เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1619 ศาสตราจารย์เฉิน สุดยอด!

จริงด้วย! หนูที่อดทนผ่านไปไม่ได้บ้างก็ตายไปเอง หรือไม่ก็ถูกมนุษย์จัดการ สุดท้ายแล้วปลายทางก็เหมือนกัน มันจะไม่ได้รับค่าตัวเพิ่ม ไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึง ความสำเร็จเองก็เช่นกัน ต้องไม่ยอมแพ้ไปก่อน ไม่อย่างนั้นก็เปล่าประโยชน์แน่นอน อยู่ๆ เฉินชางรู้สึกขึ้นมาว่าชีวิตของหนูก็ลำบากระหกระเหินเช่นกัน ก็อย่างที่นักศึกษาปริญญาเอกผู้ลึกล้ำคนนั้นว่าไว้ “ถ้าทนลำบากได้ก็จะกลายเป็นยอดหนู”

ผู้อำนวยการฉีทำตามกิจวัตรเดิม เริ่มตรวจสอบอัตราความสำเร็จของตัวทดลองเมื่อวาน มีลูกศิษย์จัดทำสถิติอยู่ข้างๆ

“รหัส PD20102131 ลักษณะอาการดังนี้ สั่นขณะพัก 9 คะแนน, กล้ามเนื้อเกร็งตัว 0 คะแนน, เคลื่อนไหวเชื่องชา 0 คะแนน…”
ฉีข่ายตาลุกวาวทันที “นี่คือตัวทดลองรหัส PD ที่มีอาการเดี่ยวเหรอ”
ลูกศิษย์พยักหน้ารับ “ใช่ครับ!”
ฉีข่ายได้ยินก็ดีใจขึ้นมา “ดูเหมือนการวิจัยของฉันจะค่อนข้างมีประโยชน์นะ!” บรรดาลูกศิษย์เอ่ยยกย่อง “อาจารย์ยอดเยี่ยมมากครับ” “ใช่ครับ อาจารย์ฉีทำได้อย่างไรเหรอครับ” ฉีข่ายอิ่มเอมกับความรู้สึกนี้ยิ่ง ยิ้มจางๆ พลางเอ่ยว่า “ตรวจสอบพวกที่เหลือต่อสิ”

“รหัส PD20102132 ลักษณะอาการดังนี้ สั่นขณะพัก 9 คะแนน, กล้ามเนื้อเกร็งตัว 0 คะแนน, เคลื่อนไหวเชื่องชา 0 คะแนน…”
“รหัส PD20102133… สั่นขณะพักอย่างเดียว!”
“รหัส PD20102135…”
ขณะที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบรายงานผลไปเรื่อยๆ ทุกคนในห้องต่างกลั้นหายใจแล้ว! ฉีข่ายรู้สึกว่าตนขนหัวลุกไปหมด

โอ้… ฉันสร้างหนูทดลองพาร์กินสันแบบจำแนกอาการเดี่ยวได้งั้นเหรอ พอคิดมาถึงตรงนี้ลมหายใจฉีข่ายก็ถี่กระชั้นขึ้นมา เขาจ้องมองหนูที่งดงามอ่อนหวานน่ารักและใจกว้างเหล่านี้ ดวงตาเปล่งประกาย! ฉันเก่งขนาดนี้เชียวเหรอ ทำไมฉันไม่รู้ตัวเลยล่ะ ไม่ใช่แค่เหล่าฉีที่ดีใจมากขนาดนี้ ทุกคนในห้องล้วนตื่นเต้นกันมาก พวกนักศึกษาก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน ถึงอย่างไรนี่ก็นับเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งอย่างแน่นอน

หนูทดลองพาร์กินสันชนิดจำแนกอาการเดี่ยว ในที่สุดก็มีความคืบหน้าไปอีกขั้นแล้ว! ทุกคนเอ่ยยกย่องชื่นชมอีกครั้ง! “อาจารย์ คุณทำได้อย่างไรกันครับ” “ดูสิคะ นี่คือความก้าวหน้าที่ยอดเยี่ยมมาก!” “ผมกล้ารับประกันเลย ถ้าอาจารย์วิจัยติดตามเรื่องนี้ต่อ ปีนี้ต้องคว้าสามรางวัลใหญ่ได้ไม่มีปัญหาแน่ครับ” “เห็นด้วยอาจารย์ครับ อาจารย์สุดยอดเหลือเกิน!” คำเยินยอจากพวกลูกศิษย์ในครั้งนี้ทำให้เหล่าฉีรู้สึกตื้นตันจริงๆ!

โอ้พระเจ้า! ฉัน… คนแซ่ฉี ในที่สุดช่วงรุ่งเรืองของชีวิตนี้ก็มาเยือนแล้วสินะ ใช่แล้ว! มีบันทึกการสร้างตัวทดลองของเมื่อวานอยู่ เขารีบลุกขึ้นมา “เสี่ยวเหอ ไปหยิบบันทึกการทดลองของฉันมาให้ที ฉันจะดูขั้นตอนการสร้างของเมื่อวาน!” อยู่ๆ ฉีข่ายก็นึกไม่ออกเลยว่าเมื่อวานตนทำอะไรไปบ้าง! ต้องเป็นเพราะตนอายุมากขึ้นแน่ๆ พอตื่นเต้นขึ้นมาก็ลืมไปหมด!

แต่ในเวลานี้เอง อยู่ๆ ลูกศิษย์คนหนึ่งของฉีข่ายก็เอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์… เรื่องนี้… เรื่องนี้ดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปครับ!”
ฉีข่ายผงะไปทันที “เข้าใจผิดอะไร”
ลูกศิษย์คนนั้นยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “อาจารย์ครับ หนูกลุ่มนี้ดูเหมือนจะเป็นหนูทดลองของศาสตราจารย์เฉิน… ของอาจารย์อยู่ถัดกันไป… เมื่อกี้เสี่ยวจางตรวจผิดกลุ่มครับ”
เสี่ยวจางได้ยินก็รีบเอ่ยว่า “นี่ของอาจารย์ไม่ใช่เหรอ”
นักศึกษาคนนั้นกระแอมเล็กน้อย “อาจารย์ครับ คุณลืมเหรอครับว่าเมื่อวานคุณขอเปลี่ยนกับศาสตราจารย์เฉินเอง”

ทันใดนั้น! ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด ฉีข่ายมองหนูทดลองกลุ่มข้างๆ ที่ประสบความสำเร็จด้วยอาการที่แตกต่างกันไป บางตัวก็มีอาการสั่น บางตัวก็เคลื่อนไหวเชื่องชา บางตัวกล้ามเนื้อหดเกร็ง และมีบางตัวที่เดินไม่มั่นคง เดินทีล้มที… ฉากนี้ดูผสมกลมกลืนกันมาก… ฉีข่ายเห็นก็อ้าปากค้างพูดไม่ออกอยู่นาน บรรดาลูกศิษย์รอบข้างก็ตะลึงกันหมด

พวกเขาส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วนไม่รู้ว่าควรปลอบอย่างไรดี ฉีข่ายถอนหายใจ ยุคทองของชีวิตตนดำเนินอยู่ไม่ถึงสิบนาทีก็พังทลายไป ตอนนี้เสี่ยวเหอนำบันทึกการทดลองของผู้เป็นอาจารย์มาให้ “อาจารย์ นี่บันทึกการทดลองของคุณครับ!” ดวงตาเหล่าฉีเปี่ยมด้วยอารมณ์คับข้องอดสู “ไม่เอา ไม่ดูแล้ว!” แบบนี้มันรังแกกันเกินไปแล้ว มันใช่เรื่องง่ายสำหรับฉันเหรอ!

พอคิดมาถึงตรงนี้ อยู่ๆ ฉีข่ายก็ยอมรับความจริงได้มากขึ้น! ใช่… ฉันก็คิดอยู่ว่าตัวเองจะเก่งขนาดนี้เสียที่ไหน! ถึงจะรู้สึกแย่ที่ตนเป็นคนไม่ได้เรื่อง แต่การยอมรับความจริงเป็นเรื่องดีที่สุด แต่ว่า! อยู่ๆ ฉีข่ายก็เบิกตากว้างมองกลุ่มหนูทดลองที่เฉินชางสร้างสำเร็จ ตระหนักถึงบางเรื่องขึ้นมา ไม่ว่าหนูกลุ่มนี้จะถูกสร้างจากใคร แต่การสร้างหนูพาร์กินสันแบบจำแนกอาการเดี่ยวประสบความสำเร็จแล้วแน่นอน เรื่องนี้ไร้ข้อกังขา ฉีข่ายพลันย้อนนึกถึงประโยคที่เฉินชางพูดเมื่อวานก่อนจะกลับบ้านไป

“ผู้อำนวยการฉี คุณดูหนูพวกนี้ของผมไว้นะครับ พวกมันอาจจะมีอาการสั่นขณะพักเหมือนกันหมดก็ได้ คุณเชื่อไหม”

ตอนนี้คำถามนั้นก้องสะท้อนอยู่ในหัวฉีข่ายไม่หยุด! สลัดทิ้งไม่ได้อยู่พักใหญ่! แบบนี้ก็เก่งเกินไปแล้วมั้ง ทุกอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เป็นความสามารถล้วนๆ! พอคิดมาถึงจุดนี้ ฉีข่ายพลันรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง ตนทำงานสร้างตัวทดลองมาครึ่งชีวิตแล้ว อุดมประสบการณ์สร้างสัตว์ทดลอง แต่เจ้าเฉินชางล่ะ เพิ่งจะเรียนการสร้างตัวทดลองได้ไม่กี่วัน แต่ไปๆ มาๆ ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็สร้างหนูทดลองพาร์กินสันแบบจำแนกอาการเดี่ยวที่มีระดับความยากทางชั้นเชิงเทคนิคและขั้นเชิงทางวิทยาศาสตร์สูงขนาดนี้ได้แล้ว จะเก่งเกินไปแล้วมั้ง

ยิ่งคิดฉีข่ายก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉินชางคือสัตว์ประหลาด นี่… อาจจะเป็นสาเหตุที่รัฐมนตรีเลี่ยวรุนฟางสั่งให้ตนร่วมมือกับเฉินชางอย่างเต็มกำลัง แถมยังทุ่มทุนแบบไม่เสียดาย! พอคิดมาถึงตรงนี้ฉีข่ายสะเทือนใจอย่างยิ่ง ตอนนี้เองมีเสียงผู้ชายแว่วมาจากด้านหลังทุกคน “ผู้อำนวยการฉี หนูทดลองที่พวกเราวิจัยกันเมื่อวานได้ผลสรุปแล้วใช่ไหมครับ” ทุกคนหันมองตามเสียง เห็นเฉินชางเดินเอื่อยๆ เข้ามา

“อรุณสวัสดิ์ครับ ศาสตราจารย์เฉิน!”
ตอนนี้ทุกคนล้วนสยบต่อเฉินชางแล้ว ถึงอย่างไรก็ยังไม่มีใครในโลกที่สร้างหนูทดลองจำแนกอาการเดี่ยวแบบนี้ได้! แต่ศาสตราจารย์เฉินกลับทำได้ ทว่าพอฟังจากคำพูดของศาสตราจารย์เฉินแล้ว นี่คือผลงานร่วมระหว่างอาจารย์กับศาสตราจารย์เฉินงั้นเหรอ เฉินชางเดินเข้ามาพอเห็นฉีข่ายก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผู้อำนวยการฉี ความทุ่มเทของพวกเราเป็นอย่างไรบ้างครับ สำเร็จไหม”

ฉีข่ายได้ยินคำพูดเฉินชางก็ตื้นตันใจอย่างยิ่ง ชายหนุ่มคนนี้ให้เกียรติตนมากจริงๆ! พูดออกมาเองว่าเป็นงานวิจัยร่วมของตนกับเขา! แบบนี้เห็นได้ชัดว่าอยากแบ่งอานิสงส์ให้ตนด้วย! ฉีข่ายรีบตอบว่า “สำเร็จแล้ว! ศาสตราจารย์เฉิน มีหนูทั้งหมดสามสิบตัว ตายไปสามตัว ดัดแปลงสำเร็จยี่สิบเจ็ดตัว ทุกตัวมีอาการสั่นขณะพักอย่างเดียว! สำเร็จแล้ว! คุณทำสำเร็จแล้ว!”

เฉินชางยิ้มให้ “พวกเราทำสำเร็จครับ!” เหล่าฉีหน้าแดงไม่พูดอะไร แต่สายตาที่ลูกศิษย์รอบข้างมองมายังตน ทำให้เหล่าฉีรู้สึกพอใจมาก นี่ก็เป็นยุคทองในชีวิตของตนเช่นกัน แต่เขาทราบแก่ใจดีว่าอัจฉริยะตัวจริงคือศาสตราจารย์เฉิน! ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ยอดเยี่ยมแค่ในด้านทักษะเท่านั้น แต่นิสัยใจคอก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน