เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1613 คู่ผัวตัวเมีย ผูกพันยากตัดรอน
บางครั้ง ชีวิตจริงก็น่าสะเทือนใจยิ่งกว่าในนิยาย!
สองมือของเฉียวเฉิงอันสั่นระริก
เขาเตรียมใจกับเรื่องทุกอย่างไว้แล้ว!
ต่อให้เธอไปชอบคนอื่น มีชู้ หรือว่านอกใจ เฉียวเฉิงอันก็คงไม่รู้สึกทรมานใจแบบนี้
แต่ว่า ชะตาชีวิตของเฉียวเฉิงอันกลับพลิกผันอย่างกะทันหันเช่นนี้
ตั้งรับไม่ทันเลย!
เฉียวเฉิงอันจับมือถือ มองเบอร์โทรแสนคุ้นเคยที่ปิดบริการไปแล้วแต่ยังมีการโทรออกอย่างน้อยวันละครั้ง อาจจะโทรต่อเนื่องมาเป็นเวลาสองปีแล้ว!
เมื่อย้อนนึกถึงรองเท้าสลิปเปอร์ที่เธอเตรียมไว้ให้ เสื้อผ้าที่เล็กไปหนึ่งไซซ์…
วินาทีนี้ น้ำตาเฉียวเฉิงอันไหลรินลงมาไม่หยุด
เขาไม่สนใจที่จะเช็ดน้ำตา แต่ย่อตัวลงไปนั่งยองๆ ทั้งแบบนี้
นั่งยองอยู่ด้านหน้ากัวเป่าเย่ มองผู้หญิง ‘เจ้าเนื้อ’ คนนี้!
ใบหน้ากลมอูม อ้วนลงพุง ผิวแตกลาย มีสิวหนอง…
ทั้งหมดคืออาการทางพยาธิวิทยา!
ตนเป็นถึงผู้อำนวยการห้อง ICU มีความอดทนกับคนไข้อย่างยิ่ง มีความรู้ความสามารถพรั่งพร้อม แต่ทำไม…ตนถึงไม่สังเกตเห็นอาการพื้นฐานพวกนี้เลย!
ได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ ตนมีคุณสมบัติพอจะเป็นสามีจริงๆ น่ะหรือ
เฉียวเฉิงอันละอายใจอย่างยิ่ง!
ฉันแสดงบุคลิกและทัศนคติที่ดีต่อผู้ป่วย แต่กลับแสดงความเย็นชาและหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดใส่คนที่รักตนมากที่สุด!
หลายปีที่ผ่านมา ดูเหมือนตน…จะดูแลและใส่ใจคนที่รักตนน้อยไปจริงๆ!
ที่จริงแล้วญาติใกล้ชิดในครอบครัวก็อาจจะกลายเป็นผู้ป่วยได้เช่นกัน!
ตนสมควรจะใส่ใจพวกเขาให้มากกว่านี้ไม่ใช่หรือ
ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ สมัยนั้นถึงจะถูกพ่อแม่ประกาศตัดแม่สัมพันธ์ก็ยังเลือกอยู่กับตน หลังจากแต่งงานเพราะท้องก็เดินทางมายังเมืองหลวง…
ผู้หญิงแบบนี้ พอถึงเวลาที่เจ็บป่วยขึ้นมา นอกจากตนจะไม่ใส่ใจดูแลให้มากพอแล้ว ยังคิดว่าเธอเข้าวัยทองก่อนกำหนดด้วย!
เฉียวเฉิงอันหนอ เฉียวเฉิงอัน!
นาย…นายคู่ควรแล้วเหรอ
น้ำตาไหลหยดลงมาอย่างต่อเนื่อง
ไม่ได้เสียน้ำตามากี่ปีแล้วนะ
ครั้งนี้ ความรู้สึกผิด ละอายใจ ตื้นตัน…สารพัดอารมณ์ผสมปนกันอยู่ในใจของเฉียวเฉิงอันทำให้เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอยู่นาน!
เป็นความจริงที่เนื้องอกต่อมใต้สมองไม่ใช่โรคหายากอะไร คิดเป็นร้อยละสิบของอัตราเนื้องอกในสมอง ส่วนใหญ่ไม่ใช่เนื้อร้าย
ต่อมใต้สมองคืออะไร
นี่คือหน่วยคำสั่งกลางแห่งหนึ่งที่ควบคุมการหลั่งฮอร์โมนในร่างกาย!
ร่างกายจะอยู่รอดหรือไม่ก็ขึ้นยู่กับต่อมใต้สมอง!
เรื่องนี้ไม่เกินจริงเลย ในฐานะอวัยวะประสาทสั่งการระบบประสาทต่อมไร้ท่อ หน้าที่หลักคือแทรกแซงระบบการหลั่งฮอร์โมน
โดยพื้นฐานแล้ว ทุกฮอร์โมนที่คุณนึกออกล้วนเกี่ยวข้องกับต่อมใต้สมอง
ดังนั้น พอเกิดเนื้องอกขึ้นที่ต่อมใต้สมอง ต่อมไร้ท่อจะเกิดความผิดปกติไปด้วย
บางครั้งเนื้องอกก็ทำให้ต่อมใต้สมองหยุดทำงาน ไม่หลั่งฮอร์โมน บางครั้งก็ทำต่อมใต้สมองหลั่งฮอร์โมนต่างๆ ผสมปนเปกัน
เฉียวเฉิงอันสัมผัสมือภรรยาอย่างระมัดระวัง มือคู่นี้ เขาไม่ได้จับมาครึ่งปีแล้ว แต่ตอนนี้…เพราะเกิดการหลั่งฮอร์โมนมากเกินไป ทำให้เกิดภาวะอะโครเมกาลี[1]เล็กน้อยแล้ว!
ทั้งที่นอนร่วมหมอนกับตนตลอด แต่กลับไม่รู้เลยว่าประจำเดือนของภรรยาขาดมาสองปีแล้ว!
ไม่แปลกเลยที่ผ้าอนามัยจะเป็นของที่ซื้อเมื่อสองปีก่อน...
เดิมนี่แทบไม่ได้ใช้เลย!
เนื้องอกต่อมใต้สมองทำให้ฮอร์โมนโกนาโดโทรฟิน[2]หลั่งน้อยลง เป็นเหตุให้ประจำเดือนขาดไป…
ถ้าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นกับคนอื่นก็เป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่สังเกตเห็น
แต่ตัวเขาล่ะ
เคยเห็นผู้ป่วยอาการแบบนี้มามากขนาดไหนแล้ว ถึงขั้นที่เคยช่วยวินิจฉัยโรคให้เองด้วย!
แต่พอเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกับคนร่วมหมอนมากขนาดนี้ ตนกลับไม่สังเกตเห็นงั้นเหรอ
เกือบไปแล้ว!
ถ้าไม่มีเฉินชางล่ะก็ เฉียวเฉิงอันถึงขนาดที่ไม่กล้านึกถึงอนาคตเลย!
ถ้าเข้าสู่กระบวนการหย่าร้างจริง กัวเป่าเย่จะมีชีวิตต่อไปอย่างแข็งแรงได้หรือ ในอนาคตเธอจะมีความสุขไหม
ไม่มี!
เธอจะกลายเป็นแม่หม้ายผู้โดดเดี่ยว
พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉียงเฉิงอันหวาดกลัวจับใจ
สรุปแล้วเป็นภรรยาที่เปลี่ยนไป
หรือเป็นตนที่เปลี่ยนไปกันแน่!
เวลานี้ เฉียวเฉิงอันเริ่มย้อนทบทวนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
บางครั้งก็ต้องมีโอกาสไถ่โทษในชีวิตบ้าง!
เวลานี้ ภรรยาของเฉียวเฉิงอันลืมตาขึ้นมากะทันหัน พบว่าเขาแตะมือตนอยู่ นั่งยองๆ บนพื้นน้ำตาไหลอย่างเงียบงัน
ฉากนี้ทำให้กัวเป่าเย่ชะงักไป!
ถึงขั้น…รู้สึกตกใจ!
“คุณ…คุณทำอะไรน่ะ”
เฉียวเฉิงอันสะดุ้งโหยงเพราะเสียงนี้ เขารีบลุกขึ้นยืน หันหลังไปเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อย
แล้วค่อยหันกลับมาหา
อาการประสาทหลอนจากเนื้องอกต่อมใต้สมองไม่ได้เกิดขึ้นตลอด แต่จะเกิดขึ้นเป็นระยะสั้นๆ
สาเหตุหลักก็ต่างกันไป แต่น่าจะเกี่ยวข้องกับการหลั่งของฮอร์โมน!
กัวเป่าเย่ค่อนข้างกระวนกระวายที่ถูเฉียวเฉิงอันมองด้วยสายตารักใคร่ลึกซึ้ง!
สองปีมานี้ เธอพบว่าตนใช้ชีวิตในแบบที่ตนรังเกียจ
จู้จี้ หวั่นวิตก ถึงขั้นที่โมโหร้ายอย่างน่าประหลาด
เดิมทีรูปร่างของเธอไม่เลวเลย แต่เริ่มอ้วนขึ้นเรื่อยๆ ปีก่อนจู่ๆ ประจำเดือนก็ขาดหายไป ทำให้เธอคิดว่าตัวเองเข้าวัยทองก่อนกำหนด
พอไปตรวจที่แผนกนรีเวช อีกฝ่ายก็บอกว่าการหลั่งฮอร์โมนลดน้อยลง
ไรหนวดรอบปากค่อยๆ เพิ่มขึ้น…เห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ เธอจังเริ่มแต่งหน้าหนาๆ เพื่อปกปิด…
นิสัยก็เริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ เห็นใครก็หงุดหงิดไปหมด…
แถมเธอยังรู้สึกอยู่เสมอว่าเฉียวเฉิงอันเปลี่ยนไป คุยโทรศัพท์อย่างลับๆ ล่อๆ คงจะมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม
เรื่องนี้ทำให้ตัวกัวเป่าเย่ค่อนข้างกังวลเช่นกัน!
อันที่จริง ตัวผู้ป่วยรับรู้ถึงอาการประสาทหลอนได้ไม่ชัดนัก ถึงขั้นที่หลงลืมไปง่ายๆ อยู่บ่อยครั้ง!
เรื่องที่โทรไปหาเฉียวเฉิงอันในอดีตเหล่านั้น เป็นภาพหลอนที่เกิดจากความทรงจำในจิตใจของเธอ
พอผ่านไปนานเข้า!
กัวเป่าเย่ถอนหายใจ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งสองฝ่ายคงจะรู้สึกไม่ดีทั้งคู่
ตอนที่เฉียวเฉิงอันเสนอเรื่องหย่าขึ้นมาก่อนหน้านี้ กัวเป่าเย่สะเทือนใจมาก
แต่ว่า…
มองจากตอนนี้ ยืดเยื้อกันไปก็ไม่มีประโยชน์
หลายปีมานี้ กลายเป็นว่าตนใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองรังเกียจไปแล้ว!
ย้อนนึกถึงสมัยก่อน ตอนที่ทั้งสองคนนั่งเคียงกัน
เธอเคยบอกกับเฉียวเฉิงอันอย่างเย่อหยิ่งว่า “ในอนาคตถึงฉันอายุห้าสิบก็จะยังสวยสะพรั่งเหมือนดอกไม้ ฉันจะไม่จุกจิกกับคุณแน่ ฉันน่ะ…จะไม่ทำตัวเหมือนแม่ฉันเด็ดขาด!”
ตัวเธอในสมัยก่อนโง่มากสินะ
สุดท้ายชีวิตจะสอนการใช้ชีวิตให้พวกเราเสมอ!
ฉันเปลี่ยนไปแล้ว…
เขาก็เปลี่ยนไปแล้ว…
บางที การหย่าอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด!
พอคิดมาถึงตรงนี้ กัวเป่าเย่ยืดตัวนั่งหลังตรง มองเฉียวเฉิงอันพลางเอ่ยอย่างจริงจัง
“เฉิงอัน ฉันยอมแล้ว พวกเรา…หย่ากันเถอะ!”
เฉียวเฉิงอันได้ฟังก็หน้าถอดสี รีบหันมาหา เดินเข้ามาโอบกัวเป่าเย่ที่ค่อนข้างอ้วนเผละเข้าสู่อ้อมแขน!
“ไม่นะ ที่รัก ผมไม่หย่าและจะไม่มีวันหย่าด้วย!
เป็นความผิดของผม ผมผิดเอง!
ผมไม่ใช่สามีที่ดีเลย!!
ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมเถอะ หลังจากนี้ไปผมจะทะนุถนอมคุณให้มากขึ้นแน่นอน!”
เวลานี้เฉียวเฉิงอันเอ่ยเสียงสะอื้น น้ำตาไหลพราก ทว่าแน่วแน่ยิ่ง!
ฉากนี้ทำให้เฉินชางที่เฝ้ามองอยู่ด้านข้างอดถอนหายใจไม่ได้
คู่ผัวตัวเมีย
ผูกพันยากตัดรอน
โลกาผันผวน สุขทุกข์รวนเร ปานคลื่นควันซัดโถม
กระแสกาลผ่านพ้น ล่องลอยไป
น้ำตานางดั่งบุปผาพร่างพิรุณ มนุษย์เราต่างยึดโยงคำมั่น
เหลือเพียงเสียงคร่ำครวญสะท้อนใจ
[1] (Acromegaly) มีสาเหตุมาจากระดับฮอร์โมนการเจริญเติบโตเพิ่มสูงผิดปกติ มีลักษณะจำเพาะคือมือเท้าบวมขยาย ผิวมันหยาบกร้านและลอกเป็นขุย
[2] (Gonadotrophin) เป็นฮอร์โมนกลุ่มไกลโคโปรตีนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า
YOU MAY ALSO LIKE
