เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 500 ตอนพิเศษ ฉันคิดถึงคุณมากนะ เจ้านาย

บทที่ 500 ตอนพิเศษ ฉันคิดถึงคุณมากนะ เจ้านาย

ฉันคือสัตว์อสูรสายฟ้าชื่อว่าต้าไป๋

เผ่าพันธุ์ของฉันมักจะซุบซิบนินทาชื่อของฉันลับหลัง บอกว่ามันไม่เหมาะสมกับความสง่างามของราชาสัตว์สายฟ้าเลย

พวกมันไม่กล้าพูดต่อหน้าฉัน แต่จริง ๆ แล้วฉันรู้มานานแล้ว

แต่ฉันไม่สนใจหรอก พวกมันเป็นแค่สัตว์อสูรสายฟ้าโง่ ๆ ส่วนฉันคือต้าไป๋ นี่เป็นชื่อที่คน ๆ นั้นตั้งให้ฉัน

ในฐานะราชาสัตว์ ชีวิตของฉันค่อนข้างสบายและมีความสุข ทุกวันตื่นมาก็พาลูกน้องไปลาดตระเวนรอบหนึ่ง จากนั้นก็นอนอาบแดด บางครั้งเมื่อพวกเดียวกันทะเลาะกัน ฉันก็ทำหน้าที่ดุด่าทั้งสองฝ่าย และเมื่อสัตว์อสูรแยกนภาตัวนั้นมาเยี่ยม ฉันก็เล่นกับมัน

ถ้ามันไม่ชอบเหยียบหัวฉันบ่อย ๆ ชีวิตคงจะดีกว่านี้

ฉันรู้ว่าหลายคนในเผ่าคิดว่าชีวิตแบบนี้สบายเกินไป แต่ทุกครั้งที่ฉันอาบแดด ฉันมักจะนึกถึงวันเวลาในอดีต

สมาชิกในเผ่าแทบไม่พูดถึงอดีตของฉัน เพราะพวกเขาคิดว่าการที่ราชาสัตว์อสูรสายฟ้าเคยถูกมนุษย์เลี้ยงดูเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าอับอายมาก

เพื่อความสงบสุขของเผ่า ฉันไม่ได้พยายามเปลี่ยนความคิดของพวกมัน แต่พวกมันไม่รู้หรอกว่า จริง ๆ แล้วฉันคิดถึงช่วงเวลานั้นมาก

ฉันรู้จักกับคน ๆ นั้นได้อย่างไรกันนะ?

ตอนนั้นฉันถูกมลพิษเข้าครอบงำ สมองไม่แจ่มใสเหมือนตอนนี้ เมื่อเห็นมนุษย์ที่มีชีวิต ก็อยากจะฉีกร่างพวกเขากินเท่านั้น

แล้ว…ฉันก็โดนซัด

ก็ได้ ฉันยอมรับว่าช่วงนี้มันน่าอายนิดหน่อย

แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ได้เกิดใหม่แล้ว

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมามีสติ ฉันก็ตัดสินใจว่าจะติดตามเธอคนนั้น โลกที่เธอสร้างขึ้นช่างสบายเหลือเกิน แม้แต่การหายใจก็กลายเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ไม่ใช่เพราะอาหารที่เธอทำอร่อยหรอกนะ!

เธอชอบฉันมาก พูดให้ถูกคือ เธอชอบทุกอย่างที่ขนฟู ๆ

ทุกครั้งที่เธอลูบหัวฉัน ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์

แต่ไม่นานหลังจากนั้น ไอ้ตัวน่ารำคาญนั่น เดี๋ยวฉันดูก่อน โอเค รอบ ๆ มีแค่ฉันคนเดียว สัตว์อสูรแยกนภาก็โผล่มา

มันเจ้าเล่ห์มาก กล้าวิ่งเข้าไปในเขตพาราไดซ์เพื่อรับการชำระล้างเอง ทั้งที่มีเล่ห์เหลี่ยมตั้งแปดร้อยอย่าง แต่ดันทำตัวน่ารักต่อหน้าเธอตลอด

อ้อใช่ คำว่า ‘ทำตัวน่ารัก’ นี่ฉันเรียนมาจากเธอ

ที่แย่ที่สุดคือ ไอ้ตัวนั้นอาศัยที่ตัวเล็กกว่าฉัน ชอบมุดเข้าไปในอ้อมอกเธอ

ฉันไม่ได้อิจฉาหรอกนะ! ไม่ได้อิจฉาจริง ๆ!

แค่ไอ้ตัวนั้นมันเจ้าเล่ห์เกินไป!

น่าหงุดหงิด! ฉันก็อยากได้กอดบ้าง!

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันก็ยังชอบช่วงเวลานั้นมาก

แต่ก็นั่นแหละ ใช่แล้ว ชีวิตของสัตว์อสูรสายฟ้ามักจะขาดคำว่า ‘แต่’ ไปไม่ได้

ผู้ชายที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าสัตว์อสูรแยกนภาก็ปรากฏตัวขึ้น เขาพาเธอไป

นับจากนั้นเธอก็ยิ่งยุ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ บางทีหลายเดือนก็ไม่ได้เจอกันสักครั้ง และแทบจะไม่ได้ทำอาหารให้พวกเรากินอีกเลย

แต่เธอบอกกับฉันว่า ‘ต้าไป๋ต้องดูแลบ้านของพวกเราให้ดีนะ’

ฉันเลยรู้สึกว่าความเหงาก็เป็นสิ่งที่พอทนได้ เพราะมีแค่ฉัน… เอ่อไม่สิ ยังมีสัตว์อสูรแยกนภาตัวนั้นด้วย ที่มีสิทธิ์อยู่ในบ้านของเธอ

ดังนั้นฉัน… เอาเถอะ พวกเรา ก็ยังคงเป็นที่รักที่สุดของเธออยู่ดี

แต่ฉันไม่คิดว่า หลังจากนั้นเธอจะพาฝูงสัตว์อสูรแยกนภาตัวเล็ก ๆ กลับมาอีก

…แค่ตัวเดียวรังแกฉันยังไม่พอ ยังจะมาอีกเป็นฝูง!

แต่ก็นะ เอาเถอะ ฉันยอมรับว่า ลูก ๆ ของสัตว์อสูรแยกนภาก็น่ารักดีเหมือนกัน

อย่างน้อยก็น่ารักกว่าบางตัวเยอะ!

ฮึ่ม!

อะไรนะ? มันมาหาฉันแล้ว รีบสะกดจิตตัวเองเร็ว มันน่ารักมาก มันน่ารักมาก มันน่ารักมาก

ต้องไม่ให้มันรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่

วันนี้เป็นวันครบรอบการจากไปของเธอ พวกเราต้องไปไหว้

เมื่อเทียบกับมนุษย์ที่ขี้ลืม พวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่จดจำได้นานกว่ามาก

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกกังวลเล็กน้อยคือ ไม่ใช่แค่ฉันและสัตว์อสูรแยกนภาเท่านั้นที่ยังจดจำเธอ

แบบนี้พวกเราก็ไม่พิเศษที่สุดแล้วสิ

แต่สัตว์อสูรแยกนภาบอกว่า การที่มีคนและสัตว์อสูรมากมายจดจำเธอได้นั้นเป็นเรื่องดี เพราะร่องรอยการมีตัวตนของเธอจะคงอยู่ยาวนานขึ้น

ก็ได้ ไอคิวมันสูงกว่าฉันจริง ๆ ในเมื่อมันพูดแบบนี้ ฉันก็เชื่อ

สุสานของเธอไม่ได้สร้างอยู่ในบ้านเกิด แต่อยู่บนโลกที่ห่างไกล

ตอนนั้นเรื่องนี้ทำให้ฉันไม่พอใจมาก ทำไมไม่ปล่อยให้เธอหลับใหลที่นี่? ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็จะได้อยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน

คนพวกนั้นไม่เข้าใจว่าความอารมณ์เสียของฉันมาจากไหน มีแค่สัตว์อสูรแยกนภานั่นแหละที่รู้ดี

ทั้งที่มันเองก็ไม่อยากแยกจากเธอ แต่กลับมาหัวเราะเยาะฉัน

บอกว่าฉันไม่เข้าใจเธอ ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ใบไม้ร่วงกลับสู่ราก’

ใครบอกว่าฉันไม่เข้าใจ? พวกเราสัตว์อสูรสายฟ้าเวลาตายก็ต้องไปยังสุสานของเผ่าพันธุ์เหมือนกัน ไม่ปล่อยให้ซากกระดูกตกอยู่ข้างนอก

แต่สัตว์อสูรแยกนภาบอกฉันว่า การฝังร่างบนโลกมนุษย์เป็นคำสั่งเสียของเธอ

ฮึ! อาศัยแค่ว่าตัวเล็ก ๆ แม้แต่วินาทีสุดท้ายก็ยังสามารถแทรกตัวอยู่ข้าง ๆ เธอได้ ฉัน… ฉัน…”

ฮือ ๆ ๆ ๆ ฉันก็ยังอดอิจฉาไม่ได้จริง ๆ

แต่ต่อหน้าเธอ ฉันจะไม่แสดงอารมณ์พวกนี้ออกมาหรอก ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าพวกเราอยู่กันดี ถึงเธอจะจากไปแล้ว พวกเราก็ไม่ได้ทะเลาะกัน ยังคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

อา ฉันกับสัตว์อสูรแยกนภามาถึงแล้ว ต้องหยุดคิดเรื่องวุ่นวายพวกนี้ได้แล้ว

สุสานแห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม สะอาดสะอ้าน รอบ ๆ มีเครื่องเซ่นไหว้แปลก ๆ มากมาย

ขนหางที่สวยที่สุดของนกสีฟ้า เขาที่หลุดร่วงของเหลยโหว เกล็ดที่สวยงามที่สุดจากท้องของปลามังกร…

ฉันขยับสิ่งของพวกนั้นเบา ๆ ดี ตรงกลางว่างแล้ว เป็นการกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติ

แต่ทำไมสัตว์อสูรแยกนภาถึงได้มองฉันด้วยสายตาดูถูกแบบนั้นล่ะ?

แถมนี่! ทำไมพื้นที่ที่ฉันเว้นว่างไว้ มันถึงได้เอาของที่มันเอามาวางลงไปด้วย

มันคือเบาะรองที่ดูเหมือนก้อนเมฆ ทำมาจากขนของสัตว์อสูรแยกนภา

ไม่แปลกใจเลยที่ขนบนตัวมันถึงดูบาง ๆ

เห็นมันพยายามขนาดนี้ ฉันก็จะไม่แย่งกับมันแล้ว

ไม่ใช่เพราะฉันสู้มันไม่ได้นะ! ไม่ใช่แน่นอน!

ฉันก็มอบของขวัญของตัวเองเช่นกัน

ลูกแก้วหนึ่งลูก

อย่าดูถูกลูกแก้วลูกนี้ มันคือภาชนะที่เก็บสะสมสายฟ้าได้ สายฟ้าทุกสายในนั้นล้วนเป็นฉันที่สร้างขึ้นมาเองกับมือ

ได้ยินว่าโลกของคนตายนั้นมืดมิด หวังว่าสายฟ้าของฉันจะช่วยส่องสว่างโลกนั้นให้เธอได้

รูปถ่ายบนหลุมศพเป็นภาพตอนที่เธอยังสาว ซึ่งเป็นช่วงที่เธอดูดีที่สุด

ฉันอยากจะเข้าไปเลียมันสักหน่อย แต่สัตว์อสูรแยกนภากัดฉันทีหนึ่ง บอกไม่ให้ทำน้ำลายเปื้อนรูปถ่าย

ทั้งที่ตอนเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยปฏิเสธความสนิทสนมแบบนี้เลย

ฮึ

ฉันนั่งพิงป้ายหลุมศพ แต่ก่อนฉันมักจะทำแบบนี้บ่อย ๆ แล้วเธอก็จะพิงตัวฉัน ซุกตัวในขนของฉัน แถมยังช่วยเกาให้ฉันด้วย

แต่ตอนนี้มีเพียงป้ายหลุมศพที่เย็นเฉียบเท่านั้น

อ๋อ ฝนตกบนท้องฟ้าหรือนี่? ฉันไม่ค่อยชอบน้ำฝนเท่าไหร่ มันทำให้ขนของฉันเปียก ทุกครั้งต้องตากแดดนานกว่าจะแห้ง

ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามจาง ๆ ถึงได้รู้ตัวว่า ที่แท้น้ำฝนนั้นไหลออกมาจากดวงตาของฉันเอง

ฉันร้องไห้อีกแล้ว สัตว์อสูรแยกนภาตัวนั้นต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ ๆ

แต่พอฉันไปเจอสัตว์อสูรแยกนภาที่ซ่อนตัวอยู่หลังป้ายหลุมศพ ถึงได้พบว่ามันก็ร้องไห้เหมือนกัน พอถูกฉันจับได้ก็จ้องฉันตาขวาง

ที่แท้ผ่านมานานขนาดนี้ พวกเราก็ยังคิดถึงเธอเหมือนเดิม

เจ้านายของฉัน