?”

ลู่หงต้าทำท่าทางโอ้อวด “ฉันทำอะไรได้ล่ะ? ก็พี่สาวสุดที่รักของฉันนั่นแหละที่จู่ ๆ ก็มีอาการแปลก ๆ เจ้าพวกแก่ ๆ ถึงได้ฟังคำแนะนำของฉัน ส่งเธอไปดาว 7133 เพื่อพักผ่อน”

เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ “อย่างนี้นี่เอง…”

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ทุกอย่างที่ดูไม่สมเหตุสมผลเริ่มชัดเจนขึ้น

แม้ลู่จัวจะเป็นพ่อที่ไร้ค่า แต่เขาทุ่มเทให้กับการผลักดันตระกูลลู่ให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างเต็มที่ เขาให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ของลู่เหนี่ยนเจิ้นในฐานะนักสร้าง แม้ต้องประนีประนอม ก็ไม่น่าจะส่งลูกสาวคนเดียวของลู่เหนี่ยนเจิ้นไปตาย

แต่เมื่อมีลู่หงต้ามาเกี่ยวข้อง ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล

เธอนึกถึงความทรงจำในอดีต ช่วงเวลาที่เธอใช้ชีวิตในตระกูลลู่ และเหตุการณ์มากมายที่เกือบทำให้เธอเสียสติ

ดวงตาของเธอหรี่ลงอย่างเย็นชา

ที่ผ่านมา ลู่จินกู้เคยคิดว่าการเพิกเฉยและเย็นชาของลู่จัวเป็นต้นเหตุของปัญหา แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ตัวการที่แท้จริงคือ ‘น้องชายคนดี’ คนนี้

ขณะมองดูรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขา เธอกลับยิ้มขึ้นมาบ้าง พร้อมทั้งหยิบ ‘ไม้กายสิทธิ์’ สีชมพูหวานที่ดูเหมือนของเล่นเด็กออกจากกระเป๋าอย่างช้า ๆ

“เสียดายนะ นายอยากให้ฉันตายอย่างเงียบ ๆ บนดาว 7133 แต่ผลกลับไม่เป็นตามคาด นอกจากฉันจะไม่ตายแล้ว ฉันยังปลุกทักษะพิเศษได้ และเดินมาถึงจุดนี้ได้ทีละก้าว” เธอหมุนไม้กายสิทธิ์ในมือพลางยิ้มหวานขึ้นเรื่อย ๆ

“พูดตามตรง ฉันต้องขอบคุณนายจริง ๆ นะ สมกับเป็นน้องชายที่แสนดีของฉันจริง ๆ”

ไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการได้รับ ‘คำขอบคุณอย่างจริงใจ’ จากศัตรู

รอยยิ้มของลู่หงต้าหยุดชะงัก เขากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อใบหน้ากระตุก ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความโกรธและอับอาย

แต่สำหรับเธอ แม้จะได้รู้ความลับที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง เธอกลับไม่ได้ใส่ใจนัก

เธอหันไม้กายสิทธิ์ไปยังรอยร้าวบนกำแพงแก้ว

ลู่หงต้าเริ่มตระหนักถึงบางอย่าง “เธอคิดจะทำอะไร?” เขาถามพลางวิ่งกลับไปยังแผงควบคุม

แต่สายเกินไป

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น กำแพงแก้วทั้งแผ่นแตกละเอียดกลายเป็นผงในพริบตา

ไม่มีสิ่งใดกั้นกลางระหว่างทั้งสองอีกต่อไป

พลังจิตอันทรงพลังถูกปลดปล่อยออกมาเหมือนเสือที่พุ่งออกจากกรง ลู่หงต้าถูกแรงกระแทกฟาดลอยไปชนกำแพงอย่างแรง

เสียง “ปัง” ดังสนั่น และเขาก็ล้มลงกับพื้นจนแทบลุกไม่ขึ้น

ลู่จินกู้เดินออกมาพร้อมไม้กายสิทธิ์สีชมพูในมือ

แต่ในสายตาของลู่หงต้า เขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะเขารู้ว่าไอ้ของเล่นในมือของเธอแท้จริงแล้วคือปืนใหญ่พลังงานรุ่น R79 ซึ่งทั้งรูปร่างและพลังทำลายล้างเหมือน ‘ปืนของเล่น’ และ ‘ระเบิดลูกกวาด’ ที่เธอใช้ก่อนหน้านี้

เธอเดินไปจนถึงร่างของเขาที่นอนอยู่กับพื้น

รอยยิ้มของเธอเยือกเย็น “ฉันชอบวิธีการพูดแบบนี้มากกว่า”

เธอยกปืนใหญ่พลังงานเล็งไปที่ศีรษะของเขา ถามด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา “ว่ามา นายทำงานให้ใคร? วันนี้นายคิดจะทำอะไร?”

ลู่หงต้ากัดฟันแน่น ดวงตาของเขากลอกไปมาอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางหนี

แต่เธอไม่มีเวลาสำหรับเกมนี้

เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง ลู่หงต้ากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเธอเล็งปืนไปที่แผงควบคุมและยิงจนมันพังยับ

จากนั้นเล็งปืนไปที่ส่วนล่างของเขา

เสียงของเธอเยือกเย็นและเฉียบขาด

“ฉันสามารถส่งนายไปที่พาราไดซ์เพื่อรักษาในสามนาที ดังนั้น ต่อให้นายเหลือแค่ครึ่งตัว ฉันก็รับรองว่านายจะไม่ตาย”