เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 359 พบกันอีกครั้ง

บทที่ 359 พบกันอีกครั้ง

ลู่จินกู้ขมวดคิ้วแน่น ยืนอยู่ที่มุมหนึ่งเพื่อสังเกตกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เข้ามาหลายรอบ แต่ก็ไม่พบใครที่ใช้เวลาในการติดตั้งอุปกรณ์นานเท่าเธออีก

เธอเดินตามกลุ่มนักท่องเที่ยวในรอบนั้นไปช้า ๆ มือสัมผัสสิ่งของเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนกล่องแบตเตอรี่ไมโครโฟนซึ่งแขวนอยู่ที่เอวด้านหลัง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ปล่อยพลังจิตออกมาเพียงเล็กน้อย

เธอควบคุมพลังนั้นอย่างแม่นยำ ราวกับเส้นไหมที่ห่อหุ้มอุปกรณ์ทั้งหมดเอาไว้

แสงรอบตัวเริ่มหรี่ลงช้า ๆ ท่ามกลางความมืด ดวงดาวในจักรวาลก็ค่อย ๆ เปล่งประกาย ลู่จินกู้รู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่บนถนนที่สร้างจากหมู่ดาว

ทันใดนั้น แสงจากดวงดาวดวงหนึ่งพลันสว่างเจิดจ้าขึ้น และพุ่งตรงเข้ามาหาเธอ

เธอคิดถึงข้อแนะนำในคู่มือการเข้าชมศูนย์ และรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของประสบการณ์ เธอจึงไม่ได้หลบเลี่ยง

เมื่อแสงดาวอันเลือนรางพุ่งชนเธอ อุปกรณ์ที่ติดตั้งอยู่บนตัวก็เริ่มทำงาน ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

โลกที่เต็มไปด้วยรถราบนท้องถนนเริ่มปรากฏขึ้น

เธอก้มลงมองตัวเอง ชุดที่สวมใส่อยู่เมื่อครู่ได้เปลี่ยนไปเป็นเดรสสายเดี่ยวสีเหลืองอ่อนที่ดูคล่องตัว มือซ้ายถือโทรศัพท์มือถือที่มีเคสลวดลายภาพวาดโบราณ ‘พันลี้แห่งขุนเขา’ ส่วนมือขวายกไอศกรีมรสมัทฉะโคนหนึ่งขึ้นมา

เสียงพูดคุยจอแจดังมาจากด้านข้าง เมื่อเธอหันไปมองก็พบว่าคือเพื่อนร่วมห้องจากสมัยมหาวิทยาลัย

เธอจำได้แล้ว

นี่คือช่วงฤดูร้อนหลังจากเรียนจบ ทุกคนได้นัดกันออกมาทานข้าว และตอนนี้พวกเธอกำลังเดินไปที่ร้านอาหาร

ความรู้สึกคุ้นเคยทวีความชัดเจนขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ขบคิดอย่างลึกซึ้ง เพื่อนคนหนึ่งก็คว้าแขนเธอไว้

สาว ๆ ที่เพิ่งจบการศึกษาหัวเราะคิกคักพร้อมกัน วิ่งจูงมือกันเข้าไปในร้านแห่งหนึ่งข้างทาง

ภายในร้านขายสินค้าเต็มไปด้วยของใช้และของตกแต่งที่แสนน่ารัก เพื่อน ๆ ทุกคนเห็นอะไรก็ชื่นชอบไปหมด หยิบจับขึ้นมาเพื่อพูดคุยถกเถียงกันอย่างสนุกสนาน

แต่คราวนี้ ลู่จินกู้ไม่ได้สนใจสิ่งของเหล่านั้นเหมือนที่เคย เธอเพียงยืนเงียบ ๆ อยู่กลางร้าน ฟังเสียงเพื่อน ๆ เรียกหา แต่สายตากลับไม่ได้จับจ้องสิ่งใดเลย

เธอมองไอศกรีมในมืออีกครั้ง สีมัทฉะเข้มมีเม็ดถั่วแดงเล็ก ๆ แทรกอยู่ อากาศที่ร้อนทำให้ไอศกรีมเริ่มละลาย น้ำหวานไหลลงมาช้า ๆ

เธอหลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมา ก่อนจะสะบัดมือ ขว้างไอศกรีมในมือออกไปโดยไม่ลังเล

สิ่งที่ควรจะตกลงบนชั้นวางสินค้า กลับหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย

ในชั่ววินาทีที่ไอศกรีมโคนหายไป ทุกสิ่งรอบตัวก็หยุดนิ่ง ทุกคนในร้านกลายเป็นรูปปั้นที่ไม่ไหวติง มีเพียงลู่จินกู้ที่ยังคงก้าวเดินออกจากร้านอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาของเธอหันไปมองฟ้าสีครามที่เงียบสงบ

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเส้นทางแสงซ้อนทับกัน บนเส้นทางเหล่านั้นมีรถลอยฟ้าที่เรียงรายวิ่งอย่างเป็นระเบียบ แต่ในตอนนี้ ทั้งหมดกลับหยุดนิ่งเช่นกัน

“ถ้านี่คือสิ่งที่เรียกว่าประสบการณ์แห่งกาลเวลา มันช่างน่าผิดหวังเสียจริง” เธอพึมพำ

ยุคของโลกไม่มีรถลอยฟ้า แต่หากเพียงต้องการสร้างภาพที่มีถนนและรถเป็นองค์ประกอบ หลายดาวเคราะห์ในสหพันธ์ก็ดูคล้ายคลึงกันเช่นนี้

พลังจิตที่เธอปล่อยออกไปคล้ายกับไหมที่คลี่ออก รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ส่งตรงมาสู่จิตสำนึกของเธอ

ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาในทันใด

เสียงฟ้าร้องดังก้องในระยะไกล

เสียงแตกหักดังขึ้นด้านหลังของเธออย่างชัดเจน

ภาพทุกอย่าง ตึกสูง รถลอยฟ้า ผู้คนในร้านค้าต่างสลายหายไป

เธอกลับมายังห้องที่ดูเหมือนจะประดับด้วยแสงดาวอีกครั้ง

เธอดึงมีดปลายแหลมขนาดยาวเท่าช่วงแขนออกจากต้นขา

พลังจิตระดับ S ถูกส่งผ่านใบมีดที่ส่องประกาย เพียงแค่เธอสะบัด มีดก็เปล่งแสงสีรุ้งเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์พุ่งออกไป

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น

ความมืดเบื้องหน้าเกิดรอยร้าวขึ้น เผยให้เห็นแสงสีขาวส่องลอดเข้ามา

รอยร้าวขยายตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ความมืดจะพังทลายลง

เบื้องหน้าของเธอคือกำแพงแก้ว และผู้ที่อยู่หลังกำแพงนั้นคือ…

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ลู่หงต้า” เธอยิ้มบาง ๆ และพูดขึ้น “น้องชายที่รักของฉัน”

แน่นอน ใครที่ฟังอยู่ก็รู้ได้ทันทีว่าคำว่า ‘ที่รัก’ นี้เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างง่ายดาย แม้จะมีกำแพงแก้วใสที่ขวางอยู่ก็ตาม

กำแพงนี้ไม่ใช่แก้วธรรมดา

จากการตรวจสอบด้วยพลังจิต เธอรู้ว่ามันคือแก้วพิเศษที่ใช้ในห้องทดลองของกงซุนฉือ แก้วที่สามารถต้านทานพลังจิต และมีความแข็งแกร่งต่อการสั่นสะเทือนและการโจมตี

พูดง่าย ๆ ก็คือ มันคือแก้วนิรภัยขั้นสุดยอดของสหพันธ์

ลู่หงต้าที่อยู่หลังกำแพงแก้ว ใบหน้าที่ตอนแรกซีดเผือดเพราะการทำลายอุปกรณ์ของเธอ เริ่มผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าเธอหยุดอยู่หน้ากำแพง

เขาวางมือบนโต๊ะทดลองและแสยะยิ้มเย็น “พี่สาวที่แสนดีของฉัน พี่มาหาฉันเองเลยสินะ”

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเลื่อนขั้นเป็นระดับ S ได้สำเร็จ แต่ต้องบอกว่ามันน่าเสียดายมากนะ เพราะแก้วนี้ผ่านการปรับปรุงมาแล้ว ต่อให้เธอเป็นระดับ S ก็ทำลายมันไม่ได้หรอก”

เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นิ้วของเขาแตะปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุม “ไม่ชอบฝันเมื่อครู่เหรอ? ไม่เป็นไร เราเปลี่ยนฝันใหม่ได้”

พูดจบ เขาก็ออกแรงกดปุ่มนั้นลงไป

เสียงดังสนั่นจากกำแพงด้านหลังทำให้ห้องเกิดความวุ่นวาย

หุ่นยนต์ผู้ช่วยเดินออกมาจากประตูที่เพิ่งเปิด

แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้มีรูปลักษณ์เป็นมิตรแบบเดิมอีกต่อไป หุ่นยนต์ที่อยู่เบื้องหน้าเธอแท้จริงคือเครื่องจักรติดอาวุธที่ถูกดัดแปลงมา

แขนซ้ายของมันยกขึ้น กำปืนสีดำสนิทที่ชี้ตรงมายังลู่จินกู้ พร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเครื่องจักร “กรุณาอย่าต่อต้าน กรุณาวางอาวุธของคุณ กรุณาร่วมมือกับกระบวนการทำงานของเรา มิฉะนั้น ผลที่ตามมาคุณจะต้องรับผิดชอบเอง”

ในมือขวาของมันถืออุปกรณ์ชุดเดียวกับที่เคยใช้กับเธอมาก่อน

ลู่หงต้าที่อยู่อีกฝั่งของกำแพงแก้ว มองดูสถานการณ์ด้วยความเย้ยหยัน คิดว่าแม้เธอจะถืออาวุธไว้ แต่เมื่อเจอกับเครื่องจักรแบบนี้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

ลู่จินกู้ดูเหมือนจะยอมจำนน เธอวางมีดในมือของเธอลงกับพื้น

หุ่นยนต์ตรวจจับการเคลื่อนไหว และประเมินว่าเธอไม่มีภัยคุกคาม จึงลดปืนลงเล็กน้อย และเริ่มเคลื่อนตัวเข้าหาเธอ

เธอยืนนิ่งไม่ไหวติงจนกระทั่งหุ่นยนต์เข้ามาใกล้ แขนซ้ายของมันแปรสภาพจากปืนเป็นมือที่เตรียมจะสวมอุปกรณ์ให้เธอ

ลู่หงต้าสั่งการอย่างไม่แยแส “สวมวงแหวนควบคุมพลังด้วย”

หุ่นยนต์ตอบเสียงเรียบ “วงแหวนควบคุมพลังจะส่งผลกระทบต่อการทำงานของอุปกรณ์ คุณต้องการให้ดำเนินการต่อหรือไม่?”

“สวมมันเข้าไป! ผลกระทบอะไร ฉันไม่สน เรามีเวลาเหลือเฟือ” เขาตอบเสียงหงุดหงิด

ทันใดนั้น ช่องเก็บของบริเวณลำตัวของหุ่นยนต์ก็เปิดออก เผยให้เห็นกล่องเก็บอุปกรณ์ภายใน

แต่ก่อนที่หุ่นยนต์จะดำเนินการต่อ ลู่จินกู้กลับแบมือ ทันใดนั้นก็มีลูกบอลเล็ก ๆ สีเหมือนลูกกวาดปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอ

เธอยิ้มบาง ๆ พูดอะไรบางอย่างเสียงเบาเสียจนแม้แต่หุ่นยนต์ที่อยู่ใกล้ก็จับคำพูดไม่ได้ และลู่หงต้าที่อยู่อีกฟากของกำแพงแก้วก็ยิ่งไม่สามารถได้ยิน

เธอไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ลูกบอลเล็ก ๆ ถูกขว้างออกจากมือเธออย่างแม่นยำ ตรงเข้าสู่กล่องเก็บของของหุ่นยนต์

ระบบของหุ่นยนต์ทำการตอบสนองทันที

เนื่องจากตรวจจับวัตถุแปลกปลอมที่ไม่ได้รับอนุญาตตามโปรแกรม มันจึงปิดช่องเก็บของในทันที

เธอพุ่งตัวลงกับพื้นทันใด มือยกขึ้นป้องกันศีรษะด้านหลัง

เสียง “ตูม!” ดังสนั่น หุ่นยนต์ระเบิดออกเป็นเศษชิ้นส่วนเล็ก ๆ

พลังจิตของเธอสร้างเกราะป้องกันขึ้น ทำให้เธอไม่ได้รับบาดเจ็บจากเศษซากของระเบิด

เธอรีบลุกขึ้นทันที ในมือปรากฏ ‘ปืนของเล่น’ สีสดใสขึ้นมาราวกับว่ามันผุดออกมากลางอากาศ!