เปลี่ยนอาชีพทั่วชาติ : เนโครแมนเซอร์ หายนะในคราบฉัน - #305มาตรา 305

#305มาตรา 305

บทที่ 305

หลินโมหยูรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของราชาปีศาจเพลิงนั้นผิดปกติ มันดูเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ฉันไม่รู้ว่าความมั่นใจนั้นมาจากไหน

ไม่มีปีศาจหรือหัวหน้าปีศาจอยู่แถวนั้นเลย มันว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

นอกจากสิ่งกีดขวางแล้ว

หลินโมหยูอดสงสัยไม่ได้ว่า นี่เป็นการตั้งใจจะดักเธอไว้ข้างในแล้วฆ่าเธอหรือเปล่า?

ราชาปีศาจเพลิงกล่าวต่อว่า “จงสนุกกับช่วงเวลาสุดท้ายของเจ้า เพราะเจ้าจะถูกทำลายล้างและตายอย่างสมบูรณ์”

“ฉันจะเฝ้าดู เฝ้าดูว่าคุณจะกลายเป็นคนโง่ คนบ้า แล้วก็ถูกฆ่าและหั่นเป็นชิ้นๆ”

“อัจฉริยะอะไรกัน? ต่อหน้าฉัน เขาเป็นแค่เรื่องไร้สาระ!”

หัวใจของหลินโมหยูเต้นแรงขึ้นทันที กองทัพผีดิบปรากฏตัวขึ้นเพื่อปกป้องเธอ

เขาทำหน้าเคร่งขรึม อยากรู้ว่าจอมมารเพลิงกำลังทำอะไรอยู่

พวกเขาหลอกล่อให้ฉันมาที่นี่ แต่กลับไม่ส่งสัตว์ประหลาดมาสักตัวเลย พวกเขากำลังเล่นกลอะไรอยู่กันแน่?

คนเราจะมีความกล้าฆ่าตัวตายได้อย่างไร?

สถานที่แห่งนี้มีอะไรบางอย่างที่น่าขนลุก

หมอกก่อตัวขึ้นภายในกำแพงป้องกัน เป็นกลุ่มหมอกและเส้นใยเล็กๆ แทบมองไม่เห็นเว้นแต่จะมองอย่างใกล้ชิด

เมื่อหลินโมหยูสังเกตเห็นว่าทิวทัศน์เปลี่ยนไป หมอกบางๆ ก็ปกคลุมทั่วทั้งเขตแดนแล้ว

ดวงตาของราชาปีศาจเพลิงก็ถูกซ่อนอยู่ในหมอกเช่นกัน จนพร่ามัวและไม่ชัดเจน

บทที่ 281 ชีวิตหรือความตาย ปีศาจมายาแห่งห้วงลึก

หมอกเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ มีลักษณะเป็นริ้วบางๆ

ทัศนวิสัยแย่ลง และภาพค่อยๆพร่ามัวลง

ภาพลวงตาของราชาปีศาจเพลิงหายไป ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดในหมอก

เหล่านักรบโครงกระดูกหายไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงวิญญาณจางๆ ที่ยังคงมองเห็นได้ในหมอก

ไม่นานนัก แม้แต่เปลวไฟแห่งจิตวิญญาณก็หายไปจากสายตา

เสียงแตกดังมาจากบริเวณใกล้เคียง และโครงกระดูกก็กระจัดกระจายไปทุกทิศทาง

ไม่สำคัญว่าทัศนวิสัยของเธอจะถูกบดบังหรือไม่ เพราะมันจะไม่ส่งผลกระทบต่อประสาทสัมผัสของหลินโมหยูผ่านทางนักรบโครงกระดูก

“แนวกั้นนี้ครอบคลุมพื้นที่ประมาณหนึ่งกิโลเมตร”

“ไม่มีสัตว์ประหลาดอยู่ภายในกำแพงนั้น ทุกอย่างเป็นหมอก ไม่มีจุดบอด”

“จอมมารเพลิงกำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่?”

นักรบโครงกระดูกนำข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ภายในกำแพงป้องกันมาให้หลินโมหยู

แต่หลินโมหยูยังไม่รู้ว่าราชาปีศาจเพลิงจะจัดการกับเขาอย่างไร

การขังตัวเองไว้แบบนั้นมีประโยชน์อะไร?

คุณจะยอมติดกับดักจนตายจริงๆ หรือ?

ภายใต้การบัญชาการของหลินโมหยู เหล่านักรบโครงกระดูกเริ่มโจมตีปราการ

แผงกั้นส่งเสียงหึ่งๆ แต่ยังคงนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อนแม้เหล่านักรบโครงกระดูกจะโจมตีก็ตาม

หลินโมหยูพยายามสั่งให้โครงกระดูกปล่อยพลังออกมาอีกครั้ง แต่บาเรียกลับสร้างเพียงแค่ระลอกคลื่นเล็กน้อยเท่านั้น

กำแพงที่จอมมารเพลิงสร้างขึ้นนั้นแข็งแกร่งมากและไม่สามารถฝ่าไปได้ในระยะเวลาหนึ่ง

“ฉันสงสัยว่าทักษะของทหารที่ได้รับการพัฒนาแล้วจะสามารถทำลายกำแพงนั้นได้หรือไม่”

หลินโมหยูครุ่นคิดอยู่ในใจ

ทุกครั้งที่เขาหายใจเข้า หมอกก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

นอกจากจะหายใจเข้าไปแล้ว ละอองน้ำยังซึมเข้าสู่ผิวหนังเป็นเส้นใยละเอียดอีกด้วย

ชุดเกราะโครงกระดูกไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ

หลินโมหยูมีความเชื่อมั่นอย่างมากในชุดเกราะกระดูก เนื่องจากชุดเกราะกระดูกไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จึงต้องปลอดสารพิษและไม่เป็นอันตราย

หมอกถูกดูดเข้าไปมากขึ้นเรื่อยๆ และหลินโมหยูดูเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะของราชาปีศาจเพลิง

ภาพตรงหน้าฉันเริ่มเปลี่ยนไป

ฉากทั้งหมดที่ฉันเคยประสบมาปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาฉัน

กำจัดปีศาจ กำจัดบอส เข้าร่วมการแข่งขันระดับมืออาชีพ ตะลุยดันเจี้ยนต่างๆ และสนามรบ Meta Battlefield…

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ปรากฏขึ้นแวบหนึ่งต่อหน้าต่อตาฉันทีละภาพ แล้วก็ค่อยๆ จางหายไป

หลินโมหยูรู้สึกราวกับว่าเธอลืมบางสิ่งไป ฉากเหล่านั้นที่ปรากฏขึ้นแล้วก็หายไปกำลังถูกลืมเลือนไป

เพียงครู่ต่อมา เขาก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่โรงเรียนแล้ว

มีเสียงดังครึกครื้นดังมาจากบริเวณใกล้เคียง

ฉันกำลังทำอะไรอยู่?

หลินโมหยูนั้นแปลกประหลาดมาก

เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ควรอยู่ในโรงเรียน

แต่ความทรงจำบอกเขาว่าเขาน่าจะเป็นนักศึกษาที่กำลังจะเปลี่ยนงาน

เกาหยางปรากฏตัวขึ้น “หลิน เจ้าโง่ ถึงตาเจ้าแล้ว รีบขึ้นไปเร็ว”

เซี่ยเสวี่ยพูดแทรกขึ้นมาว่า “ฉันโทรหาเธอสองครั้งแล้ว ทำไมยังเหม่อลอยอยู่อีกล่ะ?”

“คนต่อไปคือ หลินโมหยู!”

มีคนในกลุ่มที่กำลังเปลี่ยนงานเรียกชื่อเขาอีกแล้ว

หลินโมหยูเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนงานด้วยความลังเล

“ทำไมฉันถึงจำได้ว่าฉันเคยเปลี่ยนงานมาแล้ว?”

ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่า?

ความลังเลในดวงตาของหลินโมหยูยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ผู้ใช้ที่ไม่ได้ล็อกอินสามารถตรวจสอบความถูกต้องของข้อความได้สูงสุด 1000 ตัวอักษร การล็อกอินจะช่วยให้สามารถตรวจสอบความถูกต้องของข้อความได้มากขึ้น

รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ฉันจำไม่ได้ว่ามันคืออะไร

กลุ่มผู้มีเวทมนตร์เริ่มปฏิบัติการ และการเปลี่ยนงานก็เริ่มต้นขึ้น

ลมหนาวพัดมา และปรากฏการณ์แปลกประหลาดก็เกิดขึ้น

หลินโมหยูเห็นจอมเวทคนหนึ่งสวมชุดคลุมเวทมนตร์ และเบื้องหน้าเขามีโครงกระดูกนับไม่ถ้วน

โครงกระดูกจำนวนมหาศาล

มังกรยักษ์ตัวหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยโครงกระดูก มันกำลังหอนและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

“ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน”

หลินโมหยูรู้สึกว่าฉากนี้ค่อนข้างคุ้นเคย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเคยเห็น

เมื่อมองไปข้างหน้าไกลๆ จะเห็นโครงกระดูกอีกมากมายอยู่ไกลๆ

นักรบโครงกระดูก นักเวทโครงกระดูก กองทัพผีดิบขนาดมหึมาจำนวนหลายร้อยล้านตัวกำลังต่อสู้กันในสนามรบ

โครงกระดูกที่บุกโจมตีอยู่แนวหน้าขี่ม้าศึกโครงกระดูก

ไม่เฉพาะบนพื้นดินเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในอากาศด้วย

มังกรผีดิบทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละตัว โดยมีพลธนูคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลัง

ครั้งนี้ สถานการณ์ที่ผมเห็นดีกว่าตอนที่ผมเปลี่ยนงานครั้งก่อนมาก

ทันใดนั้น นักเวทมนตร์ผู้ชั่วร้ายก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ดูเหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่าง จึงยกมือขึ้นและแตะเบาๆ ด้วยนิ้วเรียวของเขา

ลูกไฟขนาดใหญ่ระเบิดขึ้นตรงหน้าหลินโมหยู

ปัง

เสียงดังกรอบแกรบดังขึ้น

ภาพตรงหน้าของหลินโมหยูแตกสลายในทันที

หลินโมหยูสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นดินของสนามรบโบราณ และสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นรู้สึกเหมือนเป็นความฝัน

ในความฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกลืมเลือนไป

ความทรงจำเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะกลายเป็นคนโง่จริงๆ

“เกิดอะไรขึ้น”

ภาพในสายตาของหลินโมหยูเต็มไปด้วยเปลวไฟ

เขาพบว่าตัวเองกำลังถูกไฟไหม้

มันไม่เจ็บ แต่กลับรู้สึกอบอุ่นมาก

ไม่ใช่แค่ผิวหนังเท่านั้นที่แสบร้อน แต่ทุกส่วนของร่างกายก็แสบร้อนเช่นกัน

เสียงทุบตีดังต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงกรีดร้อง

มีวัตถุที่ไม่สามารถระบุได้จำนวนมากกำลังลุกไหม้อยู่ภายในร่างกาย

“นี่คือเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณ”

“สิ่งที่ฉันเพิ่งเห็นเป็นเพียงภาพลวงตา…”

หลินโมหยูพลันนึกถึงความรู้บางอย่างที่เธอเคยอ่านจากหนังสือมาก่อน

ในบรรดาปีศาจแห่งห้วงเหว มีปีศาจประเภทหนึ่งที่แปลกประหลาด ลึกลับ และอันตรายอย่างยิ่ง

สิ่งเหล่านี้เรียกว่าภาพลวงตาแห่งห้วงลึก

ภาพลวงตาแห่งห้วงเหวนั้นเล็กกว่าเส้นผมถึงร้อยเท่า

พวกมันอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม แม้แต่กลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งก็ยังมีพวกมันอยู่เป็นล้านล้านล้านตัว

หากพิจารณาเฉพาะจำนวนแล้ว อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นปีศาจประเภทที่มีจำนวนมากที่สุดในบรรดาปีศาจแห่งห้วงลึก

ปีศาจชนิดนี้สามารถแทรกซึมเข้าไปในร่างกาย สร้างภาพลวงตา กัดกร่อนจิตวิญญาณ ลบความทรงจำ และแม้กระทั่งยึดครองรังได้

หากพวกเขาทำสำเร็จ คุณจะกลายเป็นคนโง่เขลา สูญเสียความเป็นตัวเอง และในที่สุดก็จะกลายเป็นหุ่นเชิดของปีศาจแห่งภาพลวงตา

หลินโมหยูรู้สึกถึงคลื่นแห่งความหวาดกลัวถาโถมเข้ามา

ปีศาจลึกลับนั้นตัวเล็กและน่าขนลุก ก่อนที่จะเข้าสิงร่าง มันไม่มีความสามารถในการโจมตีใดๆ และไม่แม้แต่จะแสดงปฏิกิริยาต่อเกราะโครงกระดูกด้วยซ้ำ

โชคดีที่พ่อมดผู้เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์แปลกประหลาดนั้น…

หลินโมหยูถูกล้อมรอบด้วยเปลวไฟวิญญาณ

ปีศาจลึกลับทั้งหมดที่เข้าสิงร่างของเขาถูกเผาไหม้เป็นเถ้าถ่านด้วยเปลวไฟแห่งวิญญาณ

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินโมหยูใช้เปลวไฟวิญญาณกับตัวเอง และเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะมีผลมหัศจรรย์เช่นนี้

จากนั้น ด้วยความคิดเพียงแวบเดียว พลังวิญญาณเพลิงของเขาก็ปะทุขึ้น

เปลวไฟเจิดจ้าพุ่งขึ้นจากฝ่ามือของหลินโมหยู แล้วระเบิดออกเป็นลูกไฟขนาดใหญ่

เสียงกรีดร้องมากมายดังสนั่นออกมาจากหมอก เหล่าปีศาจจากห้วงลึกที่ซ่อนตัวอยู่ภายในถูกเผาไหม้จนตายโดยไม่ขัดขืน…

เห็นได้ชัดว่า Soul Flame คือศัตรูตัวฉกาจของพวกเขา

“ฮะ!”

“คุณหาของชิ้นนั้นเจอได้ยังไง?”

“นี่มันไฟชนิดไหนกัน? มันจะเผาปีศาจลึกลับให้ตายได้ยังไง?!”

เสียงอุทานเบาๆ ดังมาจากในอากาศ ตามด้วยเสียงคำรามดังลั่น

หลินโมหยูที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจตนาฆ่าที่รุนแรงอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ตะโกนว่า “ข้าจะดับไฟของพวกเจ้าเอง!”