เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 6 อสูรทมิฬ (รีไรต์)
บทที่ 6 อสูรทมิฬ (รีไรต์)
กู้ตั๋วมองด้านในอีกครั้งด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกจากเขตพาราไดซ์แห่งนี้
“อึก…” เพียงชั่วครู่ที่ยืนอยู่ด้านนอกนั้น สมองของเขาก็ปวดราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ราวกับมีสัตว์ร้ายที่มองไม่เห็นกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะไปทีละน้อย
เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มความทรมานนี้เอาไว้ สายตามองต่ำไปยังกำไลที่ยังคงสงบนิ่งไร้ซึ่งการตอบสนอง จึงสรุปได้ว่านี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องสัญญาณขาดหาย
ก่อนที่สติจะเลือนหายไป กู้ตั๋วรีบถอยกลับเข้าในเขตพาราไดซ์อีกครั้ง พลังอันอ่อนโยนไหลเวียนชำระล้างร่างกาย พลังจิตที่เกือบจะคลุ้มคลั่งกลับมาสงบอีกครั้ง
เขาเปิดอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา ผ่านการยืนยันตัวตนที่ซับซ้อนหลายขั้นตอน จนเข้าสู่หน้าจอที่ถูกซ่อนไว้ และส่งข้อความที่เข้ารหัสออกไป
ต่อไปก็ทำได้เพียงแค่รอคอยเท่านั้น แต่โชคดีที่การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ไร้ผลเสียทีเดียว
แววตาของเขาฉายความลึกล้ำไปยังบ้านหลังนั้น
ผ่านไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากของกู้ตั๋วก็ยกยิ้มขึ้นจาง ๆ
ตระกูลลู่ปล่อยสมบัติล้ำค่าแบบนี้ไปได้อย่างไร เมื่อคิดถึงสิ่งที่ครอบครัวนั้นมุ่งหวัง รอยยิ้มของเขาก็แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
ส่วนลู่จินกู้ไม่รู้เลยว่ากู้ตั๋วคิดอะไรอยู่ เธอต้องดิ้นรนอยู่ในฝันร้ายตลอดทั้งคืน…
ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาในยามเช้า สิ่งแรกที่เธอทำคือการไปดูแปลงปลูกผักอันล้ำค่าของเธอ
นี่คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เธอไม่ต้องพึ่งพาอาหารพวกนั้นอีกต่อไป เธอจะประมาทไม่ได้แม้แต่น้อย
ทว่าเมื่อมาถึงก็พบว่ามีใครบางคนมาถึงก่อนเธอแล้ว
ร่างสูงโปร่งยืนอยู่ริมพื้นที่เพาะปลูก มองจากด้านหลังแล้วช่างดึงดูดสายตาคนยิ่งนัก
ตอนนั้นเองความคิดนึงก็เข้ามาในหัวเธอ ถ้านึกถึงความพิเศษของพื้นที่เพาะปลูกนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความผิดพลาดที่ทำให้กู้ตั๋วรู้
เขาจะสงสัยอีกหรือเปล่านะ?
ทว่าพอกู้ตั๋วได้ยินเสียง เขาก็หันกลับมา สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรให้สงสัย
ลู่จินกู้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ค่อย ๆ สำรวจดูสภาพของพื้นที่เพาะปลูกนี้ ภาพเบื้องหน้าคือพื้นดินเขียวขจี เพียงแค่สามวันก็เก็บเกี่ยวได้ ช่างดีจริง ๆ
…
เวลาสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อคำนึงถึงปริมาณผลผลิต ตอนที่เลือกเมล็ดพันธุ์พื้นฐาน เธอจึงเลือกปลูกมันฝรั่ง พืชผลที่ขึ้นชื่อเรื่องให้ผลผลิตสูง และก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังจริง ๆ
มองดูภูเขามันฝรั่งเล็ก ๆ ที่กองอยู่ข้าง ๆ พื้นที่เพาะปลูก เธอเผยรอยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ ต่อให้ต้องเก็บไว้เป็นเมล็ดพันธุ์สำหรับครั้งต่อไป ที่เหลือก็มากพอให้เธอกินได้อีกนาน
กู้ตั๋วยื่นนิ้วมือออกไปลูบมันฝรั่งอย่างแผ่วเบา ด้วยท่าทีเคารพบูชา
“เฮ้…” ลู่จินกู้พยายามจะร้องห้าม
มันฝรั่งเพิ่งจะขุดขึ้นมาจากดิน ผิวของมันฝรั่งยังคงเปื้อนดินอยู่มาก เธอคิดว่าคนแบบกู้ตั๋วไม่น่าจะชอบอะไรที่สกปรก
แต่กู้ตั๋วกลับใช้นิ้วลูบมันฝรั่งเบา ๆ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับตกอยู่ในภวังค์ ทำให้เธอต้องกลืนคำพูดลงไป
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็รู้สึกตัว “มันปลูกขึ้นมาได้จริง ๆ ด้วย!”
“เธอทำได้ยังไงกันแน่!”
“…คุณก็เห็นวิธีการปลูกมาตลอดแล้วนี่คะ?” ลู่จินกู้อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
เมื่อเผชิญกับสายตาที่อันแรงกล้าของกู้ตั๋ว เธอก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองนั่นได้กลายเป็นก้อนทองคำไปเสียแล้ว
เธอขยับเท้าอย่างอึดอัด ก่อนจะพูดออกมาอย่างยากลำบาก “คืนนี้กินมันฝรั่งกันเถอะ”
กู้ตั๋ว “… ตกลง”
…
ดังนั้นเมื่อถึงเวลากลางคืน ลู่จินกู้จึงยุ่งอยู่กับการทำอาหารในครัวเล็ก ๆ ที่อยู่ภายในบ้าน
บ้านในระบบพาราไดซ์นั้นสะดวกสบายมาก ห้องนอนมีผ้าห่มให้ ในครัวมีเครื่องปรุงให้พร้อม แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่เกลือและน้ำมันพื้นฐาน แต่ตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว
การเก็บเกี่ยวผลผลิตอันอุดมสมบูรณ์ทำให้เธออารมณ์ดี จนเผลอทำอาหารเยอะเกินไปหน่อย
เมื่อรู้สึกตัวอีกที ก็เห็นโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารที่ทำจากมันฝรั่งแล้ว
และพอหันไปมอง เธอก็ต้องตกใจกับแววตาเป็นประกายของกู้ตั๋ว
“เป็น… เป็นอะไรคะ?”
“หอมมาก!” กู้ตั๋วเอ่ยเสียงดังฟังชัด ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะอย่างมาดมั่น
“กินได้หรือยัง?”
ลู่จินกู้เกือบจะตาพร่าไปกับแววตาอันกระตือรือร้นของเขา เธอจึงได้แต่พยักหน้ารับอย่างมึนงง
วินาทีต่อมา เธอก็เห็นเขาปลดปล่อยอารมณ์ความอยากออกมา โดยมีอาหารจากมันฝรั่งทั้งหลายเป็นเป้าหมาย
กู้ตั๋วยกตะเกียบขึ้นคีบอาหารด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทัน
ลู่จินกู้รู้สึกเหมือนแค่กะพริบตา อาหารบนโต๊ะก็หายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
… ถ้าไม่ใช่เมื่อวานเห็นเขาเอาแต่กินอาหารอัดแท่ง เธอคงคิดว่าเขาอดอาหารมามากกว่าสิบวันหรือครึ่งเดือนแล้ว
ลู่จินกู้ย่อมรู้สึกยินดีเป็นธรรมดา เพราะใครที่ได้ทำอาหารแล้วเห็นฝีมือของตนเป็นที่ยอมรับก็ต้องรู้สึกแบบนี้
เธอจึงนั่งลงพร้อมกับรอยยิ้ม พลางคีบมันฝรั่งด้วยท่าทางสุภาพ
ครู่ต่อมา คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไม่มีน้ำส้มสายชู ไม่มีผงยี่หร่า… รสชาติของอาหารจานนี้ยังขาดไปอีกหลายอย่าง ซุปมันฝรั่งก็ไม่ได้เคี่ยวนานจนน้ำงวด ไม่เข้มข้นกลมกล่อมเท่าที่ควร
ผัดมันฝรั่งก็ไม่มีพริกแห้งหรือเครื่องปรุงอื่น ๆ รสชาติจืดชืด แม้แต่มันฝรั่งทอดก็ขาดซอสมะเขือเทศไป จึงเหมือนขาดวิญญาณ
เดิมทีเธอก็ไม่ได้หิวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งกินไม่ลงเข้าไปใหญ่
ดังนั้น หลังจากลองชิมไปอย่างละนิด เธอจึงวางตะเกียบลง รู้สึกได้ทันทีว่ามีสายตาร้อนแรงจ้องมองมา
“อิ่มแล้วเหรอ?” กู้ตั๋วถามขึ้น
“ค่ะ” เธอแอบคิดในใจว่าเขาคงไม่ตำหนิเธอที่กินข้าวเหลือหรอกนะ
ทว่า…
“งั้นที่เหลือฉันกินเอง”
“ชะ…เชิญตามสบาย” ที่แท้เมื่อครู่เขายังเกรงใจอยู่ นี่สิถึงเรียกว่ากวาดล้างจนไม่เหลือซาก ถึงแม้เขาจะกินเร็ว แต่ท่าทางสง่างาม ทำให้ไม่รู้สึกว่าหยาบคายเลยสักนิด
จนกระทั่งน้ำซุปหยดสุดท้ายในจานถูกเขาดื่มจนหมด เขาก็กลับกลายเป็นคนสุขุมเยือกเย็นเช่นเดิม
“ลู่จินกู้ เรามาคุยกันหน่อย”
เธอกะพริบตาอย่างไม่เข้าใจ “คุยเรื่องอะไรคะ?”
“ต่อไปเธอวางแผนจะทำยังไง?”
“เอ๊ะ?”
เห็นสีหน้าฉงนของเธอ กู้ตั๋วจึงอธิบายว่า “ทักษะการเปลี่ยนแปลงของเธอ มีประโยชน์ต่อฉันมาก ฉันอยากร่วมมือกับเธอ”
ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง
เธอครุ่นคิดสักพักก่อนจะตอบออกไป “ตอนนี้สำหรับฉันมีสองเรื่องที่อยากทำ เรื่องแรกคือมีชีวิตอยู่ต่อไป เรื่องที่สองคือไปรับแม่ออกจากตระกูลลู่”
แม่เจ้าของร่างนี้เป็นคนน่าสงสาร ที่จะไม่มีวันรู้ว่าลูกสาวแท้ ๆ จากไปนานแล้ว และในเมื่อเธอเข้ามาแทนที่ในร่างนี้ ความรับผิดชอบนี้ก็ไม่อาจปฏิเสธได้
ยิ่งไปกว่านั้น หากเป็นไปได้ เธอคนนั้นจะสลับร่างกับเธอหรือเปล่านะ หวังว่าเธอคนนั้นจะดูแลพ่อแม่ที่แท้จริงบนโลกอย่างดีเช่นกัน
ดวงตาของลู่จิ่นกู่แดงก่ำ เธอรีบก้มหน้าซ่อนความรู้สึกเอาไว้
ทว่าการเปลี่ยนแปลงเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ไม่อาจรอดพ้นสายตาของกู้ตั๋วไปได้
เขาไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา จึงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ สักวันหนึ่งความลับเรื่องทักษะการเปลี่ยนแปลงของเธอก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี เธอต้องการพันธมิตร และฉันก็ต้องการทักษะของเธอ คุณหนูลู่ลองพิจารณาดูก็แล้วกัน”
ยังไม่ทันที่ลู่จินกู้จะเอ่ยตอบ เสียงคำรามโหยหวนน่าขนลุกก็ดังแว่วมาจากภายนอก ทำให้สีหน้าของกู้ตั๋วแปรเปลี่ยนไปในทันที
“ที่นี่มีอสูรทมิฬด้วยเหรอ?!” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ลู่จินกู้รีบรื้อฟื้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ทันที
อสูรทมิฬคือสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์ จากมลพิษบนดวงดาว พวกสัตว์จะไม่ตาย แต่กลายพันธุ์แทน
ไม่ใช่อสูรทมิฬทุกตัวที่จะเป็นภัยคุกคาม ปัญหาก็คือ หลังจากที่ฆ่าพวกมันแล้ว ซากศพของพวกมันจะไม่เน่าเปื่อย ไม่ว่าจะฝั่งดิน เผา หรือแช่น้ำก็จะกลายเป็นแหล่งมลพิษ เร่งความเร็วในการปนเปื้อนบนดวงดาว
มีเพียงผู้ชำระล้างที่ปลุก ‘ทักษะชำระล้าง’ ได้เท่านั้น ที่จะสามารถจัดการกับซากศพของอสูรทมิฬได้ แต่บนดาว 7133 นี้ ไม่น่าจะมีอสูรทมิฬ เพราะร่างเดิมก็ไม่เคยพบเจอ เธอจึงส่ายหน้า
“ฉันไม่เคยเจอมาก่อนนะ”
“มันต้องเป็นโชคร้าย ไม่งั้นก็…” กู้ตั๋วหรี่ตาลงเล็กน้อย “ระดับการปนเปื้อนก็ต้องเพิ่มขึ้นแล้วล่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
